日本語
僕は子供の頃から、極端なことを考えるのが大好きでした。
ある時、日本の戸籍制度では、居住地や出生地とは関係なく本籍を自由に選べることを知り、沖ノ鳥島に本籍を移すにはどうすればいいか、最寄りの市役所に問い合わせたことがあります。
沖ノ鳥島は、日本最南端の島で、行政区分は東京都小笠原村になります。
サンゴ礁の環礁で、満潮時は二つの小さな岩しか海面上に出ません。
周辺には（日本の国土より広い）約40万km²の排他的経済水域があり、熱帯気候で魚や資源が豊富です。
島はコンクリートで守られているものの、中国や韓国はこれを単なる「岩」と見なし、日本のEEZ主張を認めていません。
そのような実情もあって、僕は沖ノ鳥島に壮大なロマンを感じずにはいられませんでした。
しかしながら、戸籍謄本や抄本の取得先は小笠原村役場になるので、郵送請求になることが多く、取り寄せに時間がかかる、つまり、実用性が低いことが分かり、本籍を移すことを諦めました。
僕はまだ円高だった頃、頻繁に海外旅行に行きましたが、そこでも僕の「極端なもの好きな」性分が発揮されました。
具体的には、ポルトガルのロカ岬、ノルウェーのノールカップ、南アフリカ共和国のアグラス岬、スペインとモロッコを隔てるジブラルタル海峡、ヨーロッパとアジアを分けるトルコのボスポラス海峡などを片っ端から訪れました。
ロカ岬はユーラシア大陸最西端です。大航海時代、ヨーロッパの人々が「世界の果て」を実感した場所で、陸と未知の海の境界を象徴しています。
ノールカップは、ヨーロッパ最北域に位置する断崖です。白夜と極夜が支配する世界で、人が住める限界と自然の圧倒的なスケールを感じさせます。
アグラス岬はアフリカ大陸最南端で、大西洋とインド洋が出会う点でもあります。地理的な「端」の感覚がはっきりと感じられる場所です。
ボスポラス海峡には、文明の交差点としての緊張感があります。
ジブラルタル海峡は「地中海世界の出口」と呼ばれ、古代には「これより先は世界の外」と考えられ、内海文明の終点を象徴しました。
僕はいつも一人旅なのですが、当時はまだスマホを持っていなかったので、通りすがりの人に臆することなく声をかけてカメラを渡し、自分の写真を撮ってもらっていました。
ロカ岬では僕がユーラシア大陸から転げ落ちそうになる写真を、アグラス岬では右半身がインド洋、左半身が大西洋に位置するような写真を撮ってもらいました。
南米エクアドルの首都キトにある赤道博物館では、右半身が南半球、左半身が北半球に位置するような写真を撮ってもらいました。
ナミビアで南回帰線を示す看板を見つけたときも死ぬほど感動しました。
良く言えば、僕は好奇心旺盛な冒険家なのでしょう。
ただ、帰国後にアルバムを見返すと、写っているのは決まって「地理的に意味はあるが、人生には何の役にも立たないポーズの自分」ばかりでした。
©ondoku3.com
英語 (English)
Ever since I was a child, I’ve always loved thinking about extreme possibilities.
At one point, I learnt that under Japan’s family register system, you can freely choose your registered domicile regardless of where you live or were born. I rang my local city hall to ask how to transfer mine to Okinotorishima.
Okinotorishima is Japan’s southernmost island, administratively part of Ogasawara Village in Tokyo.
It’s a coral atoll where, at high tide, only two small rocks remain above sea level.
It is surrounded by an Exclusive Economic Zone (EEZ) of approximately 400,000 km² (larger than Japan’s land area), has a tropical climate, and is rich in fish and other resources.
Although the island is protected by concrete structures, China and South Korea regard it as mere “rocks” and do not recognise Japan’s EEZ claims.
Given all that, I couldn’t help but feel a huge sense of romance about Okinotorishima.
However, I discovered that obtaining family register copies or extracts means dealing with the Ogasawara Village Office, which usually involves postal requests and long waiting times — in other words, it’s thoroughly impractical. So I gave up on the idea of transferring my registered domicile there.
Back when the yen was strong, I travelled abroad quite a lot, and my taste for extremes showed itself there too.
Specifically, I made a point of visiting Cape Roca in Portugal, North Cape in Norway, Cape Agulhas in South Africa, the Strait of Gibraltar between Spain and Morocco, and the Bosphorus Strait dividing Europe and Asia, among others.
