日本語
世界93か国を訪れた旅行好きの僕にとって、最悪だったのは2015年9月の南アフリカ共和国滞在です。
アフリカ大陸最南端のアグラス岬でまさかの転落事故に遭い、腰椎を骨折。現地の病院で全身麻酔下での手術を受け、17日間の入院生活を余儀なくされました。
では、次点はというと、2002年8月、ノルウェー第二の都市ベルゲンでの滞在です。
ベルゲンは、ノルウェー西海岸に位置する美しい港町です。世界遺産ブリッゲンのカラフルな木造建築が並び、フィヨルド観光の玄関口としても知られています。七つの山に囲まれた風光明媚な景観、歴史ある街並み、豊かな海の幸と、魅力たっぷりの街です。
ただ、ベルゲンにはグンナルという仲の良い友人が住んでいるため、僕は観光よりもむしろ、彼を訪ねてその暮らしぶりを覗くことに興味がありました。
実は僕がベルゲンを訪れたのは、この時が初めてではありません。そのほんの二か月前、2002年6月にも滞在しています。
そのときは、「ヨーロッパ最北端の地」ノールカップを訪れた後、グンナルの自宅に泊めてもらい、一緒に市内を散策したり、郊外でスキーを楽しんだりしました。そして次の目的地であるスウェーデンのストックホルムに向けて出発する日、彼がベルゲン中央駅まで車で送ってくれました。
電車の時間まで余裕があったので、駅の近くにある「ママタイ」というタイ料理の店で食事をすることにしました。
そこで僕はなんと、若いイラン人のウェイトレスに一目ぼれしてしまったのです。
日本人男性がノルウェーのタイ料理店でイラン人女性に恋をするというだけで、国際色が豊かすぎますが、日本では合コンに出たこともナンパをしたこともない僕が、彼女のメールアドレスを速攻で聞き出したのですから驚きです。ひとえに、海外にいるという開放感のなせる業だったと思います。
日本に帰国した後、僕はペルシア語の初心者向け教科書を購入し、いくつかの基礎表現を学びました。そして彼女に「また会いたい」とメールしたところ、「私も会いたいわ」という返事が！
天にも昇る気持ちになった僕は、唯一の取引先からの仕事の依頼を断り、8月初旬のベルゲン行きのフライトを予約しました。
当時の僕は携帯電話を持っていなかったので、彼女にはベルゲンの滞在日程とグンナルの自宅の電話番号を伝え、そこに電話をくれるようお願いしました。
こうして、二か月も経たないうちに再訪したベルゲン。もちろん魅力的な街ではありましたが、ついこの前訪れたばかりで新鮮味に欠けるうえ、僕の頭は彼女に会うことでいっぱいでした。
グンナルは僕のことを「クレイジー」と呼びつつも、寛大な心で再び泊めてくれ、手厚くもてなしてくれました。しかし、当の僕は、彼の自宅でひたすら彼女からの連絡を待つのみ。
ところが、待てど暮らせど、電話は鳴りません。日が経つにつれて、虚しさだけが募っていきました。
結局、彼女からの連絡は一度も来ないまま、僕はベルゲンを去りました。
帰国後、グンナルの自宅で彼女からの連絡をひたすら待っていたことをメールで伝えると、こんな返事が返ってきました。
「ごめんなさい。私、あまりガツガツ来られると怖くなって引いちゃうタイプなの。」
「恋は盲目」とはよく言ったものですが、「私も会いたいわ」のひと言に舞い上がり、仕事まで断って、先々月訪れたばかりのベルゲンに飛んだ僕が大バカ者だったことに異論はないでしょう。
「恋愛を人生の中心に置いてはいけない」。
そう悟った僕は、それ以来、同じ過ちを犯すことなく、充実した「おひとり様生活」をエンジョイしています。
©ondoku3.com
英語 (English)
Of all the 93 countries I’ve visited around the world, the worst experience I had as a keen traveller was my stay in South Africa in September 2015.
At Cape Agulhas, the southernmost tip of the African continent, I suffered an unexpected fall and fractured a lumbar vertebra. I underwent surgery under general anaesthesia at a local hospital, where I was forced to spend 17 days as an in-patient.
As for the second-worst experience, that would have to be my stay in Bergen, Norway’s second-largest city, in August 2002.
Bergen is a beautiful port city situated on Norway’s west coast. It is known for the colourful wooden buildings of Bryggen, a UNESCO World Heritage Site, and as the gateway to the fjords. Surrounded by seven mountains, it is a city brimming with charm, offering picturesque scenery, historic streets and an abundance of seafood.
However, a close friend of mine called Gunnar lives in Bergen, so I was more interested in visiting him and getting a glimpse of his daily life than in sightseeing.
In fact, it wasn’t my first visit to Bergen. I had also stayed there just two months earlier, in June 2002.
On that occasion, after visiting the North Cape, known as ‘the northernmost point of Europe’, I stayed at Gunnar’s house, and we strolled around the city together and went skiing out of town. Then, on the day I was due to set off for my next destination, Stockholm in Sweden, he drove me to Bergen railway station.
As we had plenty of time before my train was due to leave, we decided to have a meal at a Thai restaurant near the station called ‘Mama Thai’.
There, of all things, I fell in love at first sight with a young Iranian waitress.
The very idea of a Japanese man falling in love with an Iranian woman in a Thai restaurant in Norway is ridiculously international in itself, but what’s truly astonishing is that I — someone who had never been on a group blind date or chatted up a woman in the street in Japan — asked for her email address straight away. I think it was all down to the sense of freedom that comes with being abroad.
