日本語
数年前の夏、寝室のエアコンの調子が悪くなったので、近所の電気屋で買い替えました。
蚊が大嫌いなため（好きな人はいないと思いますが）、搬入と取り付けの際に玄関の扉が長時間開けっ放しになっていたのが気になりました。
でも、うだるような暑さの中で汗だくになって作業をしてくれている電気屋の作業員さんに、文句を言う気にはなれませんでした。
そして、その日の晩、事件発生！
夕食と入浴を済ませて寝室に入ったら、大きなムカデがカサカサと乾いた音を立てて、床を這っていました。
ヒエーーー！！！
蚊どころの騒ぎではありません。
気持ち悪さマックス、恐怖で顔面蒼白、でも一人暮らしなので己の力を信じて立ち向かうしかありません。
咄嗟に仕事部屋に置いてあったゴミ箱を空にして、そのムカデに被せました。
「よっしゃ！とりあえず捕獲したぞ！」と一安心。ルンルン気分（死語）で、殺虫剤を探しに行きました。
そして見つけたのは「フマキラー凍殺ジェット」！
パッケージには「飛ぶ虫、這う虫、凍らせて瞬殺！」という頼もしい言葉が書かれており、たくさんの勇気をもらいました。
アンダーテイカーばりに首を掻き切るポーズをしながら、心の中で「ムカデヨ、オマエハモウシンデイル」と呟き、ゴミ箱を持ち上げたところ、ムカデが姿を消していました。
再び、ヒエーーー！！！
どんな敵に対峙するにせよ、その敵の居場所が分からないことに勝る恐怖はありません。
この時点で夜中の一時半を回っていましたが、専門家に任せるしかないと思い、名古屋の害虫駆除業者「東海虫プロテクト」に電話をして来てもらい、ムカデを発見＆駆除してもらいました。
玄関先には二度とムカデが近づかないように忌避剤をたっぷり撒いてもらいました。
合わせて約二万円の痛い出費でした。
「エアコン搬入の際に開けっ放しだった玄関からムカデが侵入したに違いない！ 電気屋に文句を言ってエアコンの代金からムカデ駆除代を差し引いてもらおう！」とも思いましたが、確たる証拠がないので、下手に責任追及すると、こちらが不利な立場に追い詰められかねません。
ですから、ここは「じっと我慢の子」です。
そう言えば、数日後、僕のLINEの友達リストに「東海虫プロテクト」が勝手に追加されていることに気づきました。きっと、僕が作業完了を確認する書類にサインした際に、メールアドレスも書いたからでしょう。
ちなみにLINEは日本でよく使うメッセージアプリで、英語圏のWhatsAppに相当するものです。
害虫関連の緊急時には昼夜問わず、LINEでメッセージを送るだけで自宅に駆け付けてくれるのはありがたいのですが、そのような緊急事態が二度と起こらないことを願うばかりです。
©ondoku3.com
英語 (English)
A few summers ago the air conditioner in my bedroom started playing up, so I popped to the local electrical shop and bought a replacement.
I absolutely hate mosquitoes (though I doubt anyone actually likes them), so I was a bit concerned that the front door had been left wide open for ages while they brought the unit in and installed it.
But watching the fitters sweating buckets in that sweltering heat, I couldn’t bring myself to make a fuss.
Then that very evening, disaster struck!
After dinner and a bath, I walked into the bedroom to find a massive centipede scuttling across the floor, making that horrible dry rustling sound.
Eeeeeek!!!
This was way beyond mosquitoes.
Utter revulsion, face drained of colour with sheer terror — but living alone, I had no option but to man up and deal with it myself.
In a flash I emptied the bin from my study and slammed it down over the centipede.
“Right! Got the bastard trapped at least!” I thought, breathing a huge sigh of relief. Feeling rather pleased with myself, I went hunting for insecticide.
What I found was ‘Fumakilla Freeze Kill Jet’!
The pack promised ‘Freezes and instantly kills flying and crawling insects!’, which gave me a proper shot of courage.