Cape Roca is the westernmost point of the Eurasian continent. During the Age of Discovery, it was where Europeans felt they’d reached ‘the edge of the world,’ symbolising the boundary between land and the unknown ocean.
North Cape is a dramatic cliff in Europe’s northernmost region. In a land of midnight sun and polar night, it gives you a real sense of the limits of human settlement and the sheer scale of nature.
Cape Agulhas is the southernmost point of the African continent and the meeting place of the Atlantic and Indian Oceans. The feeling of being at a true geographical “edge” is unmistakable.
The Bosphorus Strait has a real sense of tension as a crossroads of civilisations.
The Strait of Gibraltar is known as the “gateway to the Mediterranean world”. In ancient times it was thought that beyond it lay the end of the known world, marking the boundary of inland-sea civilisation.
I always travel alone, but back then I didn’t have a smartphone. So I’d approach random passers-by without hesitation, hand them my camera, and ask them to take my photo.
At Cape Roca, I got a shot where I looked as if I might tumble off the edge of the Eurasian continent. At Cape Agulhas, one where my right side was in the Indian Ocean and my left in the Atlantic.
At the Equator Museum in Quito, Ecuador, I had a photo taken with my right side in the Southern Hemisphere and my left in the Northern Hemisphere.
Even spotting the sign for the Tropic of Capricorn in Namibia moved me deeply.
To put it kindly, I suppose I’m a curious sort of adventurer.
But when I got home and looked through the albums, all I saw was me striking poses that were geographically meaningful but completely useless in real life.
©ondoku3.com
ドイツ語(Deutsch)
Seit meiner Kindheit habe ich es immer geliebt, über extreme Möglichkeiten nachzudenken.
Irgendwann habe ich erfahren, dass man im japanischen Familienregistersystem seinen Hauptwohnsitz frei wählen kann, egal wo man lebt oder geboren wurde. Ich habe bei meiner örtlichen Gemeindeverwaltung angerufen, um zu fragen, wie ich meinen nach Okinotorishima verlegen könnte.
Okinotorishima ist Japans südlichste Insel und gehört verwaltungstechnisch zur Gemeinde Ogasawara in Tokio.
Es handelt sich um ein Korallenatoll, bei dem bei Flut nur zwei kleine Felsen über dem Meeresspiegel herausragen.
Die Insel ist von einer ausschließlichen Wirtschaftszone (AWZ) von etwa 400.000 km² umgeben (größer als die Landfläche Japans), hat ein tropisches Klima und ist reich an Fisch und anderen Ressourcen.
Obwohl sie durch Betonkonstruktionen geschützt ist, betrachten China und Südkorea sie nur als „Felsen“ und erkennen Japans AWZ-Ansprüche nicht an.
Angesichts all dessen konnte ich nicht umhin, eine große Romantik bei Okinotorishima zu empfinden.
Ich stellte jedoch fest, dass man für Kopien oder Auszüge aus dem Familienregister das Gemeindeamt von Ogasawara kontaktieren muss, was meist mit Postanfragen und langen Wartezeiten verbunden ist — kurz gesagt, es ist völlig unpraktisch. Deshalb habe ich die Idee aufgegeben, meinen Hauptwohnsitz dorthin zu verlegen.
Als der Yen noch stark war, bin ich ziemlich viel ins Ausland gereist, und auch dort hat sich meine Vorliebe für Extreme gezeigt.
Insbesondere habe ich es mir zur Aufgabe gemacht, unter anderem Cabo da Roca in Portugal, das Nordkap in Norwegen, Kap Agulhas in Südafrika, die Straße von Gibraltar zwischen Spanien und Marokko sowie den Bosporus, der Europa und Asien trennt, zu besuchen.
Cabo da Roca ist der westlichste Punkt des eurasischen Kontinents. In der Zeit der großen Entdeckungen war es der Ort, an dem Europäer das Gefühl hatten, „den Rand der Welt“ erreicht zu haben — Symbol für die Grenze zwischen Land und unbekanntem Ozean.
Das Nordkap ist eine dramatische Klippe in Europas nördlichster Region. In einer Landschaft aus Mitternachtssonne und Polarnacht vermittelt es einem wirklich die Grenzen menschlicher Besiedlung und die gewaltige Größe der Natur.
Kap Agulhas ist der südlichste Punkt Afrikas und der Treffpunkt von Atlantik und Indischem Ozean. Das Gefühl, an einem echten geografischen „Rand“ zu stehen, ist unverkennbar.