After returning to Japan, I bought a beginner’s Persian textbook and learnt a few basic phrases. I then emailed her to say, ‘I’d like to see you again’, and she replied, ‘I’d like to see you too!’
Feeling on top of the world, I turned down a work request from my only client and booked a flight to Bergen for early August.
As I didn’t have a mobile phone at the time, I gave her the dates of my stay in Bergen and Gunnar’s home telephone number, and asked her to ring me there.
And so, less than two months later, I found myself back in Bergen. It was, of course, a charming city, but as I had been there so recently, it lacked novelty, and my head was full of the thought of seeing her again.
Gunnar called me ‘crazy’, but he generously put me up again and looked after me very well. As for me, however, all I did at his home was wait for her to get in touch.
But no matter how long I waited, the phone never rang. As the days passed, I felt an ever-growing sense of emptiness.
In the end, I left Bergen without ever hearing from her.
After returning home, I emailed her to tell her that I’d done nothing but wait at Gunnar’s house for her to get in touch, and she sent me this reply:
‘I’m sorry. I’m the sort of person who gets scared and backs off when someone is too full-on.’
They say ‘love is blind’, and I think we can all agree that I was a complete idiot to get carried away by a single ‘I’d like to see you too’, turn down work and fly to Bergen — a city I had visited only the month before last.
‘I mustn’t put love at the centre of my life.’
Having realised this, I haven’t made the same mistake since, and I’m now enjoying a fulfilling ‘single life’.
©ondoku3.com
ドイツ語(Deutsch)
Ich bin ein begeisterter Reisender und habe bereits 93 Länder auf der ganzen Welt besucht, aber das schlimmste Erlebnis hatte ich bei meinem Aufenthalt in Südafrika im September 2015.
Am Kap Agulhas, der südlichsten Spitze des afrikanischen Kontinents, stürzte ich unerwartet und brach mir einen Lendenwirbel. Ich wurde in einem örtlichen Krankenhaus unter Vollnarkose operiert und musste dort 17 Tage stationär bleiben.
Das zweitschlimmste Erlebnis war dann wohl mein Aufenthalt in Bergen, Norwegens zweitgrößter Stadt, im August 2002.
Bergen ist eine wunderschöne Hafenstadt an der Westküste Norwegens. Sie ist bekannt für die bunten Holzhäuser von Bryggen, einem UNESCO-Weltkulturerbe, und gilt als Tor zu den Fjorden. Die von sieben Bergen umgebene Stadt ist voller Charme und bietet malerische Landschaften, historische Gassen und eine Fülle an Meeresfrüchten.
Allerdings lebt in Bergen ein enger Freund von mir namens Gunnar, und so interessierte es mich mehr, ihn zu besuchen und einen Einblick in seinen Alltag zu bekommen, als Sehenswürdigkeiten zu besichtigen.
Tatsächlich war es nicht mein erster Besuch in Bergen. Ich hatte mich dort auch schon zwei Monate zuvor, im Juni 2002, aufgehalten.
Damals wohnte ich nach einem Besuch am Nordkap, dem „nördlichsten Punkt Europas“, bei Gunnar, und wir schlenderten gemeinsam durch die Stadt und fuhren zum Skifahren in die Umgebung. Dann, an dem Tag, an dem ich zu meinem nächsten Ziel, Stockholm in Schweden, aufbrechen sollte, fuhr er mich zum Bahnhof von Bergen.
Da wir noch reichlich Zeit hatten, bevor mein Zug abfahren sollte, beschlossen wir, in einem thailändischen Restaurant namens „Mama Thai“ in Bahnhofsnähe etwas zu essen.
Dort verliebte ich mich ausgerechnet auf den ersten Blick in eine junge iranische Kellnerin.
Schon die Vorstellung, dass sich ein Japaner in einem thailändischen Restaurant in Norwegen in eine Iranerin verliebt, ist für sich genommen lächerlich international, aber das wirklich Erstaunliche ist: Ich — jemand, der in Japan noch nie bei einem Gruppen-Blind-Date mitgemacht oder eine Frau auf der Straße angesprochen hatte — fragte sie sofort nach ihrer E-Mail-Adresse. Ich glaube, das lag allein an dem Gefühl der Freiheit, das man im Ausland hat.
Nach meiner Rückkehr nach Japan kaufte ich mir ein Persischlehrbuch für Anfänger und lernte ein paar grundlegende Redewendungen. Dann schrieb ich ihr eine E-Mail mit den Worten: „Ich würde dich gern wiedersehen“, und sie antwortete: „Ich würde dich auch gern wiedersehen!“
Ich schwebte im siebten Himmel, lehnte einen Auftrag meines einzigen Kunden ab und buchte einen Flug nach Bergen für Anfang August.
Da ich damals kein Handy hatte, gab ich ihr meine Aufenthaltsdaten für Bergen und Gunnars Festnetznummer und bat sie, mich dort anzurufen.
Und so war ich keine zwei Monate später wieder in Bergen. Es war natürlich eine bezaubernde Stadt, aber da ich erst vor Kurzem dort gewesen war, hatte sie den Reiz des Neuen verloren, und mein Kopf war voll von dem Gedanken, die Kellnerin wiederzusehen.