Striking an Undertaker-style throat-slash pose, I muttered under my breath, ‘Centipede, you’re already dead,’ and lifted the bin — only to discover the bloody thing had vanished.
Eeeeeek!!! again!
There’s no terror quite like facing an enemy when you’ve no idea where it’s gone.
By now it was gone half past one in the morning, but I realised I had to call in the professionals.
I phoned a Nagoya pest control firm called ‘Tokai Mushi Protect’, and they came round, found the centipede and sorted it.
They also laid down plenty of repellent around the front entrance so no centipede would dare come near again.
The whole thing cost me about twenty thousand yen. It was a painful expense.
I did briefly think, “That centipede must’ve come in through the front door when it was left open for the air conditioner delivery! I’ll have a word with the electricians and get them to knock the extermination cost off the price of the unit!” — but with no solid proof, pushing the issue could easily have backfired and left me worse off.
So I just gritted my teeth and let it go.
Come to think of it, a few days later I noticed ‘Tokai Mushi Protect’ had somehow been added to my LINE friends list. Probably because I’d jotted down my email when signing the job completion form.
By the way, LINE is the messaging app pretty much everyone uses in Japan — it’s basically the equivalent of WhatsApp in English-speaking countries.
It’s reassuring to know that if there’s ever another pest emergency, day or night, I can just message them on LINE and they’ll turn up — but I’m really hoping nothing like that ever happens again.
©ondoku3.com
ドイツ語(Deutsch)
Vor ein paar Sommern fing die Klimaanlage in meinem Schlafzimmer an zu spinnen, also bin ich schnell zum Elektroladen um die Ecke und habe eine neue gekauft.
Ich hasse Mücken abgrundtief (obwohl ich bezweifle, dass irgendwer sie wirklich mag), deswegen war ich etwas beunruhigt, dass die Haustür ewig weit offen stand, während die Monteure das Gerät reintrugen und installierten.
Aber als ich sah, wie die Jungs in der Bullenhitze schweißgebadet schufteten, brachte ich es nicht übers Herz, mich zu beschweren.
Und genau an dem Abend schlug das Unglück zu!
Nach Abendessen und Bad betrat ich das Schlafzimmer und sah einen riesigen Hundertfüßler über den Boden krabbeln, mit diesem ekelhaften trockenen Rascheln.
Iiiiih!!!
Das war meilenweit schlimmer als Mücken.
Totaler Ekel, Gesicht kreidebleich vor Panik — aber allein lebend blieb mir nichts anderes übrig, als die Zähne zusammenzubeißen und die Sache selbst in die Hand zu nehmen.
Im Nu leerte ich den Mülleimer aus meinem Arbeitszimmer und knallte ihn über das Vieh.
„Na bitte! Wenigstens hab ich das Mistding eingesperrt!“, dachte ich und atmete tief durch.
Ziemlich stolz auf mich selbst ging ich auf Insektenspray-Jagd.
Was ich fand, war „Fumakilla Freeze Kill Jet“!
Auf der Packung stand „Friert fliegende und kriechende Insekten ein und tötet sie sofort!“, das gab mir richtig Auftrieb.
Ich machte eine Undertaker-mäßige Kehlenschnitt-Pose, murmelte vor mich hin „Hundertfüßler, du bist schon tot“ und hob den Eimer an — nur um festzustellen, dass das verdammte Biest weg war.
Iiiiih!!! Nochmal!
Nichts ist so furchterregend wie ein Feind, von dem man nicht weiß, wo er steckt.
Inzwischen war es schon halb zwei Uhr nachts, aber mir war klar, dass ich die Profis rufen musste.
Ich rief bei einer Nagoyaer Schädlingsbekämpfungsfirma namens „Tokai Mushi Protect“ an, die kamen vorbei, fanden den Hundertfüßler und machten kurzen Prozess.
Sie sprühten auch reichlich Abwehrmittel rund um die Haustür, damit sich kein Hundertfüßler mehr herantraut.