Der Bosporus strahlt als Kreuzungspunkt der Zivilisationen eine echte Spannung aus.
Die Straße von Gibraltar ist als „Tor zur Mittelmeerwelt“ bekannt. In der Antike galt sie als Grenze zur bekannten Welt hinaus, markierend das Ende der Binnenmeer-Zivilisation.
Ich reise immer allein, aber damals hatte ich noch kein Smartphone. Deshalb habe ich ohne Zögern zufällige Passanten angesprochen, ihnen meine Kamera in die Hand gedrückt und sie gebeten, ein Foto von mir zu machen.
Bei Cabo da Roca habe ich ein Bild, auf dem es aussieht, als würde ich vom Rand des eurasischen Kontinents abstürzen. Bei Kap Agulhas eines, bei dem meine rechte Seite im Indischen Ozean und die linke im Atlantik liegt.
Im Äquator-Museum in Quito, Ecuador, habe ich ein Foto, bei dem meine rechte Seite in der Südhalbkugel und die linke in der Nordhalbkugel ist.
Selbst das Schild für den Wendekreis des Steinbocks in Namibia hat mich tief berührt.
Freundlich ausgedrückt: Ich bin wohl ein neugieriger Abenteurertyp.
Aber als ich zu Hause die Alben durchgesehen habe, sah ich nur mich in Posen, die geographisch bedeutend, aber im echten Leben völlig nutzlos waren.
©ondoku3.com
フランス語(Français)
Depuis mon enfance, j’ai toujours aimé réfléchir à des possibilités extrêmes.
À un moment donné, j’ai appris que dans le système japonais d’enregistrement familial, on peut choisir librement son domicile officiel, indépendamment de son lieu de résidence ou de naissance. J’ai appelé la mairie de ma commune pour demander comment transférer le mien à Okinotorishima.
Okinotorishima est l’île la plus méridionale du Japon ; elle dépend administrativement du village d’Ogasawara, à Tokyo.
C’est un atoll corallien où, à marée haute, seuls deux petits rochers émergent.
Elle est entourée d’une zone économique exclusive (ZEE) d’environ 400 000 km² (plus grande que la superficie terrestre du Japon), jouit d’un climat tropical et regorge de poissons et d’autres ressources.
Bien que protégée par des structures en béton, la Chine et la Corée du Sud la considèrent comme de simples « rochers » et ne reconnaissent pas les revendications japonaises sur la ZEE.
Compte tenu de tout cela, je ne pouvais pas m’empêcher de ressentir un immense romantisme pour Okinotorishima.
Cependant, j’ai découvert que pour obtenir des copies ou extraits du registre familial, il faut s’adresser au bureau municipal d’Ogasawara, ce qui implique généralement des demandes par courrier et de longs délais — autrement dit, c’est complètement impraticable. J’ai donc abandonné l’idée de transférer mon domicile officiel là-bas.
À l’époque où le yen était fort, je voyageais beaucoup à l’étranger, et mon goût pour les extrêmes s’y exprimait aussi.
Plus précisément, je me suis fixé comme objectif de visiter, entre autres, le cap Roca au Portugal, le cap Nord en Norvège, le cap Agulhas en Afrique du Sud, le détroit de Gibraltar entre l’Espagne et le Maroc, et le détroit du Bosphore qui sépare l’Europe de l’Asie.
Le cap Roca est le point le plus occidental du continent eurasiatique. Pendant l’Âge des grandes découvertes, c’était là que les Européens avaient l’impression d’atteindre « le bout du monde », symbolisant la limite entre terre et océan inconnu.
Le cap Nord est une falaise impressionnante dans la région la plus septentrionale d’Europe. Dans ce pays du soleil de minuit et de la nuit polaire, on ressent vraiment les limites de l’habitation humaine et l’immensité de la nature.
Le cap Agulhas est le point le plus méridional du continent africain et le lieu de rencontre entre Atlantique et océan Indien. Le sentiment d’être à un véritable « bout » géographique est indéniable.
Le détroit du Bosphore dégage une vraie tension en tant que carrefour des civilisations.
Le détroit de Gibraltar est connu comme la « porte du monde méditerranéen ». Dans l’Antiquité, on pensait que au-delà s’étendait la fin du monde connu, marquant la frontière de la civilisation des mers intérieures.
Je voyage toujours seul, mais à l’époque je n’avais pas encore de smartphone. Du coup, j’abordais sans hésiter des passants au hasard, je leur tendais mon appareil photo et je leur demandais de me prendre en photo.