Gunnar nannte mich „verrückt“, nahm mich aber großzügig wieder bei sich auf und kümmerte sich bestens um mich. Ich selbst tat bei ihm zu Hause allerdings nichts anderes, als darauf zu warten, dass sie sich meldete.
Doch egal, wie lange ich wartete, das Telefon klingelte nie. Mit jedem Tag, der verging, wurde das Gefühl der Leere größer.
Am Ende verließ ich Bergen, ohne jemals von ihr gehört zu haben.
Zurück zu Hause schrieb ich ihr eine E-Mail und erzählte ihr, dass ich bei Gunnar nichts anderes getan hatte, als darauf zu warten, dass sie sich meldete, und sie schickte mir diese Antwort:
„Es tut mir leid. Ich bin eher der Typ, der Angst bekommt und sich zurückzieht, wenn jemand zu aufdringlich wird.“
Man sagt ja, „Liebe macht blind“, und ich denke, wir sind uns alle einig, dass ich ein absoluter Idiot war, mich von einem einzigen „Ich würde dich auch gern wiedersehen“ mitreißen zu lassen, einen Auftrag abzulehnen und nach Bergen zu fliegen — in eine Stadt, in der ich erst im vorletzten Monat gewesen war.
„Ich darf die Liebe nicht in den Mittelpunkt meines Lebens stellen.“
Seit ich das erkannt habe, habe ich denselben Fehler nie wieder gemacht und genieße nun ein erfülltes „Single-Leben“.
©ondoku3.com
フランス語(Français)
Je suis un grand voyageur et j’ai visité 93 pays à travers le monde, mais la pire expérience que j’aie vécue est mon séjour en Afrique du Sud en septembre 2015.
Au cap Agulhas, à l’extrémité sud du continent africain, j’ai fait une chute inattendue et me suis fracturé une vertèbre lombaire. J’ai subi une intervention chirurgicale sous anesthésie générale dans un hôpital sur place, où j’ai dû rester hospitalisé pendant 17 jours.
Le deuxième pire souvenir, c’est sans doute mon séjour à Bergen, deuxième ville de Norvège, en août 2002.
Bergen est une magnifique ville portuaire située sur la côte ouest de la Norvège. Elle est connue pour les maisons en bois colorées de Bryggen, site inscrit au patrimoine mondial de l’UNESCO, et comme la porte d’entrée des fjords. Entourée de sept montagnes, c’est une ville débordante de charme, offrant des paysages pittoresques, des rues historiques et une abondance de fruits de mer.
Cependant, comme un de mes amis proches, Gunnar, habite à Bergen, ce qui m’intéressait surtout, c’était de lui rendre visite et de découvrir son quotidien plutôt que de faire du tourisme.
En fait, ce n’était pas ma première visite à Bergen. J’y avais également séjourné seulement deux mois plus tôt, en juin 2002.
À cette occasion, après avoir visité le cap Nord, connu comme « le point le plus au nord de l’Europe », j’ai séjourné chez Gunnar, et nous avons flâné ensemble dans la ville et fait du ski dans les environs. Puis, le jour où je devais partir pour ma prochaine destination, Stockholm, en Suède, il m’a conduit à la gare de Bergen.
Comme il nous restait largement du temps avant le départ de mon train, nous avons décidé de manger dans un restaurant thaïlandais appelé « Mama Thai », près de la gare.
C’est là, contre toute attente, que je suis tombé amoureux au premier regard d’une jeune serveuse iranienne.
L’idée même qu’un Japonais tombe amoureux d’une Iranienne dans un restaurant thaïlandais en Norvège est déjà d’un cosmopolitisme ridicule, mais ce qui est vraiment étonnant, c’est que moi — qui n’avais jamais participé à un rendez-vous arrangé en groupe ni abordé une femme dans la rue au Japon — je lui ai tout de suite demandé son adresse e-mail. Je pense que tout cela tenait au sentiment de liberté que procure le fait d’être à l’étranger.
De retour au Japon, j’ai acheté un manuel de persan pour débutants et j’ai appris quelques expressions de base. Je lui ai ensuite envoyé un e-mail pour lui dire : « J’aimerais te revoir », et elle m’a répondu : « Moi aussi, j’aimerais te revoir ! »
Au septième ciel, j’ai refusé une demande de mission de mon seul client et réservé un vol pour Bergen début août.
Comme je n’avais pas de téléphone portable à l’époque, je lui ai donné les dates de mon séjour à Bergen ainsi que le numéro de téléphone fixe de Gunnar, et je lui ai demandé de m’appeler là-bas.
C’est ainsi que, moins de deux mois plus tard, je me suis retrouvé à Bergen. C’était, bien sûr, une ville charmante, mais comme j’y étais allé si récemment, elle n’avait plus rien de nouveau pour moi, et je n’avais qu’une idée en tête : revoir la jeune serveuse.
Gunnar m’a traité de « fou », mais il m’a généreusement hébergé à nouveau et s’est très bien occupé de moi. Moi, en revanche, tout ce que j’ai fait chez lui, c’est attendre qu’elle me contacte.
Mais j’avais beau attendre, le téléphone ne sonnait jamais. Au fil des jours, le vide que je ressentais ne faisait que grandir.
Finalement, j’ai quitté Bergen sans avoir jamais eu de ses nouvelles.
