日本語
幼い頃から団体行動が大の苦手だった僕は、学校の遠足が苦痛で仕方がありませんでした。
ですから、宿泊を伴う修学旅行は恐怖でしかありませんでした。
僕は小学校低学年の頃、冬になると時々、体温計を意図的にストーブに近づけて37度5分くらいまで上げて母親に見せ、学校に病欠の連絡をしてもらっていました。
つまり、「ずる休み」なのですが、小学校6年生になるといやが応にも参加させられる修学旅行にこの手法を使えないものか思案していました。ところが修学旅行が行われるのは、夏休み明けの秋、まだストーブを出すには早すぎる季節なので、母親の目を盗んで体温計を温める手段がありません。
台所のガスレンジを使うのはリスクが高く、困り果てていました。
そんな中、小学校6年生の夏休み前に父親の仕事の都合で別の小学校に転校したのですが、その転校先の小学校では、春に修学旅行が既に終わっていました。
「天の恵み」とはまさにこのことだと思いました。僕は「神様の粋な計らい」に感謝しつつ、馴れない小学校での新生活を耐え忍んでいました。
そして中学生になっても、この修学旅行問題は僕の頭に重くのしかかっていました。
それでも、ずる休みや早退の経験を十分に積んでいた僕は、多少の後ろめたさはあったものの、修学旅行当日の朝になって「お腹が痛いので病院に行きます。楽しみにしていた修学旅行に行けなくて残念です。」という趣旨の電話を一本入れて、その日の夕方は、好きだったパンクバンドのライブを観に電車で大阪に行きました。
当時の僕の自宅は中学校の目と鼻の先にあったため、他学年の先生と鉢合わせしないかドキドキしながら、帽子を目深に被って駅に向かったことを覚えています。
今思えば、いくら反抗期だったとはいえ、よく両親がこのような非常識な行動を許してくれたものだと感心します。
ここまでこのような流れで来た僕は、高校に入学した後も修学旅行を休む気満々でした。
そのことを両親に告げると、父親は難しい顔をして自室に引っ込んでしまいました。母親は涙を流して「人生で一度くらい、修学旅行に行きなさいよ。今は良くても、後になってきっと後悔するよ。」と言うので、さすがの僕も折れて、気が進まなかった修学旅行に参加することにしました。
修学旅行の行先は東北地方で、仙台にある青葉城跡や平泉町にある中尊寺などを訪れましたが、歴史に興味がなかった僕は何の感慨も湧きませんでした。
夜になると、お約束のキャンプファイヤーがありました。キャンプファイヤーと言えば、炎を囲んでみんなで手をつなぎ、音楽に合わせて楽しく踊るのが特徴なのですが、どうにも「やらされている感」が拭えず、先生の「高校生活最後の思い出です。さあ、思い切り発散しましょう！」という掛け声がそれに拍車をかけました。
ただ、中尊寺に向かう途中に乗ったバスのバスガイドのお姉さんがプロレスファンで、坂口征二の大ファンだと言っていたことが印象に残っています。
世界の荒鷲と呼ばれた坂口征二は柔道出身の実力者ではありましたが、新日本プロレスの絶対的エースであるアントニオ猪木に比べると華がなく、地味でした。
子ども心に「なかなかマニアックな嗜好のお姉さんだな。」と思ったことを覚えています。
ところで、僕は一つだけ、この人生唯一の修学旅行でやってはいけないことをやってしまいました。
それは、就寝時に見回りに来る先生に一杯食わせるため、窓を伝って隣の部屋に飛び移ったことです。
僕が宿泊していたのは9階でしたから、それはもう目もくらむような高さでした。足を踏み外したら、間違いなく命を落としていたことでしょう。
無謀さを勇気と勘違いする頭の悪い若者ならではの軽率な行動ですが、当時の僕は世の中や社会に対する不満が募るあまり、自分の命を大切にするという意識が決定的に欠けていました。
今でも、生と死の狭間にいたあの瞬間のことを思い出すとぞっとします。
幸い、運命によって生かされて、今こうして平穏無事な生活を送れているので、そのことに感謝しつつ、最後の最後まで自分の人生を走り切ろうと思います。
©ondoku3.com
英語 (English)
Having always found group activities extremely difficult since I was a child, I found school excursions utterly agonising.