Au cap Roca, j’ai une photo où j’ai l’air sur le point de basculer du bord du continent eurasiatique. Au cap Agulhas, une autre où mon côté droit est dans l’océan Indien et le gauche dans l’Atlantique.
Au musée de l’Équateur à Quito, en Équateur, j’ai une photo avec mon côté droit dans l’hémisphère sud et le gauche dans le nord.
Même voir le panneau du tropique du Capricorne en Namibie m’a profondément ému.
Pour le dire gentiment, je suppose que je suis un aventurier curieux.
Mais quand je suis rentré et que j’ai feuilleté les albums, je n’ai vu que des poses à moi qui avaient un sens géographique mais qui étaient complètement inutiles dans la vraie vie.
©ondoku3.com
スペイン語 (Español)
Desde niño, siempre me ha gustado pensar en posibilidades extremas.
En un momento dado, descubrí que en el sistema japonés de registro familiar se puede elegir libremente el domicilio registrado, independientemente de dónde se viva o se haya nacido. Llamé al ayuntamiento local para preguntar cómo trasladar el mío a Okinotorishima.
Okinotorishima es la isla más meridional de Japón y pertenece administrativamente a la aldea de Ogasawara, en Tokio.
Se trata de un atolón coralino donde, con marea alta, solo quedan dos pequeñas rocas sobre el nivel del mar.
Está rodeada por una zona económica exclusiva (ZEE) de unos 400.000 km² (mayor que la superficie terrestre de Japón), tiene clima tropical y es rica en peces y otros recursos.
Aunque está protegida por estructuras de hormigón, China y Corea del Sur la consideran simples «rocas» y no reconocen las reivindicaciones japonesas sobre la ZEE.
Teniendo en cuenta todo esto, no pude evitar sentir un gran romanticismo por Okinotorishima.
Sin embargo, descubrí que para obtener copias o extractos del registro familiar hay que dirigirse a la oficina municipal de Ogasawara, lo que suele implicar peticiones por correo y largos plazos de espera — es decir, es totalmente impracticable. Así que renuncié a la idea de trasladar allí mi domicilio registrado.
Cuando el yen estaba fuerte, viajaba bastante al extranjero, y allí también se manifestaba mi gusto por los extremos.
En concreto, me propuse visitar, entre otros, el cabo de Roca en Portugal, el cabo Norte en Noruega, el cabo Agulhas en Sudáfrica, el estrecho de Gibraltar entre España y Marruecos, y el estrecho del Bósforo que separa Europa y Asia.
El cabo de Roca es el punto más occidental del continente euroasiático. Durante la Era de los Descubrimientos era donde los europeos sentían haber llegado al «fin del mundo», simbolizando el límite entre tierra y océano desconocido.
El cabo Norte es un acantilado espectacular en la región más septentrional de Europa. En una tierra de sol de medianoche y noche polar, transmite realmente los límites del asentamiento humano y la inmensidad de la naturaleza.
El cabo Agulhas es el punto más meridional del continente africano y el lugar donde se encuentran los océanos Atlántico e Índico. La sensación de estar en un auténtico «límite» geográfico es inconfundible.
El estrecho del Bósforo transmite una tensión real como cruce de civilizaciones.
El estrecho de Gibraltar se conoce como la «puerta al mundo mediterráneo». En la antigüedad se creía que más allá estaba el fin del mundo conocido, marcando el límite de la civilización de los mares interiores.
Siempre viajo solo, pero en aquella época no tenía smartphone. Así que me acercaba sin dudar a transeúntes al azar, les pasaba mi cámara y les pedía que me hicieran una foto.
En el cabo de Roca tengo una foto en la que parezco a punto de caer por el borde del continente euroasiático. En el cabo Agulhas, otra con mi lado derecho en el océano Índico y el izquierdo en el Atlántico.
En el Museo del Ecuador en Quito, Ecuador, tengo una con mi lado derecho en el hemisferio sur y el izquierdo en el norte.
Incluso ver el cartel del Trópico de Capricornio en Namibia me emocionó profundamente.
Dicho con cariño, supongo que soy un tipo de aventurero curioso.
Pero al volver a casa y revisar los álbumes, solo vi fotos mías en poses geográficamente significativas pero completamente inútiles en la vida real.
©ondoku3.com
イタリア語(Italiano)
Fin da bambino ho sempre adorato pensare a possibilità estreme.
