日本語
先日、自転車に乗って最寄りの銀行まで行き、駐輪場に自転車を止め、行内で用事を済ませ、駐輪場に戻ったところ、ゴミが入ったスーパーのレジ袋が前かごに結び付けられているのを発見しました。
僕が行内にいたのはわずか10分ほどだったのに、このような悪質な嫌がらせを受けたことは、少なからぬショックでした。
そのレジ袋を前かごから外し、行内に戻って行員さんに見せて事情を説明したところ、警察に被害届を出すことを提案されました。
僕は約30分後に電車で名古屋に向かう予定だったため、警察の事情聴取と被害届の作成に時間をとられて予定が狂うのが嫌でした。ですが、まだ近くにいる可能性が高い犯人を警察が捕まえてくれるかもしれないという淡い期待に負け、行員さんに110番してもらいました。
行内の椅子に腰かけて、待てど暮らせど到着しない警察に苛立ちを募らせていたところ、さっきの行員さんとその上司と思しき人がやって来て、現場を案内してほしいと言われました。
そこで三人で駐輪場に向かったのですが、何かが変でした。
そこには、ブリヂストン製の自転車が二台置いてありました。
そのうちの一台は僕の自転車で紫色のフレーム、もう一台は紺色のフレームでした。
勘の良い方はもうお分かりかと思いますが、僕が行員さんたちの前で指をさした自転車は、赤の他人のものでした。
紫色と紺色を見分けられなかったことが原因ですが、形がそっくりだったため、間違い探しのような紛らわしさがありました。
「顔から火が出るほど恥ずかしい」とは、まさにこのことです。
ゴミの入ったレジ袋を勝手に持ち去られた人こそが被害者で、僕自身が泥棒だったわけですから。
僕は「お騒がせしました。僕の勘違いでした。」と行員さんたちに平謝りして、問題が解決したので現場に来る必要がなくなったことを警察に伝えてくれるようにお願いして、足早に銀行を去りました。
そのときは、もう恥ずかしくてその銀行に行けないかもしれないと思いました。実際、さすがに数日は気まずかったのですが、その数日後には何食わぬ顔してその銀行に足を運び、別の用事を済ませました。
まあ、人生いろいろありますから、多少の神経の図太さは必要ですよね。
名作アニメ『一休さん』のオープニングテーマ曲「とんちんかんちん一休さん」の歌詞にある有名なフレーズ「気にしない 気にしない」を座右の銘として、これからも生きていくつもりです。
©ondoku3.com
英語 (English)
The other day, I cycled to my local bank, parked my bicycle in the bicycle parking area, ran my errand inside, and when I returned to the the parking area, I discovered a supermarket carrier bag filled with rubbish tied to the front basket.
Although I had only been inside the bank for about ten minutes, it came as quite a shock to be subjected to such malicious harassment.
I removed the carrier bag from the front basket, went back inside the bank, showed it to a member of staff, and explained what had happened. She suggested I report the incident to the police.
As I was due to catch a train to Nagoya in about 30 minutes’ time, I didn’t want my plans to be disrupted by the time it would take for the police to interview me and draw up the report. However, I succumbed to the faint hope that the police might catch the culprit, who was likely still nearby, and asked her to dial 110.
As I sat on a chair inside the branch, my frustration grew as I waited and waited for the police, who were nowhere to be seen. Just then, the member of staff from earlier and someone who appeared to be her supervisor arrived and asked me to show them the scene.
So, the three of us headed to the bicycle parking area, but something felt off.
There were two Bridgestone bicycles parked there.
One of them was mine, with a purple frame; the other had a navy-blue frame.
Those with a keen eye will probably have already realised, but the bicycle I’d pointed at in front of the bank staff belonged to a complete stranger.
It was down to my inability to tell the difference between purple and navy blue, but as the shapes were so identical, it was as confusing as a spot-the-difference puzzle.
This was a genuine case of being so embarrassed that my face felt like it was on fire.
After all, the person whose carrier bag full of rubbish had been taken without permission was the real victim, whilst I was the thief.
I apologised profusely to the bank staff, saying, ‘I’m terribly sorry for the trouble. It was all a misunderstanding on my part.’ I asked them to inform the police that the matter had been resolved and there was no longer any need for them to come to the scene, then hurriedly left the bank.