De retour chez moi, je lui ai envoyé un e-mail pour lui dire que je n’avais rien fait d’autre qu’attendre chez Gunnar qu’elle me contacte, et elle m’a envoyé cette réponse :
« Je suis désolée. Je suis le genre de personne qui prend peur et recule quand quelqu’un en fait trop. »
On dit que « l’amour rend aveugle », et je pense que nous sommes tous d’accord pour dire que j’ai été un véritable idiot de me laisser griser par un simple « Moi aussi, j’aimerais te revoir », de refuser une mission et de prendre l’avion pour Bergen — une ville où j’étais déjà allé deux mois auparavant.
« Je ne dois pas placer l’amour au centre de ma vie. »
Depuis que j’ai pris conscience de cela, je n’ai plus commis la même erreur, et je savoure désormais une « vie de célibataire » épanouie.
©ondoku3.com
スペイン語 (Español)
Soy un apasionado de los viajes y he visitado 93 países de todo el mundo, pero la peor experiencia que he vivido fue mi estancia en Sudáfrica en septiembre de 2015.
En el cabo Agulhas, el extremo más meridional del continente africano, sufrí una caída inesperada y me fracturé una vértebra lumbar. Me operaron bajo anestesia general en un hospital de la zona, donde me vi obligado a pasar 17 días ingresado.
La segunda peor experiencia fue, seguramente, mi estancia en Bergen, la segunda ciudad más grande de Noruega, en agosto de 2002.
Bergen es una preciosa ciudad portuaria situada en la costa oeste de Noruega. Es conocida por los coloridos edificios de madera de Bryggen, declarado Patrimonio de la Humanidad por la UNESCO, y por ser la puerta de entrada a los fiordos. Rodeada por siete montañas, es una ciudad rebosante de encanto, que ofrece paisajes pintorescos, calles históricas y una gran variedad de marisco.
Sin embargo, un buen amigo mío llamado Gunnar vive en Bergen, así que me interesaba más visitarlo y conocer un poco su vida cotidiana que hacer turismo.
De hecho, no era mi primera visita a Bergen. También me había alojado allí apenas dos meses antes, en junio de 2002.
En aquella ocasión, tras visitar el cabo Norte, conocido como «el punto más septentrional de Europa», me alojé en casa de Gunnar, y dimos un paseo juntos por la ciudad y fuimos a esquiar por los alrededores. Luego, el día en que tenía previsto partir hacia mi siguiente destino, Estocolmo, en Suecia, me llevó en coche a la estación de tren de Bergen.
Como teníamos mucho tiempo antes de que saliera mi tren, decidimos comer en un restaurante tailandés cerca de la estación llamado «Mama Thai».
Allí, nada menos, me enamoré a primera vista de una joven camarera iraní.
La mera idea de que un japonés se enamorara de una iraní en un restaurante tailandés de Noruega resulta ridículamente internacional de por sí, pero lo verdaderamente sorprendente es que yo — alguien que nunca había asistido a una cita a ciegas en grupo ni había ligado con una mujer por la calle en Japón — le pidiera su dirección de correo electrónico sin pensarlo dos veces. Creo que todo se debió a la sensación de libertad que se siente al estar en el extranjero.
Al volver a Japón, compré un libro de persa para principiantes y aprendí algunas expresiones básicas. Luego le envié un correo electrónico diciéndole: «Me gustaría volver a verte», y ella respondió: «¡A mí también me gustaría volver a verte!».
En el séptimo cielo, rechacé un encargo de mi único cliente y reservé un vuelo a Bergen para principios de agosto.
Como por entonces no tenía móvil, le di las fechas de mi estancia en Bergen y el número de teléfono fijo de Gunnar, y le pedí que me llamara allí.
Y así, menos de dos meses después, me encontré de nuevo en Bergen. Era, por supuesto, una ciudad encantadora, pero como había estado allí hacía tan poco tiempo, ya no me resultaba tan novedosa, y no podía dejar de pensar en volver a ver a la camarera.
Gunnar me llamó «loco», pero tuvo la generosidad de volver a alojarme y me cuidó muy bien. Por mi parte, sin embargo, lo único que hacía en su casa era esperar a que ella se pusiera en contacto conmigo.
Pero por mucho que esperara, el teléfono nunca sonaba. A medida que pasaban los días, sentía un vacío cada vez mayor.
Al final, me fui de Bergen sin haber tenido noticias suyas.
Al volver a casa, le envié un correo electrónico para decirle que no había hecho más que esperar en casa de Gunnar a que se pusiera en contacto conmigo, y ella me envió esta respuesta:
«Lo siento. Soy de esas personas que se asustan y se echan atrás cuando alguien se pone demasiado intenso».
Dicen que «el amor es ciego», y creo que todos estamos de acuerdo en que fui un completo idiota por dejarme llevar por un simple «a mí también me gustaría volver a verte», rechazar un encargo y volar a Bergen, una ciudad que había visitado hacía solo dos meses.
«No debo poner el amor en el centro de mi vida».
Desde que me di cuenta de esto, no he vuelto a cometer el mismo error y ahora disfruto de una «vida de soltero» plena.
©ondoku3.com
イタリア語(Italiano)
Sono un appassionato viaggiatore e ho visitato 93 paesi in tutto il mondo, ma l’esperienza peggiore che abbia vissuto è stata il mio soggiorno in Sudafrica nel settembre 2015.
A Capo Agulhas, la punta più meridionale del continente africano, ho subito una caduta inaspettata e mi sono fratturato una vertebra lombare. Sono stato sottoposto a un intervento chirurgico in anestesia generale in un ospedale del posto, dove sono stato costretto a restare 17 giorni come degente.