A un certo punto ho scoperto che nel sistema giapponese di registrazione familiare si può scegliere liberamente il proprio domicilio registrato, senza dipendere da dove si vive o si è nati. Ho chiamato il mio comune locale per chiedere come trasferire il mio a Okinotorishima.
Okinotorishima è l’isola più meridionale del Giappone, amministrativamente parte del villaggio di Ogasawara a Tokyo.
Si tratta di un atollo corallino dove, con l’alta marea, restano emersi solo due piccoli scogli.
È circondata da una zona economica esclusiva (ZEE) di circa 400.000 km² (più grande della superficie terrestre del Giappone), ha clima tropicale ed è ricca di pesce e altre risorse.
Anche se protetta da strutture in cemento, Cina e Corea del Sud la considerano semplici «rocce» e non riconoscono le rivendicazioni giapponesi sulla ZEE.
Detto questo, non potevo fare a meno di provare un enorme senso di romanticismo per Okinotorishima.
Però ho scoperto che per avere copie o estratti del registro familiare bisogna rivolgersi all’ufficio comunale di Ogasawara, il che significa quasi sempre richieste per posta e tempi di attesa lunghissimi — insomma, è del tutto impraticabile. Così ho lasciato perdere l’idea di trasferire lì il domicilio registrato.
Quando lo yen era forte viaggiavo parecchio all’estero, e anche lì emergeva il mio gusto per le cose estreme.
In particolare mi sono imposto di visitare, tra gli altri, Capo da Roca in Portogallo, Capo Nord in Norvegia, Capo Agulhas in Sudafrica, lo Stretto di Gibilterra tra Spagna e Marocco e lo Stretto del Bosforo che divide Europa e Asia.
Capo da Roca è il punto più occidentale del continente eurasiatico. Durante l’era delle grandi scoperte era lì che gli europei sentivano di aver raggiunto «il confine del mondo», simbolo della linea tra terraferma e oceano ignoto.
Capo Nord è una scogliera spettacolare nella zona più settentrionale d’Europa. In un posto dominato da sole di mezzanotte e notte polare ti fa sentire davvero i limiti dell’insediamento umano e l’immensità della natura.
Capo Agulhas è il punto più meridionale dell’Africa e il luogo dove Atlantico e Indiano si incontrano. La sensazione di stare su un vero «confine» geografico è inconfondibile.
Lo Stretto del Bosforo trasmette una tensione palpabile come crocevia di civiltà.
Lo Stretto di Gibilterra è noto come la «porta del mondo mediterraneo». Nell’antichità si pensava che oltre ci fosse la fine del mondo conosciuto, segnando il limite della civiltà dei mari interni.
Viaggio sempre da solo, ma allora non avevo ancora lo smartphone. Quindi mi avvicinavo senza problemi a passanti qualunque, gli allungavo la macchina fotografica e chiedevo di farmi una foto.
A Capo da Roca ho una foto in cui sembro sul punto di precipitare dal bordo dell’Eurasia. A Capo Agulhas un’altra con la metà destra nell’Oceano Indiano e la sinistra nell’Atlantico.
Al Museo dell’Equatore a Quito, in Ecuador, mi sono fatto fotografare con la destra nell’emisfero sud e la sinistra in quello nord.
Anche solo vedere il cartello del Tropico del Capricorno in Namibia mi ha emozionato tantissimo.
Detto in modo gentile, direi che sono un tipo di avventuriero curioso.
Ma quando sono tornato e ho sfogliato gli album, ho visto solo foto mie in pose che avevano un senso geografico ma nella vita vera erano completamente inutili.
©ondoku3.com
ポルトガル語(Português)
Desde criança sempre adorei pensar em possibilidades extremas.
Numa certa altura descobri que no sistema de registro familiar japonês dá pra escolher livremente o domicílio registrado, não importa onde você more ou tenha nascido. Liguei pra prefeitura da minha cidade pra saber como transferir o meu pra Okinotorishima.
Okinotorishima é a ilha mais ao sul do Japão, administrativamente parte da vila de Ogasawara, em Tóquio.
É um atol de coral onde, na maré alta, só duas pedrinhas ficam acima do nível do mar.
Fica cercada por uma Zona Econômica Exclusiva (ZEE) de uns 400.000 km² (maior que a área terrestre do Japão), tem clima tropical e é cheia de peixe e outros recursos.
Mesmo protegida por estruturas de concreto, China e Coreia do Sul veem ela só como “rochas” e não reconhecem as reivindicações japonesas na ZEE.