At the time, I was so embarrassed that I thought I might never be able to set foot in that bank again. In fact, it was rather awkward for a few days, but a few days later I went to the bank as if nothing had happened and took care of some other business.
Well, life has its ups and downs, so you do need to have a thick skin to some extent, don’t you?
I intend to carry on living by the famous phrase ‘Don’t worry, don’t worry’ from the lyrics of the opening theme song ‘Tonchinkanchin Ikkyu-san’ to the classic anime series Ikkyu-san.
©ondoku3.com
ドイツ語(Deutsch)
Neulich bin ich mit dem Fahrrad zu meiner Hausbank gefahren, habe mein Fahrrad auf dem Fahrradabstellplatz abgestellt, meine Besorgung drinnen erledigt, und als ich zum Fahrradabstellplatz zurückkam, entdeckte ich eine mit Müll gefüllte Supermarkt-Tragetasche, die am vorderen Korb befestigt war.
Obwohl ich nur etwa zehn Minuten in der Bank gewesen war, war es ein ziemlicher Schock, Opfer einer solch böswilligen Belästigung zu werden.
Ich nahm die Tragetasche aus dem Vorderkorb, ging zurück in die Bank, zeigte sie einer Mitarbeiterin und erklärte ihr, was passiert war. Sie schlug mir vor, den Vorfall bei der Polizei zu melden.
Da ich in etwa 30 Minuten einen Zug nach Nagoya nehmen sollte, wollte ich nicht, dass meine Pläne durch die Zeit, die die Polizei für meine Befragung und die Erstellung des Protokolls benötigen würde, durcheinandergebracht würden. Dennoch gab ich der schwachen Hoffnung nach, dass die Polizei den Täter, der sich wahrscheinlich noch in der Nähe befand, fassen könnte, und bat sie, die 110 zu wählen.
Während ich auf einem Stuhl in der Filiale saß, wuchs meine Frustration, als ich immer weiter auf die Polizei wartete, von der weit und breit nichts zu sehen war. Gerade in diesem Moment kamen die Bankangestellte von vorhin und jemand, der offenbar ihre Vorgesetzte war, und baten mich, ihnen den Tatort zu zeigen.
Also machten wir uns zu dritt auf den Weg zum Fahrradabstellplatz, aber irgendetwas kam mir seltsam vor.
Dort standen zwei Bridgestone-Fahrräder.
Eines davon war meins, mit einem violetten Rahmen; das andere hatte einen marineblauen Rahmen.
Wer ein scharfes Auge hat, wird es wahrscheinlich schon bemerkt haben, aber das Fahrrad, auf das ich vor den Bankangestellten gezeigt hatte, gehörte einem völlig Fremden.
Es lag daran, dass ich den Unterschied zwischen Violett und Marineblau nicht erkennen konnte, aber da die Formen so identisch waren, war es so verwirrend wie ein „Finde-den-Unterschied“-Rätsel.
Das war ein echter Fall von so großer Verlegenheit, dass es sich anfühlte, als würde mein Gesicht in Flammen stehen.
Schließlich war die Person, deren Tragetasche voller Müll ohne Erlaubnis mitgenommen worden war, das eigentliche Opfer, während ich der Dieb war.
Ich entschuldigte mich überschwänglich bei den Bankangestellten und sagte: „Es tut mir schrecklich leid für die Unannehmlichkeiten. Es war alles ein Missverständnis meinerseits.“ Ich bat sie, der Polizei mitzuteilen, dass die Angelegenheit geklärt sei und es keinen Grund mehr gebe, zum Tatort zu kommen, und verließ dann eilig die Bank.
Damals war es mir so peinlich, dass ich dachte, ich würde diese Bank vielleicht nie wieder betreten können. Tatsächlich war es ein paar Tage lang ziemlich unangenehm, aber einige Tage später ging ich zur Bank, als wäre nichts geschehen, und erledigte dort noch ein paar andere Dinge.
Nun ja, das Leben hat seine Höhen und Tiefen, da muss man schon bis zu einem gewissen Grad dickhäutig sein, nicht wahr?
Ich habe vor, weiterhin nach dem berühmten Satz „Keine Sorge, keine Sorge“ aus dem Text des Titelsongs „Tonchinkanchin Ikkyu-san“ der klassischen Anime-Serie „Ikkyu-san“ zu leben.