Consequently, school trips involving an overnight stay were nothing short of terrifying.
When I was in the lower years of primary school, every winter I would occasionally deliberately hold a thermometer close to the heater to raise my temperature to around 37.5 degrees, then show it to my mother so she could call the school to say I was off sick.
In other words, I was ‘skiving off’, and by the time I reached Year 6, I was wondering if I could use this trick to avoid the school trip, which I would be forced to attend whether I liked it or not. However, as the school trip took place in the autumn, just after the summer holidays — a time of year when it was still too early to bring out the heater — I had no way of warming the thermometer without my mother noticing.
Using the gas hob in the kitchen was too risky, and I was at my wits’ end.
Amidst all this, just before the summer holidays of my sixth year of primary school, I transferred to a different primary school due to my father’s work commitments; at this new school, the school trip had already taken place in the spring.
I thought to myself that this was truly a ‘gift from heaven’. Grateful for this ‘divine intervention’, I endured my new life at the school I was not yet accustomed to.
Even after I started middle school, this school trip issue continued to weigh heavily on my mind.
Nevertheless, having plenty of experience in playing truant or leaving school early, I felt a slight pang of guilt but, on the morning of the school trip, I made a phone call along the lines of, ‘I’ve got a stomach ache, so I’m off to hospital. It’s a shame I can’t go on the school trip I’d been looking forward to.’ That evening, I took the train to Osaka to see a live gig by my favourite punk band.
As my home at the time was just a stone’s throw from the middle school, I remember heading to the station with my cap pulled low over my eyes, my heart pounding with anxiety at the thought of bumping into a teacher from another year group.
Looking back now, even though I was going through a rebellious phase, I’m amazed that my parents ever allowed such unreasonable behaviour.
Having followed this course of events up to this point, I was fully intent on skipping the school trip even after starting high school.
When I told my parents this, my father put on a stern face and retreated to his room. My mother, in tears, said, ‘You should go on the school trip at least once in your life. It might seem fine now, but you’ll surely regret it later.’ So, even I had to give in, and I decided to take part in the school trip, even though I really didn’t feel like it.
The destination for the school trip was the Tohoku region, and we visited places such as the ruins of Aoba Castle in Sendai and Chūson-ji Temple in Hiraizumi; however, as I had no interest in history, I felt nothing at all.
Come evening, there was the obligatory campfire. Campfires are typically characterised by everyone joining hands around the flames and dancing merrily to the music, but I simply couldn’t shake the feeling that I was being forced to do it, and the teacher’s rallying cry — ‘This is your last memory of high school life. Come on, let’s let our hair down!’ — only added to that feeling.
However, I do remember being struck by the fact that the female tour guide on the bus we took on the way to Chūson-ji Temple was a professional wrestling fan and a huge fan of Seiji Sakaguchi.
Seiji Sakaguchi, known as the ‘Eagle of the World’, was a formidable wrestler with a background in judo, but compared to Antonio Inoki, the undisputed ace of New Japan Pro-Wrestling, he lacked glamour and was rather unassuming.
I remember thinking, as a child, ‘She’s a young lady with rather niche tastes.’
Incidentally, on that one and only school trip of my life, I did one thing I really shouldn’t have done.
That was climbing out of the window and leaping across to the room next door, to pull a fast one on the teacher doing his night-time rounds.
I was staying on the eighth floor, so it was a dizzying height. If I’d lost my footing, I would undoubtedly have lost my life.
It was the sort of reckless behaviour typical of a foolish young man who mistakes recklessness for courage, but at the time, my dissatisfaction with the world and society had grown so intense that I was completely lacking in any sense of the value of my own life.
Even now, I shudder when I recall that moment when I was teetering on the brink between life and death.
Fortunately, fate spared my life, and now I am able to lead a peaceful and uneventful life, so whilst I am grateful for that, I intend to run the course of my life right to the very end.
©ondoku3.com
ドイツ語(Deutsch)
Da mir Gruppenaktivitäten schon seit meiner Kindheit extrem schwerfielen, waren Schulausflüge für mich eine wahre Qual.
Folglich waren Klassenfahrten für mich geradezu furchterregend.