Das Ganze kostete mich etwa 20.000 Yen — eine schmerzhafte Summe.
Kurz dachte ich: „Der Hundertfüßler muss durch die offene Haustür reingekommen sein, als sie für die Klimaanlagen-Lieferung offen war! Ich rede mit den Elektrikern und lass mir die Bekämpfungskosten vom Gerätepreis abziehen!“ — aber ohne handfeste Beweise hätte das leicht nach hinten losgehen können und mich noch schlechter dastehen lassen.
Also biss ich die Zähne zusammen und ließ es auf sich beruhen.
Wenn ich so drüber nachdenke, fiel mir ein paar Tage später auf, dass „Tokai Mushi Protect“ einfach so in meiner LINE-Freundesliste aufgetaucht war. Wahrscheinlich weil ich meine Mailadresse auf dem Abnahmeschein notiert hatte.
Übrigens ist LINE die Messaging-App, die in Japan so gut wie jeder nutzt — sie entspricht im Wesentlichen WhatsApp in englischsprachigen Ländern.
Es ist beruhigend, dass bei der nächsten Schädlingskrise, egal ob Tag oder Nacht, eine LINE-Nachricht reicht und sie kommen — aber ich hoffe inständig, dass so was nie wieder passiert.
©ondoku3.com
フランス語(Français)
Il y a quelques étés, le clim de ma chambre a commencé à déconner, alors je suis passé au magasin d’électroménager du coin acheter un remplacement.
Je déteste les moustiques (même si je doute que quelqu’un les apprécie vraiment), du coup j’étais un peu inquiet que la porte d’entrée soit restée grande ouverte pendant un bail pendant qu’ils amenaient l’appareil et l’installaient.
Mais en voyant les installateurs suer à grosses gouttes dans cette chaleur écrasante, je n’ai pas eu le cœur à râler.
Et ce soir-là, catastrophe !
Après dîner et bain, je rentre dans la chambre et tombe sur une énorme mille-pattes qui file sur le sol en faisant ce bruit sec et dégoûtant.
Aaaahhh !!!
C’était carrément pire que les moustiques.
Dégoût total, visage blême de trouille pure — mais vivant seul, pas le choix : fallait se reprendre et s’en charger moi-même.
En un éclair, j’ai vidé la poubelle de mon bureau et je l’ai claquée sur la bestiole.
« OK ! Au moins je l’ai coincée, cette saleté ! », me dis-je en poussant un gros soupir de soulagement. Plutôt content de moi, je pars à la chasse à l’insecticide.
Ce que je trouve : « Fumakilla Freeze Kill Jet » !
L’emballage promet « Gèle et tue instantanément insectes volants et rampants ! », ça m’a filé un sacré boost de courage.
Pose Undertaker style gorge tranchée, je marmonne : « Mille-pattes, t’es déjà mort », et je soulève la poubelle — pour voir que la saloperie avait disparu.
Aaaahhh !!! Encore !
Rien de plus flippant que d’affronter un ennemi quand on sait pas où il est passé.
Là, il était passé une heure et demie du mat’, mais j’ai compris qu’il fallait appeler les pros.
J’appelle une boîte de désinsectisation à Nagoya, « Tokai Mushi Protect », ils débarquent, trouvent la mille-pattes et s’en occupent.
Ils balancent aussi du répulsif en pagaille autour de l’entrée pour que plus aucun mille-pattes n’ose rappliquer.
Tout ça m’a coûté environ vingt mille yens — une vraie claque au portefeuille.
J’ai pensé un instant : « Cette mille-pattes est forcément entrée par la porte ouverte pendant la livraison de la clim ! Je vais causer aux électriciens et leur faire déduire les frais de désinfection du prix de l’appareil ! » — mais sans preuve béton, insister aurait pu me péter à la gueule et me mettre dans la merde.
Du coup j’ai serré les dents et laissé couler.