©ondoku3.com
フランス語(Français)
L’autre jour, je me suis rendu à vélo à ma banque de quartier, j’ai garé mon vélo sur le parking à vélos, j’ai fait ma course à l’intérieur, et quand je suis revenu au parking à vélos, j’ai découvert un sac de supermarché rempli de déchets attaché au panier avant.
Même si je n’étais resté à l’intérieur de la banque qu’une dizaine de minutes, j’ai été très choqué d’être victime d’un tel acte de malveillance.
J’ai retiré le sac du panier avant, je suis retourné à l’intérieur de la banque, je l’ai montré à une employée et je lui ai expliqué ce qui s’était passé. Elle m’a conseillé de signaler l’incident à la police.
Comme je devais prendre un train pour Nagoya dans environ 30 minutes, je ne voulais pas que mes projets soient perturbés par le temps que mettrait la police à m’interroger et à rédiger le procès-verbal. Cependant, j’ai cédé à l’espoir ténu que la police puisse attraper le coupable, qui se trouvait probablement encore dans les parages, et je lui ai demandé d’appeler le 110.
Assis sur une chaise à l’intérieur de l’agence, je sentais ma frustration grandir à mesure que j’attendais la police, qui ne se montrait pas. C’est alors que l’employée de tout à l’heure et une personne qui semblait être sa supérieure sont arrivées et m’ont demandé de leur montrer les lieux.
Nous nous sommes donc rendus tous les trois au parking à vélos, mais quelque chose clochait.
Deux vélos Bridgestone y étaient garés.
L’un d’eux était le mien, avec un cadre violet ; l’autre avait un cadre bleu marine.
Les plus observateurs l’auront sans doute déjà remarqué, mais le vélo que j’avais désigné devant le personnel de la banque appartenait à un parfait inconnu.
C’était dû à mon incapacité à faire la différence entre le violet et le bleu marine, mais comme les formes étaient si identiques, c’était aussi déroutant qu’un jeu de « trouve les différences ».
C’était vraiment un moment où j’étais tellement gêné que j’avais l’impression que mon visage était en feu.
Après tout, la personne dont le sac rempli de déchets avait été pris sans autorisation était la véritable victime, tandis que j’étais le voleur.
Je me suis excusé abondamment auprès du personnel de la banque en disant : « Je suis vraiment désolé pour ce désagrément. Tout cela n’était qu’un malentendu de ma part. » Je leur ai demandé d’informer la police que l’affaire avait été résolue et qu’il n’était plus nécessaire qu’elle se rende sur place, puis j’ai quitté la banque à la hâte.
Sur le moment, j’étais tellement gêné que j’ai cru ne plus jamais pouvoir remettre les pieds dans cette banque. En fait, la situation est restée assez gênante pendant quelques jours, mais quelques jours plus tard, je m’y suis rendu comme si de rien n’était et j’ai réglé d’autres formalités.
Eh bien, la vie a ses hauts et ses bas, il faut donc savoir encaisser les coups dans une certaine mesure, n’est-ce pas ?
J’ai l’intention de continuer à vivre selon la célèbre phrase « Ne t’inquiète pas, ne t’inquiète pas », tirée des paroles du générique d’ouverture « Tonchinkanchin Ikkyu-san » de la série d’animation classique Ikkyu-san.
©ondoku3.com
スペイン語 (Español)
El otro día fui en bici al banco de mi barrio, aparqué la bici en el aparcamiento de bicicletas, entré a hacer un recado y, cuando volví al aparcamiento, descubrí una bolsa de supermercado llena de basura atada a la cesta delantera.
Aunque solo había estado dentro del banco unos diez minutos, fue un shock bastante fuerte ser víctima de un acoso tan malicioso.
Quité la bolsa de la cesta delantera, volví al banco, se la mostré a una empleada y le expliqué lo que había pasado. Ella me sugirió que denunciara el incidente a la policía.
Como tenía que coger un tren a Nagoya en unos 30 minutos, no quería que mis planes se viesen alterados por el tiempo que tardaría la policía en interrogarme y redactar el atestado. Sin embargo, me dejé llevar por la débil esperanza de que la policía pudiera atrapar al culpable, que probablemente aún se encontrara cerca, y le pedí que marcara el 110.
Mientras estaba sentado en una silla dentro de la sucursal, mi frustración iba en aumento a medida que esperaba y esperaba a la policía, que no aparecía por ningún lado. Justo en ese momento, la empleada de antes y alguien que parecía ser su jefa llegaron y me pidieron que les mostrara el lugar de los hechos.