Als ich in den unteren Klassen der Grundschule war, hielt ich jeden Winter gelegentlich absichtlich ein Thermometer an die Heizung, um meine Temperatur auf etwa 37,5 Grad zu erhöhen, und zeigte es dann meiner Mutter, damit sie die Schule anrufen und sagen konnte, ich sei krank.
Mit anderen Worten: Ich habe „krankgefeiert“, und als ich in die 6. Klasse kam, überlegte ich mir, ob ich diesen Trick anwenden könnte, um der Klassenfahrt zu entgehen, an der ich teilnehmen musste, ob ich wollte oder nicht. Da die Klassenfahrt jedoch im Herbst stattfand, kurz nach den Sommerferien — einer Jahreszeit, in der es noch zu früh war, die Heizung anzuschalten —, hatte ich keine Möglichkeit, das Thermometer zu erwärmen, ohne dass meine Mutter es bemerkte.
Den Gasherd in der Küche zu benutzen, war zu riskant, und ich war mit meinem Latein am Ende.
Inmitten all dessen wechselte ich kurz vor den Sommerferien meines sechsten Grundschuljahres aufgrund der beruflichen Verpflichtungen meines Vaters an eine andere Grundschule; an dieser neuen Schule hatte die Klassenfahrt bereits im Frühjahr stattgefunden.
Ich dachte mir, dass dies wahrlich ein „Geschenk des Himmels“ sei. Dankbar für dieses „göttliche Eingreifen“ ertrug ich mein neues Leben an der Schule, an die ich mich noch nicht gewöhnt hatte.
Auch als ich schon auf der Mittelschule war, beschäftigte mich diese Sache mit der Klassenfahrt weiterhin sehr.
Da ich jedoch reichlich Erfahrung darin hatte, die Schule zu schwänzen oder früher zu gehen, verspürte ich zwar ein leichtes Schuldgefühl, rief aber am Morgen der Klassenfahrt an und sagte sinngemäß: „Ich habe Bauchschmerzen, deshalb fahre ich ins Krankenhaus. Schade, dass ich nicht an der Klassenfahrt teilnehmen kann, auf die ich mich so gefreut habe.“ An diesem Abend fuhr ich mit dem Zug nach Osaka, um ein Live-Konzert meiner Lieblings-Punkband zu sehen.
Da mein damaliges Zuhause nur einen Katzensprung von der Mittelschule entfernt war, erinnere ich mich, wie ich mit tief ins Gesicht gezogener Mütze zum Bahnhof ging, während mein Herz vor Angst pochte, ich könnte einem Lehrer aus einer anderen Jahrgangsstufe begegnen.
Wenn ich heute zurückblicke, bin ich erstaunt, dass meine Eltern ein solch unvernünftiges Verhalten überhaupt zugelassen haben, obwohl ich gerade eine rebellische Phase durchlebte.
Nachdem ich diese Entwicklung bis zu diesem Punkt durchlaufen hatte, war ich fest entschlossen, die Klassenfahrt auch nach dem Beginn der Oberstufe zu schwänzen.
Als ich das meinen Eltern sagte, setzte mein Vater eine strenge Miene auf und zog sich in sein Zimmer zurück. Meine Mutter sagte unter Tränen: „Du solltest wenigstens einmal in deinem Leben auf eine Klassenfahrt gehen. Es mag dir jetzt vielleicht nichts ausmachen, aber später wirst du es sicher bereuen.“ Also musste sogar ich nachgeben und beschloss, an der Klassenfahrt teilzunehmen, obwohl ich wirklich keine Lust dazu hatte.
Das Ziel der Klassenfahrt war die Region Tohoku, und wir besuchten Orte wie die Ruinen der Burg Aoba in Sendai und den Chūson-ji-Tempel in Hiraizumi; da ich jedoch kein Interesse an Geschichte hatte, sagte mir das alles überhaupt nichts.
Am Abend gab es dann das obligatorische Lagerfeuer. Zu einem Lagerfeuer gehört normalerweise, dass sich alle um die Flammen herum an den Händen fassen und fröhlich zur Musik tanzen, aber ich wurde einfach nicht von dem Gefühl los, dass man mich dazu zwang, und der Aufruf des Lehrers — „Das ist eure letzte Erinnerung an die Oberstufe. Kommt schon, lasst uns mal richtig abfeiern!“ — verstärkte dieses Gefühl nur noch.