Diante de tudo isso, não consegui evitar de sentir um romantismo enorme por Okinotorishima.
Mas descobri que pra pegar cópias ou extratos do registro familiar tem que lidar com a prefeitura de Ogasawara, o que geralmente significa pedidos por correio e espera eterna — resumo da ópera, é totalmente impraticável. Então desisti da ideia de mudar meu domicílio registrado pra lá.
Quando o iene estava forte eu viajava bastante pro exterior, e meu gosto por extremos aparecia lá também.
Fiz questão de visitar, entre outros, o Cabo da Roca em Portugal, o Cabo Norte na Noruega, o Cabo Agulhas na África do Sul, o Estreito de Gibraltar entre Espanha e Marrocos e o Estreito de Bósforo que separa Europa e Ásia.
O Cabo da Roca é o ponto mais ocidental do continente eurasiático. Na Era dos Descobrimentos era onde os europeus sentiam que tinham chegado ao “fim do mundo”, simbolizando a fronteira entre terra e oceano desconhecido.
O Cabo Norte é um penhasco dramático na região mais ao norte da Europa. Num lugar de sol da meia-noite e noite polar dá pra sentir de verdade os limites da habitação humana e a escala gigantesca da natureza.
O Cabo Agulhas é o ponto mais ao sul da África e onde Atlântico e Índico se encontram. A sensação de estar numa verdadeira “beirada” geográfica é inegável.
O Estreito de Bósforo passa uma tensão real como encruzilhada de civilizações.
O Estreito de Gibraltar é conhecido como a “porta de entrada pro mundo mediterrâneo”. Na antiguidade achavam que além dele ficava o fim do mundo conhecido, marcando o limite da civilização dos mares internos.
Eu sempre viajo sozinho, mas naquela época ainda não tinha smartphone. Então eu chegava perto de qualquer transeunte sem cerimônia, entregava minha câmera e pedia pra tirar uma foto minha.
No Cabo da Roca tirei uma foto em que pareço que vou cair da borda da Eurásia. No Cabo Agulhas outra com meu lado direito no Índico e o esquerdo no Atlântico.
No Museu do Equador em Quito, no Equador, tirei uma com o lado direito no Hemisfério Sul e o esquerdo no Norte.
Só de ver a placa do Trópico de Capricórnio na Namíbia já me emocionou pra caramba.
Pra falar de um jeito gentil, acho que sou um aventureiro do tipo curioso.
Mas quando cheguei em casa e folheei os álbuns, só vi fotos minhas em poses que tinham sentido geográfico mas na vida real eram completamente inúteis.
©ondoku3.com
ロシア語 (Русский Язык)
С самого детства я обожал размышлять о самых крайних возможностях.
Однажды узнал, что по японской системе семейной регистрации можно свободно выбрать место прописки, независимо от того, где живёшь или родился. Позвонил в местную мэрию, чтобы узнать, как перевести своё в Окиноторисиму.
Окиноторисима — самый южный остров Японии, административно входящий в деревню Огасавара в Токио.
Это коралловый атолл, где при приливе над водой торчат только две крошечные скалы.
Остров окружён исключительной экономической зоной (ИЭЗ) площадью около 400 000 км² (больше, чем вся сухопутная территория Японии), имеет тропический климат и полон рыбы и других ресурсов.
Хотя он защищён бетонными конструкциями, Китай и Южная Корея считают его просто «скалами» и не признают японские претензии на ИЭЗ.
При всём при этом я не мог не испытывать огромного романтического чувства к Окиноторисиме.
Но потом выяснилось, что для получения копий или выписок из семейного реестра нужно обращаться в администрацию деревни Огасавара — это обычно значит запросы по почте и очень долгое ожидание, короче, абсолютно непрактично. Поэтому я отказался от мысли переводить туда прописку.
Когда иена была крепкой, я много ездил за границу, и там тоже проявлялась моя страсть к крайностям.
В частности, я поставил себе целью посетить, среди прочего, мыс Рока в Португалии, Северный мыс в Норвегии, мыс Агульяс в ЮАР, Гибралтарский пролив между Испанией и Марокко и Босфорский пролив, разделяющий Европу и Азию.
Мыс Рока — самая западная точка Евразийского континента. В эпоху Великих географических открытий европейцы считали, что здесь они достигли «края света», символизируя границу между сушей и неизвестным океаном.
Северный мыс — впечатляющая скала в самой северной части Европы. В краю полуночного солнца и полярной ночи здесь по-настоящему ощущаешь пределы человеческого поселения и грандиозный масштаб природы.