Así que los tres nos dirigimos al aparcamiento de bicicletas, pero algo no cuadraba.
Había dos bicicletas Bridgestone aparcadas allí.
Una de ellas era la mía, con el cuadro morado; la otra tenía el cuadro azul marino.
Los que tengan buen ojo probablemente ya se habrán dado cuenta, pero la bicicleta que había señalado delante del personal del banco pertenecía a un completo desconocido.
Se debió a mi incapacidad para distinguir entre el morado y el azul marino, pero como las siluetas eran tan idénticas, resultaba tan confuso como un juego de «encuentra las diferencias».
Fue un caso auténtico de vergüenza tal que sentía que me ardía la cara.
Al fin y al cabo, la persona a la que le habían cogido sin permiso la bolsa llena de basura era la verdadera víctima, mientras que yo era el ladrón.
Me disculpé profusamente con el personal del banco, diciendo: «Siento muchísimo las molestias. Todo ha sido un malentendido por mi parte». Les pedí que informaran a la policía de que el asunto se había resuelto y que ya no era necesario que acudieran al lugar, y luego salí apresuradamente del banco.
En ese momento, me sentí tan avergonzado que pensé que quizá nunca más podría volver a poner un pie en ese banco. De hecho, la situación fue bastante incómoda durante unos días, pero unos días más tarde fui al banco como si nada hubiera pasado y me ocupé de otros asuntos.
Bueno, la vida tiene sus altibajos, así que hay que tener cierta capacidad de resistencia, ¿no?
Tengo la intención de seguir viviendo según la famosa frase «No te preocupes, no te preocupes», de la letra del tema principal «Tonchinkanchin Ikkyu-san» de la clásica serie de anime Ikkyu-san.
©ondoku3.com
イタリア語(Italiano)
L’altro giorno sono andato in bicicletta alla mia banca di quartiere, ho parcheggiato la bici nell’area di sosta per biciclette, ho sbrigato la mia commissione all’interno e, quando sono tornato all’area di sosta, ho scoperto una busta della spesa piena di spazzatura legata al cestino anteriore.
Sebbene fossi rimasto in banca solo per una decina di minuti, è stato piuttosto scioccante subire una molestia così maliziosa.
Ho tolto la busta dal cestino anteriore, sono tornato in banca, l’ho mostrata a una dipendente e le ho spiegato cosa era successo. Lei mi ha suggerito di denunciare l’accaduto alla polizia.
Dato che dovevo prendere un treno per Nagoya nel giro di circa 30 minuti, non volevo che i miei piani fossero stravolti dal tempo che la polizia avrebbe impiegato per interrogarmi e redigere il verbale. Tuttavia, mi sono lasciato trasportare dalla flebile speranza che la polizia potesse catturare il colpevole, che probabilmente era ancora nelle vicinanze, e le ho chiesto di chiamare il 110.
Mentre ero seduto su una sedia all’interno della filiale, la mia frustrazione cresceva man mano che aspettavo e aspettavo la polizia, che non si vedeva da nessuna parte. Proprio in quel momento, la dipendente di prima e una persona che sembrava essere la sua superiore sono arrivate e mi hanno chiesto di mostrare loro il luogo dell’accaduto.
Così, noi tre ci siamo diretti verso l’area di sosta per biciclette, ma c’era qualcosa che non quadrava.
Lì erano parcheggiate due biciclette Bridgestone.
Una era la mia, con il telaio viola; l’altra aveva il telaio blu navy.
Chi ha un occhio attento se ne sarà probabilmente già accorto, ma la bicicletta che avevo indicato davanti al personale della banca apparteneva a un perfetto sconosciuto.
Era tutta colpa della mia incapacità di distinguere tra il viola e il blu navy, ma dato che le forme erano così identiche, era confuso come un gioco di “trova le differenze”.
È stato un vero e proprio momento di imbarazzo, al punto che mi sembrava che il viso mi andasse a fuoco.
Dopotutto, la vera vittima era la persona a cui era stata sottratta senza permesso la busta piena di rifiuti, mentre io ero il ladro.
Mi sono scusato profusamente con il personale della banca, dicendo: «Mi dispiace tantissimo per il disturbo. È stato tutto un malinteso da parte mia». Ho chiesto loro di informare la polizia che la questione era stata risolta e che non c’era più bisogno che intervenissero sul posto, poi sono uscito in fretta dalla banca.