Ich erinnere mich aber gut daran, wie beeindruckt ich war, dass die Reiseleiterin im Bus, mit dem wir zum Chūson-ji-Tempel fuhren, Profi-Wrestling-Fan und großer Anhänger von Seiji Sakaguchi war.
Seiji Sakaguchi, bekannt als der „Adler der Welt“, war ein beeindruckender Wrestler mit Judo-Hintergrund, doch im Vergleich zu Antonio Inoki, dem unangefochtenen Ass von New Japan Pro-Wrestling, fehlte ihm der Glamour und er wirkte eher unscheinbar.
Ich erinnere mich, dass ich als Kind dachte: „Sie ist eine junge Frau mit ziemlich ausgefallenem Geschmack.“
Übrigens habe ich auf dieser einzigen Klassenfahrt meines Lebens etwas getan, was ich wirklich nicht hätte tun sollen.
Ich kletterte aus dem Fenster und sprang in das Nachbarzimmer, um dem Lehrer, der seine nächtliche Runde machte, einen Streich zu spielen.
Ich wohnte im achten Stock; das war also eine schwindelerregende Höhe. Hätte ich den Halt verloren, wäre ich zweifellos ums Leben gekommen.
Es war die Art von rücksichtslosem Verhalten, wie es für einen törichten jungen Mann typisch ist, der Leichtsinn mit Mut verwechselt, aber damals war meine Unzufriedenheit mit der Welt und der Gesellschaft so groß geworden, dass mir jegliches Bewusstsein für den Wert meines eigenen Lebens völlig fehlte.
Noch heute schaudert es mich, wenn ich an jenen Moment zurückdenke, als ich am Abgrund zwischen Leben und Tod balancierte.
Glücklicherweise hat mir das Schicksal das Leben geschenkt, und nun kann ich ein friedliches und ereignisloses Leben führen; dafür bin ich dankbar, und ich habe vor, meinen Lebensweg bis zum allerletzten Ende zu gehen.
©ondoku3.com
フランス語(Français)
Ayant toujours eu beaucoup de mal avec les activités de groupe depuis mon enfance, je trouvais les sorties scolaires absolument insupportables.
Par conséquent, les voyages scolaires avec nuitée étaient tout simplement terrifiants.
Quand j’étais dans les petites classes de l’école primaire, chaque hiver, il m’arrivait parfois de placer délibérément un thermomètre près du radiateur pour faire monter ma température à environ 37,5 degrés, puis de le montrer à ma mère afin qu’elle appelle l’école pour dire que j’étais malade.
En d’autres termes, je « faisais l’école buissonnière », et quand je suis arrivé en CM2, je me demandais si je pouvais utiliser cette astuce pour échapper au voyage scolaire, auquel je serais obligé de participer, que cela me plaise ou non. Cependant, comme le voyage scolaire avait lieu à l’automne, juste après les vacances d’été — une période de l’année où il était encore trop tôt pour sortir le radiateur —, je n’avais aucun moyen de réchauffer le thermomètre sans que ma mère s’en aperçoive.
Utiliser la cuisinière à gaz de la cuisine était trop risqué, et j’étais à court d’idées.
Au milieu de tout cela, juste avant les vacances d’été de ma sixième année d’école primaire, j’ai été transféré dans une autre école primaire en raison des obligations professionnelles de mon père ; dans cette nouvelle école, le voyage scolaire avait déjà eu lieu au printemps.
Je me suis dit que c’était vraiment un « cadeau du ciel ». Reconnaissant envers cette « intervention divine », j’ai enduré ma nouvelle vie dans cette école à laquelle je n’étais pas encore habitué.
Même après mon entrée au collège, cette histoire de voyage scolaire continuait de me peser lourdement sur le cœur.
Néanmoins, fort de mon expérience à sécher les cours ou à quitter l’école plus tôt, j’ai ressenti un léger pincement de culpabilité, mais le matin du voyage scolaire, j’ai passé un coup de fil du genre : « J’ai mal au ventre, je pars à l’hôpital. C’est dommage que je ne puisse pas participer à ce voyage scolaire que j’attendais avec impatience. » Ce soir-là, j’ai pris le train pour Osaka afin d’assister à un concert de mon groupe punk préféré.