Мыс Агульяс — самая южная точка Африки и место встречи Атлантического и Индийского океанов. Чувство, что стоишь на настоящем географическом «краю», невозможно перепутать.
Босфорский пролив передаёт настоящее напряжение как перекресток цивилизаций.
Гибралтарский пролив известен как «ворота в средиземноморский мир». В древности считалось, что за ним лежит конец известного мира, обозначая границу цивилизации внутренних морей.
Я всегда путешествую один, но тогда у меня ещё не было смартфона. Поэтому без всяких колебаний подходил к случайным прохожим, вручал им фотоаппарат и просил меня сфотографировать.
На мысе Рока у меня есть фото, где я выгляжу так, будто вот-вот свалюсь с края Евразии. На мысе Агульяс — где правая половина в Индийском океане, левая — в Атлантическом.
В Музее экватора в Кито, Эквадор, сфотографировался так, что правая сторона в Южном полушарии, левая — в Северном.
Даже просто увидев знак Тропика Козерога в Намибии, я был глубоко тронут.
Мягко говоря, я, наверное, любопытный тип авантюриста.
Но когда вернулся домой и пролистал альбомы, увидел только себя в позах, которые географически что-то значат, а в реальной жизни абсолютно бесполезны.
©ondoku3.com
オランダ語(Nederlands)
Al sinds mijn kindertijd heb ik altijd graag nagedacht over extreme mogelijkheden.
Op een gegeven moment ontdekte ik dat je in het Japanse systeem voor gezinsregistratie vrij je geregistreerde woonplaats kunt kiezen, ongeacht waar je woont of geboren bent. Ik belde het gemeentehuis in mijn buurt om te vragen hoe ik die van mij naar Okinotorishima kon overzetten.
Okinotorishima is het zuidelijkste eiland van Japan en hoort administratief bij het dorp Ogasawara in Tokio.
Het is een koraalatol waar bij hoogwater maar twee kleine rotsjes boven zee uitsteken.
Het eiland is omringd door een exclusieve economische zone (EEZ) van ongeveer 400.000 km² (groter dan het landoppervlak van Japan), heeft een tropisch klimaat en barst van de vis en andere hulpbronnen.
Hoewel het beschermd wordt door betonnen constructies, zien China en Zuid-Korea het alleen maar als ‘rotsen’ en erkennen ze Japans EEZ-claims niet.
Met al dat alles erbij kon ik niet anders dan een enorm romantisch gevoel krijgen bij Okinotorishima.
Maar ik kwam erachter dat je voor kopieën of uittreksels uit het gezinsregister terecht moet bij het dorpsbureau van Ogasawara, wat meestal neerkomt op aanvragen per post en ellenlange wachttijden — kortom, volstrekt onpraktisch. Dus heb ik het plan om mijn geregistreerde woonplaats daarheen te verplaatsen maar laten varen.
Toen de yen nog sterk was, reisde ik behoorlijk wat naar het buitenland, en ook daar kwam mijn voorkeur voor extremen naar voren.
Ik heb me specifiek voorgenomen om onder andere Kaap Roca in Portugal, het Noordkaap in Noorwegen, Kaap Agulhas in Zuid-Afrika, de Straat van Gibraltar tussen Spanje en Marokko en de Bosporus, die Europa en Azië scheidt, te bezoeken.
Kaap Roca is het meest westelijke punt van het Euraziatische continent. In de tijd van de grote ontdekkingen was het de plek waar Europeanen het gevoel hadden ‘het einde van de wereld’ te hebben bereikt, symbool voor de grens tussen land en onbekende oceaan.
Het Noordkaap is een dramatische klif in het noordelijkste deel van Europa. In een land van middernachtzon en poolnacht voel je echt de grenzen van menselijke bewoning en de overweldigende schaal van de natuur.
Kaap Agulhas is het zuidelijkste punt van Afrika en de ontmoetingsplaats van Atlantische en Indische Oceaan. Het gevoel om op een echte geografische ‘rand’ te staan, is onmiskenbaar.
De Bosporus geeft een echte spanning als kruispunt van beschavingen.
De Straat van Gibraltar staat bekend als de ‘poort naar de mediterrane wereld’. In de oudheid dacht men dat daarachter het einde van de bekende wereld lag, wat de grens markeerde van de beschaving rond de binnenzeeën.