In quel momento ero così imbarazzato che pensavo che non sarei mai più riuscito a rimettere piede in quella banca. In effetti, per qualche giorno la situazione è stata piuttosto imbarazzante, ma qualche giorno dopo sono andato in banca come se nulla fosse successo e ho sbrigato alcune altre faccende.
Beh, la vita ha i suoi alti e bassi, quindi bisogna avere la pelle dura fino a un certo punto, no?
Ho intenzione di continuare a vivere seguendo la famosa frase «Non preoccuparti, non preoccuparti» tratta dal testo della sigla iniziale «Tonchinkanchin Ikkyu-san» della classica serie anime Ikkyu-san.
©ondoku3.com
ポルトガル語(Português)
Outro dia, fui de bicicleta até o banco da minha região, estacionei a bicicleta no bicicletário, resolvi um assunto lá dentro e, quando voltei ao bicicletário, descobri uma sacola de supermercado cheia de lixo amarrada à cesta da frente.
Embora eu tivesse ficado dentro do banco por apenas cerca de dez minutos, foi um grande choque ser vítima de um assédio tão malicioso.
Tirei a sacola da cesta da frente, voltei para dentro do banco, mostrei-a a uma funcionária e expliquei o que havia acontecido. Ela sugeriu que eu registrasse o ocorrido na polícia.
Como eu tinha que pegar um trem para Nagoya em cerca de 30 minutos, não queria que meus planos fossem atrapalhados pelo tempo que a polícia levaria para me interrogar e redigir o boletim de ocorrência. No entanto, cedi à tênue esperança de que a polícia pudesse capturar o culpado, que provavelmente ainda estava por perto, e pedi a ela que ligasse para o 110.
Enquanto estava sentado em uma cadeira dentro da agência, minha frustração aumentava à medida que esperava e esperava pela polícia, que não aparecia por lugar nenhum. Nesse momento, a funcionária de antes e alguém que parecia ser sua supervisora chegaram e me pediram para mostrar o local do ocorrido.
Então, nós três fomos até o bicicletário, mas algo parecia estranho.
Havia duas bicicletas Bridgestone estacionadas ali.
Uma delas era a minha, com quadro roxo; a outra tinha quadro azul-marinho.
Quem tiver um olho mais atento provavelmente já deve ter percebido, mas a bicicleta que eu havia apontado na frente das funcionárias do banco pertencia a um completo estranho.
Isso se deveu à minha incapacidade de distinguir entre roxo e azul-marinho, mas como os formatos eram tão idênticos, foi tão confuso quanto um quebra-cabeça do tipo “encontre as diferenças”.
Esse foi um caso genuíno de vergonha tão grande que senti meu rosto pegando fogo.
Afinal, a pessoa cuja sacola cheia de lixo havia sido levada sem permissão era a verdadeira vítima, enquanto eu era o ladrão.
Pedi desculpas repetidamente às funcionárias do banco, dizendo: “Sinto muito pelo transtorno. Foi tudo um mal-entendido da minha parte”. Pedi que informassem à polícia que o assunto havia sido resolvido e que não havia mais necessidade de eles virem ao local, e então saí apressadamente do banco.
Naquele momento, fiquei tão envergonhado que achei que talvez nunca mais pudesse pisar naquele banco. Na verdade, foi um pouco constrangedor por alguns dias, mas, alguns dias depois, fui ao banco como se nada tivesse acontecido e cuidei de outros assuntos.
Bem, a vida tem seus altos e baixos, então é preciso ter uma certa resistência, não é mesmo?
Pretendo continuar vivendo de acordo com a famosa frase “Não se preocupe, não se preocupe”, da letra da música tema de abertura “Tonchinkanchin Ikkyu-san” da clássica série de anime Ikkyu-san.
©ondoku3.com
ロシア語 (Русский Язык)
На днях я поехал на велосипеде в местный банк, припарковал велосипед на велопарковке, зашел внутрь по делам, а когда вернулся на велопарковку, обнаружил, что к передней корзине привязан пакет из супермаркета, наполненный мусором.
Хотя я пробыл в банке всего около десяти минут, для меня стало настоящим шоком подвергнуться такому злонамеренному преследованию.
Я снял пакет с передней корзины, вернулся в банк, показал его сотруднице и объяснил, что произошло. Она посоветовала мне обратиться в полицию.