Comme j’habitais à l’époque à deux pas du collège, je me souviens m’être rendu à la gare, la casquette enfoncée sur les yeux, le cœur battant à tout rompre à l’idée de tomber sur un professeur d’un autre niveau.
Avec le recul, même si je traversais une phase de rébellion, je suis étonné que mes parents aient pu tolérer un comportement aussi déraisonnable.
Après avoir suivi ce cours des événements jusqu’à ce moment-là, j’étais fermement décidé à ne pas participer au voyage scolaire, même après mon entrée au lycée.
Lorsque j’en ai fait part à mes parents, mon père a pris un air sévère et s’est retiré dans sa chambre. Ma mère, en larmes, m’a dit : « Tu devrais participer à un voyage scolaire au moins une fois dans ta vie. Ça te semble peut-être anodin maintenant, mais tu le regretteras sûrement plus tard. » J’ai donc dû céder, moi aussi, et j’ai décidé de participer au voyage scolaire, même si je n’en avais vraiment pas envie.
La destination du voyage scolaire était la région du Tōhoku, et nous avons visité des lieux tels que les ruines du château d’Aoba à Sendai et le temple Chūson-ji à Hiraizumi ; cependant, comme l’histoire ne m’intéressait pas du tout, cela ne m’a rien fait.
Le soir venu, il y a eu le feu de camp obligatoire. Les feux de camp se caractérisent généralement par le fait que tout le monde se tient par la main autour des flammes et danse joyeusement au son de la musique, mais je ne pouvais tout simplement pas me défaire de l’impression d’être forcé de le faire, et le cri de ralliement du professeur — « C’est votre dernier souvenir de la vie au lycée. Allez, lâchons-nous ! » — ne faisait que renforcer ce sentiment.
Je me souviens toutefois avoir été frappé par le fait que la guide touristique qui nous accompagnait dans le car en route vers le temple de Chūson-ji était une fan de catch professionnel et une grande admiratrice de Seiji Sakaguchi.
Seiji Sakaguchi, surnommé « l’Aigle du monde », était un redoutable catcheur issu du judo, mais comparé à Antonio Inoki, l’as incontesté de la New Japan Pro-Wrestling, il manquait de charisme et était plutôt modeste.
Je me souviens m’être dit, enfant : « C’est une jeune fille aux goûts plutôt pointus. »
Soit dit en passant, lors de ce voyage scolaire, le seul et unique de ma vie, j’ai fait une chose que je n’aurais vraiment pas dû faire.
J’ai en effet grimpé par la fenêtre et sauté dans la chambre voisine, pour jouer un tour au professeur qui effectuait sa ronde nocturne.
Je logeais au huitième étage, c’était donc une hauteur vertigineuse. Si j’avais perdu l’équilibre, j’aurais sans aucun doute perdu la vie.
C’était le genre de comportement imprudent typique d’un jeune homme écervelé qui confond l’imprudence avec le courage, mais à l’époque, mon mécontentement envers le monde et la société était devenu si intense que je n’avais absolument aucun sens de la valeur de ma propre vie.
Même aujourd’hui, je frissonne en repensant à ce moment où je me balançais à la limite entre la vie et la mort.
Heureusement, le destin m’a épargné, et je peux désormais mener une vie paisible et sans heurts ; tout en en étant reconnaissant, j’ai l’intention d’aller jusqu’au bout de ma course, jusqu’à la toute fin.
©ondoku3.com
スペイン語 (Español)
Como desde pequeño siempre me han resultado muy difíciles las actividades en grupo, las excursiones escolares me parecían una auténtica tortura.
Por eso, los viajes escolares que implicaban pasar la noche fuera eran, sencillamente, aterradores.
Cuando estaba en los primeros cursos de primaria, cada invierno solía acercar de vez en cuando a propósito un termómetro al radiador para subir mi temperatura hasta unos 37,5 grados y luego se lo enseñaba a mi madre para que llamara al colegio y dijera que estaba enfermo.
En otras palabras, me «escaqueaba», y para cuando llegué a 6.º de Primaria, me preguntaba si podría usar este truco para evitar el viaje escolar, al que me vería obligado a asistir me gustara o no. Sin embargo, como el viaje escolar tenía lugar en otoño, justo después de las vacaciones de verano — una época del año en la que aún era demasiado pronto para sacar el radiador —, no tenía forma de calentar el termómetro sin que mi madre se diera cuenta.