En y repensant, quelques jours après je remarque que « Tokai Mushi Protect » s’était ajouté tout seul à mes amis LINE. Sûrement parce que j’avais noté mon mail sur le bon de fin de chantier.
Au fait, LINE est l’application de messagerie que quasiment tout le monde utilise au Japon — c’est en gros l’équivalent de WhatsApp dans les pays anglophones.
C’est rassurant de savoir que pour une prochaine urgence nuisibles, jour ou nuit, un message LINE suffit et ils débarquent — mais j’espère vraiment que ça n’arrivera plus jamais.
©ondoku3.com
スペイン語 (Español)
Hace unos veranos el aire acondicionado de mi dormitorio empezó a dar guerra, así que me acerqué a la tienda de electrodomésticos del barrio y compré uno nuevo.
Odio a muerte los mosquitos (aunque dudo que a alguien le gusten de verdad), así que me preocupaba un poco que la puerta principal se hubiera quedado abierta de par en par un buen rato mientras traían el aparato y lo instalaban.
Pero viendo a los instaladores sudando la gota gorda con ese calor sofocante, no me atreví a montar un pollo.
¡Y esa misma noche se armó la gorda!
Después de cenar y darme un baño entré en el dormitorio y me encontré un ciempiés enorme correteando por el suelo, con ese ruido seco y asqueroso.
¡Ay, noooo!!!
Esto era mil veces peor que los mosquitos.
Asco total, cara pálida de puro pánico — pero viviendo solo, no me quedaba otra que echarle narices y encargarme yo mismo.
En un segundo vacié la papelera de mi estudio y la estampé sobre el bicho.
«¡Vale! ¡Al menos he atrapado al muy cabrón!», pensé soltando un pedazo de suspiro de alivio.
Bastante orgulloso de mí mismo, me puse a buscar insecticida.
Lo que encontré fue «Fumakilla Freeze Kill Jet»!
El envase prometía «¡Congela y mata al instante insectos voladores y rastreros!», lo que me dio un subidón de valor considerable.
Adoptando una pose de Undertaker con el dedo en la garganta, murmuré entre dientes: «Ciempiés, ya estás muerto», y levanté la papelera… solo para ver que la puñetera cosa había desaparecido.
¡Ay, noooo!!! ¡Otra vez!
No hay terror comparable a enfrentarte a un enemigo sin saber dónde se ha metido.
Ya eran más de la una y media de la madrugada, pero me di cuenta de que tocaba llamar a los profesionales.
Llamé a una empresa de control de plagas de Nagoya llamada «Tokai Mushi Protect», vinieron, localizaron al ciempiés y lo solucionaron.
También echaron un montón de repelente alrededor de la entrada principal para que ningún ciempiés se atreviera a acercarse de nuevo.
Todo el asunto me costó unos veinte mil yenes. Fue un gasto doloroso.
Pensé un momento: «Ese ciempiés tuvo que entrar por la puerta abierta durante la entrega del aire acondicionado. Voy a hablar con los electricistas y que me descuenten el coste de la desinsectación del precio del aparato» — pero sin pruebas sólidas, insistir podía salirme por la culata y ponerme en peor situación.
Así que apreté los dientes y lo dejé correr.
Pensándolo bien, unos días después me percaté de que «Tokai Mushi Protect» se había añadido solo a mi lista de amigos de LINE. Probablemente porque apunté mi correo al firmar el parte de finalización del trabajo.
Por cierto, LINE es la aplicación de mensajería que prácticamente todo el mundo usa en Japón — básicamente es el equivalente de WhatsApp en los países de habla inglesa.
Es tranquilizador saber que si surge otra emergencia con plagas, sea de día o de noche, con un mensaje en LINE aparecen — pero espero de corazón que nunca vuelva a pasar algo así.
©ondoku3.com
イタリア語(Italiano)
Qualche estate fa il condizionatore della mia camera da letto ha iniziato a fare i capricci, così sono passato dal negozio di elettrodomestici del quartiere e ne ho comprato uno nuovo.