Поскольку мне предстояло сесть на поезд до Нагои примерно через 30 минут, я не хотел, чтобы мои планы сорвались из-за времени, которое понадобилось бы полиции на допрос и составление протокола. Тем не менее я поддался слабой надежде, что полиция сможет поймать преступника, который, вероятно, все еще находился поблизости, и попросил её набрать 110.
Сидя на стуле внутри отделения, я всё больше раздражался, ожидая и ожидая полицию, которой нигде не было видно. Как раз в этот момент подошли та сотрудница, с которой я разговаривал ранее, и человек, который, судя по всему, был её начальницей, и попросили меня показать им место происшествия.
Итак, мы втроём направились на велопарковку, но что-то показалось мне не так.
Там стояли два велосипеда марки «Bridgestone».
Один из них был мой, с фиолетовой рамой; у другого рама была темно-синего цвета.
Те, у кого зоркий глаз, наверное, уже догадались, но велосипед, на который я указал перед сотрудниками банка, принадлежал совершенно незнакомому человеку.
Дело было в моей неспособности отличить фиолетовый от темно-синего, но поскольку их формы были настолько идентичны, это было так же запутанно, как головоломка «найди отличия».
Это был настоящий случай, когда мне было так неловко, что лицо как будто горело.
В конце концов, настоящей жертвой был тот человек, у которого без разрешения забрали пакет с мусором, а я оказался вором.
Я извинился перед сотрудниками банка, сказав: «Мне ужасно жаль, что доставил вам неприятности. Это всё было недоразумением с моей стороны». Я попросил их сообщить в полицию, что вопрос урегулирован и больше нет необходимости выезжать на место, а затем поспешно покинул банк.
В тот момент мне было так неловко, что я подумал, что, возможно, никогда больше не смогу переступить порог этого банка. На самом деле, несколько дней было довольно неловко, но спустя несколько дней я пошёл в банк, как ни в чём не бывало, и уладил там другие дела.
Ну, в жизни бывают взлеты и падения, так что нужно быть в какой-то степени невосприимчивым, не так ли?
Я намерен и дальше жить по знаменитой фразе «Не волнуйся, не волнуйся» из текста вступительной песни «Тончинканчин Иккю-сан» к классическому аниме-сериалу «Иккю-сан».
©ondoku3.com
オランダ語(Nederlands)
Onlangs fietste ik naar mijn plaatselijke bank, zette mijn fiets in de fietsenstalling, deed mijn boodschap binnen en toen ik terugkwam bij de fietsenstalling, ontdekte ik dat er een boodschappentas vol afval aan het voormandje was vastgebonden.
Hoewel ik maar ongeveer tien minuten in de bank was geweest, kwam het als een behoorlijke schok om het slachtoffer te worden van zo’n kwaadwillige intimidatie.
Ik haalde de boodschappentas uit het voormandje, ging terug naar binnen, liet hem aan een medewerkster zien en legde uit wat er was gebeurd. Zij stelde voor dat ik aangifte zou doen bij de politie.
Aangezien ik over ongeveer 30 minuten de trein naar Nagoya moest halen, wilde ik niet dat mijn plannen in de war zouden raken door de tijd die de politie nodig zou hebben om mij te ondervragen en het proces-verbaal op te maken. Ik gaf echter toe aan de vage hoop dat de politie de dader, die waarschijnlijk nog in de buurt was, zou kunnen oppakken, en vroeg haar om 110 te bellen.
Terwijl ik op een stoel in het filiaal zat, groeide mijn frustratie naarmate ik maar bleef wachten op de politie, die nergens te bekennen was. Op dat moment kwamen de medewerkster van daarnet en iemand die haar leidinggevende leek te zijn binnen, en vroegen ze me om hen de plek te laten zien.
Dus gingen we met z’n drieën naar de fietsenstalling, maar er klopte iets niet.
Er stonden daar twee Bridgestone-fietsen geparkeerd.
Een daarvan was van mij, met een paars frame; de andere had een marineblauw frame.
Wie een scherp oog heeft, heeft het waarschijnlijk al door, maar de fiets waar ik voor het oog van het bankpersoneel naar had gewezen, was van een volslagen vreemde.
Het kwam doordat ik geen verschil kon zien tussen paars en marineblauw, maar omdat de vormen zo identiek waren, was het net zo verwarrend als een ‘zoek de verschillen’-puzzel.