La seconda peggiore è stata, direi, il mio soggiorno a Bergen, la seconda città della Norvegia, nell’agosto 2002.
Bergen è una bellissima città portuale situata sulla costa occidentale della Norvegia. È nota per i coloratissimi edifici in legno di Bryggen, sito Patrimonio dell’umanità dell’UNESCO, e come porta d’accesso ai fiordi. Circondata da sette montagne, è una città ricca di fascino, che offre paesaggi pittoreschi, strade storiche e un’abbondanza di frutti di mare.
Tuttavia, a Bergen vive un mio caro amico di nome Gunnar, quindi ero più interessato a fargli visita e a sbirciare nella sua vita quotidiana che a fare il turista.
In realtà, non era la mia prima visita a Bergen. Ci ero già stato, appena due mesi prima, nel giugno 2002.
In quell’occasione, dopo aver visitato Capo Nord, noto come «il punto più settentrionale d’Europa», sono stato ospite a casa di Gunnar, e insieme abbiamo passeggiato per la città e sciato nei dintorni. Poi, il giorno in cui dovevo partire per la mia prossima destinazione, Stoccolma, in Svezia, mi ha accompagnato in auto alla stazione ferroviaria di Bergen.
Dato che avevamo parecchio tempo prima della partenza del mio treno, abbiamo deciso di mangiare qualcosa in un ristorante thailandese vicino alla stazione chiamato «Mama Thai».
Proprio lì mi sono innamorato a prima vista di una giovane cameriera iraniana.
L’idea stessa di un giapponese che si innamora di una donna iraniana in un ristorante thailandese in Norvegia è di per sé ridicolmente internazionale, ma ciò che è davvero sorprendente è che io — una persona che in Giappone non aveva mai partecipato a un appuntamento al buio di gruppo né aveva mai abbordato una donna per strada — le abbia chiesto subito il suo indirizzo e-mail. Credo che tutto sia dipeso dal senso di libertà che si prova quando si è all’estero.
Dopo essere tornato in Giappone, ho comprato un libro di persiano per principianti e ho imparato alcune espressioni di base. Le ho poi mandato un’e-mail per dirle: «Mi piacerebbe rivederti», e lei mi ha risposto: «Anche a me piacerebbe rivederti!»
Al settimo cielo, ho rifiutato una richiesta di lavoro del mio unico cliente e ho prenotato un volo per Bergen per l’inizio di agosto.
Dato che all’epoca non avevo un cellulare, le ho comunicato le date del mio soggiorno a Bergen e il numero di telefono fisso di Gunnar, chiedendole di chiamarmi lì.
E così, meno di due mesi dopo, mi sono ritrovato di nuovo a Bergen. Era, ovviamente, una città affascinante, ma dato che ci ero stato da poco, non mi sembrava più così nuova, e avevo la testa piena del pensiero di rivedere la cameriera.
Gunnar mi ha dato del «pazzo», ma mi ha ospitato di nuovo con generosità e si è preso cura di me molto bene. Da parte mia, però, a casa sua non facevo altro che aspettare che lei si facesse viva.
Ma per quanto aspettassi, il telefono non squillava mai. Con il passare dei giorni, sentivo crescere sempre di più un senso di vuoto.
Alla fine, ho lasciato Bergen senza mai avere sue notizie.
Dopo essere tornato a casa, le ho mandato un’e-mail per dirle che non avevo fatto altro che aspettare a casa di Gunnar che si facesse viva, e lei mi ha mandato questa risposta:
«Mi dispiace. Sono il tipo di persona che si spaventa e fa marcia indietro quando qualcuno è troppo insistente.»
Si dice che «l’amore è cieco», e credo che siamo tutti d’accordo sul fatto che io sia stato un vero idiota a lasciarmi trascinare dall’entusiasmo per un semplice «Anche a me piacerebbe rivederti», a rifiutare una richiesta di lavoro e a volare a Bergen — una città in cui ero stato appena due mesi prima.
«Non devo mettere l’amore al centro della mia vita.»
Da quando me ne sono reso conto, non ho più commesso lo stesso errore e ora mi sto godendo una «vita da single» appagante.
©ondoku3.com
ポルトガル語(Português)
Sou um apaixonado por viagens e já visitei 93 países ao redor do mundo, mas a pior experiência que já vivi foi minha estadia na África do Sul, em setembro de 2015.
No Cabo das Agulhas, o ponto mais ao sul do continente africano, sofri uma queda inesperada e fraturei uma vértebra lombar. Fui submetido a uma cirurgia sob anestesia geral em um hospital da região, onde fui obrigado a passar 17 dias internado.
A segunda pior experiência só pode ser minha estadia em Bergen, a segunda maior cidade da Noruega, em agosto de 2002.
Bergen é uma bela cidade portuária situada na costa oeste da Noruega. É conhecida pelos edifícios de madeira coloridos de Bryggen, Patrimônio Mundial da UNESCO, e por ser a porta de entrada para os fiordes. Cercada por sete montanhas, é uma cidade cheia de charme, com paisagens pitorescas, ruas históricas e fartura de frutos do mar.
No entanto, um amigo meu muito próximo, chamado Gunnar, mora em Bergen, então eu estava mais interessado em visitá-lo e conhecer um pouco do dia a dia dele do que em fazer turismo.
Na verdade, não era a minha primeira visita a Bergen. Eu também tinha estado lá apenas dois meses antes, em junho de 2002.