Odio profondamente le zanzare (anche se dubito che piacciano davvero a qualcuno), quindi ero un po’ preoccupato che la porta d’ingresso fosse rimasta spalancata per un bel pezzo mentre portavano dentro l’apparecchio e lo installavano.
Ma vedendo gli installatori sudare come matti in quel caldo torrido, non ho avuto il coraggio di fare storie.
E proprio quella sera è scoppiato il disastro!
Dopo cena e bagno sono entrato in camera e ho trovato un millepiedi enorme che strisciava sul pavimento facendo quel rumore secco e schifoso.
Aaaah!!!
Questo andava ben oltre le zanzare.
Disgusto totale, faccia bianca come un lenzuolo dal terrore puro — ma vivendo da solo, non avevo altra scelta che farmi coraggio e occuparmene io.
In un attimo ho svuotato il cestino del mio studio e l’ho sbattuto sul millepiedi.
«Bene! Almeno ho intrappolato quel bastardo!», ho pensato tirando un sospiro di sollievo enorme. Abbastanza contento di me stesso, sono andato a cercare l’insetticida.
Quello che ho trovato è stato «Fumakilla Freeze Kill Jet»!
La confezione prometteva: «Congela e uccide all’istante insetti volanti e striscianti!», che mi ha dato una bella scarica di coraggio.
Facendo una posa alla Undertaker con la mano alla gola, ho borbottato sottovoce: «Millepiedi, sei già morto», e ho alzato il cestino — solo per scoprire che quella maledetta bestiaccia era sparita.
Aaaah!!! Di nuovo!
Non c’è terrore peggiore che affrontare un nemico senza sapere dove sia finito.
Ormai era l’una e mezza di notte, ma ho capito che dovevo chiamare i professionisti.
Ho telefonato a un’azienda di disinfestazione di Nagoya chiamata «Tokai Mushi Protect», sono venuti, hanno trovato il millepiedi e hanno risolto.
Hanno spruzzato anche un sacco di repellente intorno all’ingresso principale, così nessun millepiedi osa più avvicinarsi.
Tutta la faccenda mi è costata circa ventimila yen. Una bella botta al portafoglio.
Per un attimo ho pensato: «Quel millepiedi è entrato per forza dalla porta aperta durante la consegna del condizionatore! Parlo con gli elettricisti e mi faccio detrarre il costo della disinfestazione dal prezzo dell’apparecchio!» — ma senza prove concrete, insistere poteva ritorcersi contro di me e mettermi in una posizione peggiore.
Così ho stretto i denti e ho lasciato perdere.
A pensarci bene, qualche giorno dopo ho notato che «Tokai Mushi Protect» si era aggiunto da solo alla mia lista amici di LINE. Probabilmente perché ho scritto la mia email sul modulo di chiusura lavori.
A proposito, LINE è l’app di messaggistica che praticamente tutti usano in Giappone — è fondamentalmente l’equivalente di WhatsApp nei paesi anglofoni.
È rassicurante sapere che in caso di un’altra emergenza parassiti, giorno o notte, basta un messaggio su LINE e arrivano — ma spero proprio che non capiti mai più una cosa del genere.
©ondoku3.com
ポルトガル語(Português)
Há alguns verões atrás o ar-condicionado do meu quarto começou a pifar, então fui na loja de eletrodomésticos do bairro e comprei um novo.
Eu detesto mosquitos de verdade (embora duvide que alguém goste deles), então fiquei meio preocupado porque a porta da frente ficou escancarada um tempão enquanto traziam o aparelho e instalavam.
Mas vendo os instaladores suando baldes naquele calor de rachar, não tive coragem de reclamar.
Aí, na mesma noite, rolou o caos!
Depois do jantar e do banho entrei no quarto e dei de cara com uma centopeia gigante correndo pelo chão, fazendo aquele barulho seco horrível.
Aaaaai!!!
Isso era muito pior que mosquito.
Repulsa total, cara branca de pavor puro — mas morando sozinho, não tinha saída: tive que criar coragem e resolver sozinho.