Ik reis altijd alleen, maar toen had ik nog geen smartphone. Dus liep ik zonder aarzelen op willekeurige voorbijgangers af, drukte ze mijn camera in de handen en vroeg of ze een foto van me wilden maken.
Bij Kaap Roca heb ik een foto waarop het lijkt alsof ik elk moment van de rand van Eurazië kan donderen. Bij Kaap Agulhas eentje waarbij mijn rechterkant in de Indische Oceaan ligt en mijn linkerkant in de Atlantische.
In het Equatormuseum in Quito, Ecuador, heb ik een foto laten maken met mijn rechterkant op het zuidelijk halfrond en de linkerkant op het noordelijk halfrond.
Zelfs het bordje voor de Steenbokskeerkring in Namibië te zien, raakte me diep.
Om het vriendelijk te zeggen: ik ben vast een nieuwsgierig soort avonturier.
Maar toen ik thuiskwam en de albums doorbladerde, zag ik alleen maar foto’s van mezelf in poses die geografisch iets betekenen, maar in het echte leven volkomen nutteloos zijn.
©ondoku3.com
スウェーデン語(Svenska)
Ända sedan barndomen har jag alltid gillat att fundera på extrema möjligheter.
En gång fick jag veta att man i det japanska folkbokföringssystemet fritt kan välja sin registrerade hemvist oavsett var man bor eller är född. Jag ringde till mitt lokala stadshus för att fråga hur jag kunde flytta min till Okinotorishima.
Okinotorishima är Japans sydligaste ö och hör administrativt till Ogasawara-byn i Tokyo.
Det är en korallatoll där bara två små klippor sticker upp över havet vid högvatten.
Den omges av en exklusiv ekonomisk zon (EEZ) på cirka 400 000 km² (större än Japans landyta), har tropiskt klimat och är full av fisk och andra resurser.
Även om ön skyddas av betongkonstruktioner ser Kina och Sydkorea den bara som ”klippor” och erkänner inte Japans EEZ-krav.
Med allt det i åtanke kunde jag inte låta bli att känna en enorm romantik kring Okinotorishima.
Men jag upptäckte att för att få kopior eller utdrag ur folkbokföringen måste man vända sig till Ogasawara-byns förvaltningskontor, vilket oftast innebär förfrågningar per post och långa väntetider — kort sagt, helt opraktiskt. Så jag gav upp tanken på att flytta min registrerade adress dit.
När yenen var stark reste jag rätt mycket utomlands, och min smak för extremiteter visade sig även där.
Jag satte mig i synnerhet i sinnet att besöka bland annat Kap Roca i Portugal, Nordkap i Norge, Kap Agulhas i Sydafrika, Gibraltarsundet mellan Spanien och Marocko samt Bosporen som skiljer Europa och Asien åt.
Kap Roca är den västligaste punkten på den eurasiska kontinenten. Under upptäcktsresornas tid var det här som européerna kände att de nått ”världens ände”, symbol för gränsen mellan land och okänt hav.
Nordkap är en dramatisk klippa i Europas nordligaste del. I ett land med midnattssol och polarnatt får man verkligen en känsla av gränserna för mänsklig bosättning och naturens enorma skala.
Kap Agulhas är den sydligaste punkten på den afrikanska kontinenten och mötesplatsen mellan Atlanten och Indiska oceanen. Känslan av att stå vid en verklig geografisk ”kant” är omisskännlig.
Bosporen ger en påtaglig spänning som korsning mellan civilisationer.
Gibraltarsundet är känt som ”porten till medelhavsvärlden”. På antiken trodde man att bortom sundet låg slutet på den kända världen, vilket markerade gränsen för inlandshavets civilisation.
Jag reser alltid ensam, men då hade jag ingen smartphone ännu. Så jag gick utan att tveka fram till slumpmässiga förbipasserande, räckte över kameran och bad dem ta ett foto av mig.
Vid Kap Roca har jag en bild där det ser ut som om jag när som helst kan ramla över kanten på Eurasien. Vid Kap Agulhas en annan där min högra sida är i Indiska oceanen och vänstra i Atlanten.
På Ekvatoriemuseet i Quito, Ecuador, har jag en bild med högra sidan på södra halvklotet och vänstra på norra.
Bara att se skylten för Stenbockens vändkrets i Namibia berörde mig djupt.
För att säga det milt: jag är nog en nyfiken sorts äventyrare.
Men när jag kom hem och bläddrade igenom albumen såg jag bara mig själv i poser som var geografiskt meningsfulla men helt meningslösa i verkliga livet.
©ondoku3.com