Naquela ocasião, depois de visitar o Cabo Norte, conhecido como “o ponto mais ao norte da Europa”, fiquei na casa do Gunnar, e nós passeamos juntos pela cidade e fomos esquiar nos arredores. Então, no dia em que eu deveria partir para o meu próximo destino, Estocolmo, na Suécia, ele me levou de carro até a estação de trem de Bergen.
Como tínhamos bastante tempo antes da partida do meu trem, decidimos comer alguma coisa em um restaurante tailandês chamado “Mama Thai”, perto da estação.
Lá, por incrível que pareça, me apaixonei à primeira vista por uma jovem garçonete iraniana.
A simples ideia de um japonês se apaixonar por uma iraniana em um restaurante tailandês na Noruega já é, por si só, ridiculamente internacional, mas o que é realmente surpreendente é que eu — alguém que nunca tinha participado de um encontro às cegas em grupo nem paquerado uma mulher na rua no Japão — pedi o endereço de e-mail dela na hora. Acho que foi tudo por causa da sensação de liberdade que se tem quando se está no exterior.
Depois de voltar ao Japão, comprei um livro de persa para iniciantes e aprendi algumas frases básicas. Então, mandei um e-mail para ela dizendo: “Gostaria de te ver de novo”, e ela respondeu: “Eu também gostaria de te ver!”
Nas nuvens, recusei uma proposta de trabalho do meu único cliente e reservei um voo para Bergen no início de agosto.
Como eu não tinha celular na época, passei a ela as datas da minha estadia em Bergen e o número do telefone da casa do Gunnar, e pedi que ela me ligasse lá.
E assim, menos de dois meses depois, eu me vi de volta a Bergen. Era, é claro, uma cidade encantadora, mas, como eu tinha estado lá havia tão pouco tempo, ela já não tinha novidade para mim, e minha cabeça estava cheia do pensamento de rever a garçonete.
Gunnar me chamou de “louco”, mas, generosamente, me hospedou de novo e cuidou muito bem de mim. Quanto a mim, porém, tudo o que eu fazia na casa dele era esperar que ela entrasse em contato.
Mas, por mais que eu esperasse, o telefone nunca tocava. À medida que os dias passavam, eu sentia um vazio cada vez maior.
No fim, deixei Bergen sem nunca ter tido notícias dela.
Depois de voltar para casa, mandei um e-mail para ela dizendo que não tinha feito nada além de esperar na casa do Gunnar que ela entrasse em contato, e ela me enviou esta resposta:
“Desculpe. Sou o tipo de pessoa que fica com medo e se afasta quando alguém é muito insistente.”
Dizem que “o amor é cego”, e acho que todos concordamos que fui um completo idiota por me deixar levar por um simples “Eu também gostaria de te ver”, recusar uma proposta de trabalho e voar para Bergen — uma cidade que eu tinha acabado de visitar no mês retrasado.
“Não devo colocar o amor no centro da minha vida.”
Depois de perceber isso, nunca mais cometi o mesmo erro e agora estou curtindo uma “vida de solteiro” plena.
©ondoku3.com
ロシア語 (Русский Язык)
Я заядлый путешественник и побывал в 93 странах мира, но худшим из всего, что мне довелось пережить, стало пребывание в Южной Африке в сентябре 2015 года.
На мысе Игольном, самой южной точке африканского континента, я неожиданно упал и сломал поясничный позвонок. Мне сделали операцию под общим наркозом в местной больнице, где мне пришлось пролежать 17 дней в стационаре.
Второе место по неприятности занимает моё пребывание в Бергене, втором по величине городе Норвегии, в августе 2002 года.
Берген — прекрасный портовый город на западном побережье Норвегии. Он известен яркими деревянными зданиями Брюгген, входящими в список Всемирного наследия ЮНЕСКО, а также как ворота к фьордам. Окружённый семью горами, этот город полон очарования: живописные пейзажи, исторические улицы и обилие морепродуктов.
Однако в Бергене живёт мой близкий друг по имени Гуннар, поэтому меня больше привлекала возможность навестить его и заглянуть в его повседневную жизнь, чем осмотр достопримечательностей.
На самом деле это был не мой первый визит в Берген. Я уже останавливался там всего за два месяца до этого, в июне 2002 года.
В тот раз, после поездки на Нордкап, известный как «самая северная точка Европы», я остановился у Гуннара, и мы вместе гуляли по городу и ездили кататься на лыжах за город. Затем, в день, когда мне предстояло отправиться дальше, в Стокгольм, в Швецию, он отвёз меня на машине на железнодорожный вокзал Бергена.
Поскольку до отправления моего поезда у нас было достаточно времени, мы решили поесть в тайском ресторане под названием «Mama Thai» неподалёку от вокзала.
И там, как ни странно, я с первого взгляда влюбился в молодую иранскую официантку.
Одна мысль о том, что японец влюбляется в иранку в тайском ресторане в Норвегии, уже сама по себе до нелепости интернациональна, но по-настоящему удивительно другое: я — человек, который в Японии никогда не участвовал в групповых свиданиях вслепую и не знакомился с женщинами на улице — тут же попросил у неё адрес электронной почты. Думаю, всё дело в чувстве свободы, которое возникает за границей.
Вернувшись в Японию, я купил учебник персидского языка для начинающих и выучил несколько базовых фраз. Затем я отправил ей письмо по электронной почте: «Я хотел бы снова увидеться с тобой», и она ответила: «Я тоже хотела бы увидеться с тобой!»