Num instante esvaziei a lixeira do meu escritório e joguei com força em cima da centopeia.
«Pronto! Pelo menos prendi essa desgraçada!», pensei soltando um baita suspiro de alívio. Meio orgulhoso de mim mesmo, fui atrás de inseticida.
O que achei foi o «Fumakilla Freeze Kill Jet»!
A embalagem prometia «Congela e mata na hora insetos voadores e rastejantes!», o que me deu uma dose boa de coragem.
Fazendo uma pose de Undertaker cortando a garganta, murmurei baixinho: «Centopeia, você já era», e levantei a lixeira — só pra ver que a maldita tinha sumido.
Aaaaai!!! De novo!
Não tem terror maior que encarar um inimigo sem saber pra onde ele foi.
Já passava de uma e meia da manhã, mas percebi que precisava chamar os profissionais.
Liguei pra uma empresa de controle de pragas de Nagoya chamada «Tokai Mushi Protect», eles vieram, acharam a centopeia e deram um jeito.
Espalharam também um monte de repelente em volta da entrada principal pra nenhuma centopeia ousar chegar perto de novo.
Tudo isso me custou uns vinte mil ienes. Foi uma despesa bem dolorosa.
Pensei um instante: «Essa centopeia entrou pela porta aberta na entrega do ar-condicionado com certeza! Vou falar com os eletricistas e fazer eles descontarem o custo do extermínio do preço do aparelho» — mas sem prova concreta, insistir podia dar ruim e me deixar numa furada pior.
Então cerrei os dentes e deixei pra lá.
Pensando bem, uns dias depois notei que o «Tokai Mushi Protect» tinha sido adicionado na minha lista de amigos do LINE do nada. Provavelmente porque anotei meu e-mail no formulário de conclusão do serviço.
Aliás, o LINE é o app de mensagens que praticamente todo mundo usa no Japão — é basicamente o equivalente do WhatsApp nos países de língua inglesa.
É reconfortante saber que se rolar outra emergência de praga, dia ou noite, é só mandar mensagem no LINE que eles aparecem — mas espero de coração que nunca mais aconteça uma coisa dessas.
©ondoku3.com
ロシア語 (Русский Язык)
Пару лет назад кондиционер в моей спальне начал барахлить, поэтому я заскочил в ближайший магазин электроники и купил новый.
Я просто ненавижу комаров (хотя сомневаюсь, что они кому-то нравятся), поэтому меня немного напрягало, что входная дверь долго стояла нараспашку, пока монтажники заносили и устанавливали новый аппарат.
Но глядя, как они потеют в этой адской жаре, я не смог заставить себя устроить скандал.
И вот в тот же вечер случился кошмар!
После ужина и ванны захожу в спальню — и вижу огромную сороконожку, которая шустро ползает по полу и издаёт этот жуткий сухой шуршащий звук.
Иииии!!!
Это было в сто раз хуже комаров.
Полное омерзение, лицо побелело от ужаса — но живу один, так что пришлось взять себя в руки и разбираться самостоятельно.
Мгновенно опустошил мусорное ведро из кабинета и с размаху накрыл им эту тварь.
«Отлично! По крайней мере, поймал эту гадину!», — подумал я, выдыхая с облегчением.
Довольный собой, пошёл искать инсектицид.
Нашёл «Fumakilla Freeze Kill Jet»!
На упаковке написано: «Замораживает и мгновенно убивает летающих и ползающих насекомых!», — это придало мне приличную порцию смелости.
Принял позу Гробовщика, как будто перерезаю себе горло, пробормотал: «Сороконожка, ты уже мертва», — и поднял ведро… только чтобы увидеть, что эта проклятая дрянь исчезла.
Иииии!!! Снова!
Нет ничего страшнее, чем враг, которого ты не видишь и не знаешь, куда он делся.
К тому моменту было уже полвторого ночи, но я понял, что без профи не обойтись.