Dit was echt zo’n moment waarop ik me zo schaamde dat mijn gezicht in vuur en vlam leek te staan.
De persoon wiens boodschappentas vol afval zonder toestemming was meegenomen, was immers het echte slachtoffer, terwijl ik de dief was.
Ik verontschuldigde me uitvoerig bij het bankpersoneel en zei: ‘Het spijt me vreselijk voor het ongemak. Het was allemaal een misverstand van mijn kant.’ Ik vroeg hen de politie te laten weten dat de zaak was opgelost en dat het niet langer nodig was dat ze ter plaatse kwamen, waarna ik haastig de bank verliet.
Op dat moment schaamde ik me zo erg dat ik dacht dat ik misschien nooit meer een voet in die bank zou kunnen zetten. Het was inderdaad een paar dagen nogal ongemakkelijk, maar een paar dagen later ging ik naar de bank alsof er niets was gebeurd en regelde ik wat andere zaken.
Ach, het leven kent nu eenmaal ups en downs, dus je moet tot op zekere hoogte wel een dikke huid hebben, nietwaar?
Ik ben van plan om te blijven leven volgens de beroemde zin ‘Maak je geen zorgen, maak je geen zorgen’ uit de tekst van het openingsthema ‘Tonchinkanchin Ikkyu-san’ van de klassieke anime-serie Ikkyu-san.
©ondoku3.com
スウェーデン語(Svenska)
Häromdagen cyklade jag till min lokala bank, ställde cykeln på cykelparkeringen, uträttade mitt ärende inne i banken, och när jag kom tillbaka till cykelparkeringen upptäckte jag att en bärkasse fylld med skräp hade knutits fast vid den främre korgen.
Trots att jag bara hade varit inne på banken i ungefär tio minuter kom det som en riktig chock att utsättas för en sådan illvillig trakassering.
Jag tog bort bärkassen från framkorgen, gick tillbaka in på banken, visade den för en anställd och förklarade vad som hade hänt. Hon föreslog att jag skulle anmäla händelsen till polisen.
Eftersom jag skulle ta tåget till Nagoya om ungefär 30 minuter ville jag inte att mina planer skulle störas av den tid det skulle ta för polisen att förhöra mig och upprätta en rapport. Jag gav dock efter för det svaga hoppet att polisen kanske skulle kunna fånga gärningsmannen, som troligen fortfarande befann sig i närheten, och bad henne ringa 110.
Medan jag satt på en stol inne i bankkontoret växte min frustration när jag väntade och väntade på polisen, som inte syntes till någonstans. Just då kom den tidigare bankanställda och någon som verkade vara hennes chef och bad mig visa dem platsen.
Så begav vi oss alla tre till cykelparkeringen, men något kändes fel.
Där stod två Bridgestone-cyklar parkerade.
En av dem var min, med en lila ram; den andra hade en marinblå ram.
De med ett skarpt öga har förmodligen redan insett det, men den cykel jag pekat på framför bankpersonalen tillhörde en helt okänd person.
Det berodde på min oförmåga att se skillnad på lila och marinblått, men eftersom formerna var så identiska var det lika förvirrande som ett “hitta skillnaden”-pussel.
Det här var ett riktigt fall av att skämmas så mycket att det kändes som om mitt ansikte stod i brand.
När allt kommer omkring var den person vars bärkasse full av skräp hade tagits utan tillstånd det verkliga offret, medan jag var tjuven.
Jag bad bankpersonalen om ursäkt upprepade gånger och sa: “Jag är hemskt ledsen för besväret. Det var ett missförstånd från min sida.” Jag bad dem meddela polisen att ärendet var löst och att det inte längre fanns något behov av att de skulle komma till platsen, och skyndade mig sedan ut från banken.
Just då skämdes jag så mycket att jag trodde att jag aldrig mer skulle kunna sätta min fot i den banken igen. Det var faktiskt ganska pinsamt i några dagar, men några dagar senare gick jag till banken som om ingenting hade hänt och ordnade några andra ärenden.
Tja, livet har sina upp- och nedgångar, så man måste ju ha ett visst tjockt skinn, eller hur?
Jag tänker fortsätta leva efter den berömda frasen “Oroa dig inte, oroa dig inte” från texten till öppningslåten “Tonchinkanchin Ikkyu-san” till den klassiska anime-serien Ikkyu-san.
©ondoku3.com