Окрылённый, я отказался от рабочего заказа своего единственного клиента и забронировал билет на самолёт в Берген на начало августа.
Поскольку у меня тогда не было мобильного телефона, я сообщил ей даты своего пребывания в Бергене и номер домашнего телефона Гуннара и попросил её позвонить мне туда.
И вот, менее чем через два месяца я снова оказался в Бергене. Конечно, это был очаровательный город, но, поскольку я был там совсем недавно, он уже не казался новым, а в голове у меня была лишь одна мысль — снова увидеть её.
Гуннар назвал меня «сумасшедшим», но великодушно снова приютил меня у себя и очень хорошо обо мне заботился. Я же у него дома только и делал, что ждал, когда она свяжется со мной.
Но сколько бы я ни ждал, телефон так и не зазвонил. С каждым днём пустота внутри росла.
В конце концов я уехал из Бергена, так и не получив от неё ни слова.
Вернувшись домой, я написал ей по электронной почте, что всё это время только и делал, что ждал у Гуннара, когда она свяжется со мной, и она прислала мне такой ответ:
«Прости. Я из тех людей, которые пугаются и отступают, когда кто-то ведёт себя слишком напористо».
Говорят, «любовь слепа», и, думаю, мы все согласимся, что я был полным идиотом, когда, увлёкшись одним-единственным «Я тоже хотела бы увидеться с тобой», отказался от заказа и полетел в Берген — город, в котором я был совсем недавно, в позапрошлом месяце.
«Я не должен ставить любовь в центр своей жизни».
Осознав это, я больше не повторял ту же ошибку и теперь наслаждаюсь полноценной «холостяцкой жизнью».
©ondoku3.com
オランダ語(Nederlands)
Ik ben een fervent reiziger en heb 93 landen over de hele wereld bezocht, maar de ergste ervaring die ik ooit heb gehad, was mijn verblijf in Zuid-Afrika in september 2015.
Bij Kaap Agulhas, het zuidelijkste puntje van het Afrikaanse continent, kwam ik onverwachts ten val en brak ik een lendenwervel. Ik werd onder algehele narcose geopereerd in een plaatselijk ziekenhuis, waar ik 17 dagen opgenomen moest blijven.
Als het gaat om de op één na slechtste ervaring, dan is dat mijn verblijf in Bergen, de op één na grootste stad van Noorwegen, in augustus 2002.
Bergen is een prachtige havenstad aan de westkust van Noorwegen. De stad staat bekend om de kleurrijke houten gebouwen van Bryggen, dat op de Werelderfgoedlijst van UNESCO staat, en als toegangspoort tot de fjorden. Omringd door zeven bergen is het een stad vol charme, met schilderachtige landschappen, historische straatjes en een overvloed aan zeevruchten.
In Bergen woont echter een goede vriend van mij, Gunnar, dus ik was meer geïnteresseerd in een bezoek aan hem en een kijkje in zijn dagelijks leven dan in sightseeing.
Eigenlijk was het niet mijn eerste bezoek aan Bergen. Ik was er nog maar twee maanden eerder, in juni 2002, ook geweest.
Die keer verbleef ik, na een bezoek aan de Noordkaap — bekend als ‘het noordelijkste punt van Europa’ — bij Gunnar thuis, en we wandelden samen door de stad en gingen skiën in de omgeving. Daarna, op de dag dat ik naar mijn volgende bestemming, Stockholm in Zweden, zou vertrekken, bracht hij me met de auto naar het treinstation van Bergen.
Omdat we ruim de tijd hadden voordat mijn trein zou vertrekken, besloten we iets te gaan eten in een Thais restaurant bij het station dat ‘Mama Thai’ heette.
Daar werd ik uitgerekend op het eerste gezicht verliefd op een jonge Iraanse serveerster.
Alleen al het idee dat een Japanse man verliefd wordt op een Iraanse vrouw in een Thais restaurant in Noorwegen is op zichzelf belachelijk internationaal, maar wat echt verbazingwekkend is, is dat ik — iemand die in Japan nog nooit op een groepsblinddate was geweest of een vrouw op straat had aangesproken — haar meteen om haar e-mailadres vroeg. Ik denk dat het allemaal kwam door het gevoel van vrijheid dat je krijgt als je in het buitenland bent.
Terug in Japan kocht ik een Perzisch leerboek voor beginners en leerde ik een paar basisuitdrukkingen. Daarna stuurde ik haar een e-mail: ‘Ik zou je graag weer zien’, en zij antwoordde: ‘Ik zou je ook graag weer zien!’
Ik voelde me de koning te rijk, sloeg een opdracht van mijn enige klant af en boekte een vlucht naar Bergen voor begin augustus.
Omdat ik destijds geen mobiele telefoon had, gaf ik haar de data van mijn verblijf in Bergen en het vaste telefoonnummer van Gunnar, en vroeg haar of ze me daar wilde bellen.
En zo was ik, minder dan twee maanden later, weer in Bergen. Het was natuurlijk een charmante stad, maar omdat ik er nog maar zo kort geleden was geweest, voelde het niet echt nieuw meer aan en zat mijn hoofd vol met de gedachte om haar weer te zien.
Gunnar noemde me ‘gek’, maar hij bood me gul opnieuw onderdak aan en zorgde heel goed voor me. Zelf deed ik bij hem thuis echter niets anders dan wachten tot ze contact met me zou opnemen.