Позвонил в нагойскую фирму по борьбе с вредителями «Tokai Mushi Protect», они приехали, нашли сороконожку и разобрались с ней.
Ещё обильно обрызгали репеллентом вокруг входной двери, чтобы больше ни одна сороконожка не сунулась.
Всё это обошлось мне примерно в двадцать тысяч иен. Это была довольно болезненная трата.
На секунду подумал: «Эта сороконожка точно пролезла через открытую дверь, когда привозили кондиционер! Пойду к электрикам, пусть вычтут стоимость обработки из цены аппарата!» — но без железных доказательств наезд мог легко обернуться против меня и сделать всё ещё хуже.
Поэтому стиснул зубы и забил.
Кстати, через пару дней заметил, что «Tokai Mushi Protect» каким-то образом добавился в друзья в LINE. Скорее всего, потому что я вписал свой имейл, когда подписывал акт выполненных работ.
Кстати, LINE — это мессенджер, которым в Японии пользуются практически все — по сути, он эквивалентен WhatsApp в англоязычных странах.
Приятно осознавать, что если вдруг опять случится какая-то напасть с насекомыми, днём или ночью, достаточно написать им в LINE — и они приедут. Но очень надеюсь, что такого больше никогда не повторится.
©ondoku3.com
オランダ語(Nederlands)
Een paar zomers geleden begon de airco in mijn slaapkamer kuren te vertonen, dus ik ben even naar de elektrowinkel in de buurt gegaan en heb een nieuwe gekocht.
Ik heb een bloedhekel aan muggen (al betwijfel ik of iemand ze echt leuk vindt), dus ik maakte me zorgen dat de voordeur een hele tijd wagenwijd open had gestaan terwijl ze het apparaat naar binnen brachten en installeerden.
Maar toen ik zag hoe de monteurs zich in het zweet werkten in die snikhete hitte, kon ik het niet over mijn hart verkrijgen om moeilijk te doen.
En precies die avond sloeg het noodlot toe!
Na het eten en douchen liep ik de slaapkamer in en zag een enorme duizendpoot over de vloer schieten, met dat vreselijke droge geritsel.
Giiiiii!!!
Dit ging véél verder dan muggen.
Vol afgrijzen, gezicht lijkbleek van pure angst — maar omdat ik alleen woon, zat er niets anders op dan mezelf bij elkaar rapen en het zelf aanpakken.
In een flits had ik de prullenbak uit mijn werkkamer leeggegooid en over de duizendpoot geknald.
«Oké! In ieder geval heb ik dat rotbeest te pakken!», dacht ik terwijl ik opgelucht ademhaalde.
Best trots op mezelf ging ik op zoek naar insectenspray.
Wat ik vond was ‘Fumakilla Freeze Kill Jet’!
Op de verpakking stond ‘Bevriest en doodt vliegende en kruipende insecten direct!’, dat gaf me een flinke dosis moed.
In Undertaker-stijl met hand aan de keel mompelde ik: ‘Duizendpoot, je bent al dood’, en tilde de bak op — om te zien dat dat verdomde ding verdwenen was.
Giiiiii!!! Weer!
Er is niets zo eng als een vijand die je niet meer ziet en waarvan je geen idee hebt waar hij zit.
Het was inmiddels half twee ‘s nachts, maar ik besefte dat ik de professionals moest bellen.
Ik belde een ongediertebedrijf in Nagoya, ‘Tokai Mushi Protect’, ze kwamen langs, vonden de duizendpoot en ruimden hem op.
Ze spoten ook flink wat afweermiddel rond de voordeur, zodat geen enkele duizendpoot meer in de buurt durft te komen.
Het hele verhaal kostte me zo’n twintigduizend yen. Dat was een behoorlijk pijnlijke uitgave.
Even dacht ik: “Die duizendpoot is vast binnengekomen via de open voordeur toen ze de airco leverden! Ik ga met de monteurs praten en laat ze de kosten van de bestrijding van de prijs van het apparaat aftrekken!” — maar zonder harde bewijzen kon dat makkelijk averechts werken en me in een nog slechtere positie brengen.