Maar hoe lang ik ook wachtte, de telefoon ging nooit over. Naarmate de dagen verstreken, voelde ik een steeds grotere leegte.
Uiteindelijk verliet ik Bergen zonder ooit iets van haar te hebben gehoord.
Toen ik weer thuis was, stuurde ik haar een e-mail om te vertellen dat ik bij Gunnar niets anders had gedaan dan wachten tot ze contact met me zou opnemen, en ze stuurde me dit antwoord:
‘Het spijt me. Ik ben iemand die bang wordt en zich terugtrekt als een ander te opdringerig is.’
Ze zeggen dat ‘liefde blind maakt’, en ik denk dat we het er allemaal over eens zijn dat ik een complete idioot was om me te laten meeslepen door één enkel ‘Ik zou je ook graag weer zien’, een opdracht af te slaan en naar Bergen te vliegen — een stad waar ik twee maanden eerder nog was geweest.
‘Ik mag de liefde niet tot het middelpunt van mijn leven maken.’
Sinds ik dit besefte, heb ik nooit meer dezelfde fout gemaakt en geniet ik van een vervullend ‘vrijgezellenleven’.
©ondoku3.com
スウェーデン語(Svenska)
Jag är en passionerad resenär och har besökt 93 länder runt om i världen, men den värsta upplevelse jag har haft var min vistelse i Sydafrika i september 2015.
Vid Kap Agulhas, den sydligaste spetsen av den afrikanska kontinenten, råkade jag ut för en oväntad fallolycka och bröt en ländkota. Jag opererades under narkos på ett sjukhus på orten, där jag tvingades vara inlagd i 17 dagar.
Den näst värsta upplevelsen var nog min vistelse i Bergen, Norges näst största stad, i augusti 2002.
Bergen är en vacker hamnstad belägen på Norges västkust. Den är känd för de färgglada trähusen i Bryggen, som finns med på UNESCO:s världsarvslista, och som porten till fjordarna. Omgiven av sju berg är det en stad full av charm, med pittoreska vyer, historiska gator och ett överflöd av skaldjur.
Men i Bergen bor en nära vän till mig, Gunnar, så jag var mer intresserad av att besöka honom och få en inblick i hans vardagsliv än av att se sevärdheterna.
Det var faktiskt inte mitt första besök i Bergen. Jag hade också varit där bara två månader tidigare, i juni 2002.
Vid det tillfället, efter ett besök på Nordkap, känt som ”Europas nordligaste punkt”, bodde jag hos Gunnar, och vi strosade runt i staden tillsammans och åkte skidor i omgivningarna. Sedan, den dag jag skulle ge mig av till min nästa destination, Stockholm i Sverige, körde han mig till tågstationen i Bergen.
Eftersom vi hade gott om tid innan mitt tåg skulle avgå bestämde vi oss för att äta på en thailändsk restaurang vid namn ”Mama Thai” nära stationen.
Där blev jag minsann förälskad vid första ögonkastet i en ung iransk servitris.
Själva tanken på att en japansk man skulle bli förälskad i en iransk kvinna på en thailändsk restaurang i Norge är i sig löjligt internationell, men det som verkligen är häpnadsväckande är att jag — som aldrig hade varit på en gruppblinddate eller raggat upp en kvinna på gatan i Japan — genast bad om hennes e-postadress. Jag tror att det berodde helt och hållet på känslan av frihet som följer med att vara utomlands.
Efter att ha återvänt till Japan köpte jag en persisk lärobok för nybörjare och lärde mig några grundläggande fraser. Sedan mejlade jag henne: ”Jag skulle gärna vilja träffa dig igen”, och hon svarade: ”Jag skulle också gärna vilja träffa dig igen!”
Jag svävade på moln, tackade nej till ett uppdrag från min enda kund och bokade en flygbiljett till Bergen i början av augusti.
Eftersom jag inte hade någon mobiltelefon på den tiden gav jag henne datumen för min vistelse i Bergen och Gunnars telefonnummer hemma, och bad henne ringa mig där.
Och så, mindre än två månader senare, befann jag mig återigen i Bergen. Det var förstås en charmig stad, men eftersom jag hade varit där så nyligen kändes den inte särskilt ny, och mina tankar kretsade helt kring att få träffa henne igen.
Gunnar kallade mig ”galen”, men han lät mig generöst bo hos honom igen och tog väl hand om mig. Själv gjorde jag dock inget annat än att vänta på att hon skulle höra av sig.
Men hur länge jag än väntade ringde telefonen aldrig. Allteftersom dagarna gick kände jag en allt större tomhet.
Till slut lämnade jag Bergen utan att någonsin ha hört något från henne.
När jag kom hem skickade jag ett mejl till henne för att berätta att jag inte hade gjort annat än att vänta hos Gunnar på att hon skulle höra av sig, och hon svarade så här:
”Förlåt. Jag är den typen av person som blir rädd och drar sig undan när någon är för påträngande.”
Man säger att ”kärleken är blind”, och jag tror vi alla kan hålla med om att jag var en riktig idiot som lät mig ryckas med av ett enda ”Jag skulle också gärna vilja träffa dig igen”, tackade nej till ett uppdrag och flög till Bergen — en stad där jag hade varit två månader tidigare.
”Jag får inte sätta kärleken i centrum för mitt liv.”
Sedan jag insåg det har jag aldrig gjort om samma misstag, och nu njuter jag av ett meningsfullt ”singelliv”.
©ondoku3.com