Dus ik heb op mijn tanden gebeten en het laten zitten.
Nu ik erover nadenk, merkte ik een paar dagen later dat ‘Tokai Mushi Protect’ zomaar in mijn LINE-vriendenlijst stond. Waarschijnlijk omdat ik mijn e-mail had opgeschreven op het aftekenformulier.
Trouwens, LINE is de app die in Japan vrijwel iedereen gebruikt — het is min of meer het equivalent van WhatsApp in Engelstalige landen.
Het is geruststellend dat als er ooit nog een ongediertecrisis komt, dag of nacht, een berichtje via LINE genoeg is en ze komen — maar ik hoop echt dat zoiets nooit meer gebeurt.
©ondoku3.com
スウェーデン語(Svenska)
För några somrar sedan började luftkonditioneringen i mitt sovrum krångla, så jag svängde förbi elbutiken i kvarteret och köpte en ny.
Jag avskyr myggor innerligt (även om jag tvivlar på att någon egentligen gillar dem), så jag var lite orolig över att ytterdörren hade stått vidöppen i evigheter medan de bar in och installerade grejen.
Men när jag såg montörerna svettas som galningar i den kvävande hettan kunde jag inte förmå mig att klaga.
Och precis den kvällen slog katastrofen till!
Efter middag och dusch gick jag in i sovrummet och upptäckte en jättestor tusenfoting som rusade över golvet med det där hemska torra prasslandet.
Aaaah!!!
Det här var långt värre än mygg.
Total avsky, ansiktet blekt av ren skräck — men eftersom jag bor ensam fanns inget annat val än att samla sig och ta itu med saken själv.
I ett nafs tömde jag papperskorgen från arbetsrummet och slog ner den över tusenfotingen.
»Okej! Åtminstone har jag fångat den jävlen!«, tänkte jag och pustade ut i lättnad. Rätt nöjd med mig själv gick jag och letade efter insektsmedel.
Det jag hittade var »Fumakilla Freeze Kill Jet«!
På förpackningen stod det »Fryser och dödar flygande och krypande insekter omedelbart!«, vilket gav mig en rejäl dos mod.
Jag gjorde en Undertaker-pose med handen vid halsen, mumlade tyst: »Tusenfoting, du är redan död«, och lyfte korgen — för att se att den förbannade saken hade försvunnit.
Aaaah! Igen!
Det finns inget så läskigt som att möta en fiende när man inte har en aning om vart den tagit vägen.
Då var klockan redan halv två på natten, men jag insåg att jag var tvungen att ringa in proffs.
Jag ringde ett skadedjursföretag i Nagoya som heter »Tokai Mushi Protect«, de kom, hittade tusenfotingen och fixade det.
De sprutade också rejält med avskräckningsmedel runt ytterdörren så att inga tusenfotingar skulle våga sig nära igen.
Hela kalaset kostade mig runt tjugotusen yen. Det var en ganska smärtsam utgift.
Jag tänkte ett ögonblick: »Den där tusenfotingen måste ha kommit in genom den öppna dörren när de levererade aircon! Jag ska snacka med elektrikerna och få dem att dra av bekämpningskostnaden från priset på enheten!« — men utan solida bevis kunde det lätt slå tillbaka och sätta mig i en sämre sits.
Så jag bet ihop och släppte det.
När jag tänker efter märkte jag några dagar senare att »Tokai Mushi Protect« på något vis hade lagts till i min LINE-vänlista. Troligen för att jag skrev ner min e-post på slutformuläret.
Förresten är LINE appen som i stort sett alla i Japan använder — det är i princip motsvarigheten till WhatsApp i engelsktalande länder.
Det är skönt att veta att om det någonsin blir en ny skadedjurskris, dag som natt, räcker det med ett meddelande i LINE så dyker de upp — men jag hoppas verkligen att något sådant aldrig händer igen.
©ondoku3.com