Usar la placa de gas de la cocina era demasiado arriesgado, y ya no sabía qué hacer.
En medio de todo esto, justo antes de las vacaciones de verano de mi sexto curso de primaria, me cambié a otra escuela primaria debido a los compromisos laborales de mi padre; en esta nueva escuela, el viaje escolar ya se había celebrado en primavera.
Pensé para mis adentros que aquello era verdaderamente un «regalo del cielo». Agradecido por esta «intervención divina», aguanté mi nueva vida en la escuela a la que aún no me había acostumbrado.
Incluso después de empezar la secundaria, el tema del viaje escolar seguía pesándome mucho.
No obstante, como tenía mucha experiencia en hacer novillos o salir antes de clase, sentí una ligera punzada de culpa, pero, la mañana del viaje escolar, hice una llamada diciendo algo así como: «Me duele el estómago, así que me voy al hospital. Es una pena que no pueda ir al viaje escolar que tanto esperaba». Esa noche, cogí el tren a Osaka para ver un concierto en directo de mi grupo punk favorito.
Como mi casa en aquel entonces estaba a un paso del instituto, recuerdo dirigirme a la estación con la gorra calada hasta los ojos, con el corazón latiéndome con fuerza por la ansiedad ante la idea de encontrarme con algún profesor de otro curso.
Mirando atrás ahora, aunque estaba pasando por una fase rebelde, me sorprende que mis padres permitieran un comportamiento tan irrazonable.
Tras haber seguido este curso de acontecimientos hasta ese momento, estaba totalmente decidido a faltar al viaje escolar incluso después de empezar el bachillerato.
Cuando se lo conté a mis padres, mi padre puso cara de pocos amigos y se retiró a su habitación. Mi madre, entre lágrimas, me dijo: «Deberías ir al viaje escolar al menos una vez en la vida. Puede que ahora te parezca bien, pero seguro que más adelante te arrepentirás». Así que incluso yo tuve que ceder y decidí participar en el viaje escolar, aunque la verdad es que no me apetecía nada.
El destino del viaje escolar era la región de Tohoku, y visitamos lugares como las ruinas del castillo de Aoba en Sendai y el templo Chūson-ji en Hiraizumi; sin embargo, como no me interesaba la historia, no sentí absolutamente nada.
Al caer la tarde, llegó la obligatoria hoguera. Las hogueras suelen caracterizarse por que todo el mundo se da la mano alrededor de las llamas y baila alegremente al son de la música, pero yo simplemente no podía quitarme de la cabeza la sensación de que me estaban obligando a hacerlo, y el grito de ánimo del profesor — «Este es vuestro último recuerdo de la vida en el bachillerato. ¡Vamos, divirtámonos!» — no hizo más que reforzar esa sensación.
Sin embargo, sí recuerdo que me llamó la atención el hecho de que la guía turística del autobús que tomamos de camino al templo de Chūson-ji fuera aficionada a la lucha libre profesional y una gran admiradora de Seiji Sakaguchi.
Seiji Sakaguchi, conocido como el «Águila del Mundo», era un formidable luchador con experiencia en judo, pero, en comparación con Antonio Inoki, el indiscutible as de la New Japan Pro-Wrestling, carecía de glamour y era bastante modesto.
Recuerdo que, de niño, pensé: «Es una joven con gustos bastante poco comunes».
Por cierto, en aquel único viaje escolar de mi vida, hice algo que realmente no debería haber hecho.
Me asomé por la ventana y salté a la habitación de al lado para gastarle una broma al profesor que hacía su ronda nocturna.
Me alojaba en la octava planta, así que era una altura vertiginosa. Si hubiera perdido el equilibrio, sin duda habría perdido la vida.
Era el tipo de comportamiento temerario típico de un joven insensato que confunde la imprudencia con el valor, pero en aquel momento mi insatisfacción con el mundo y la sociedad se había vuelto tan intensa que carecía por completo de cualquier sentido del valor de mi propia vida.
Incluso ahora, me estremezco al recordar aquel momento en el que me balanceaba al borde de la vida y la muerte.
Afortunadamente, el destino me perdonó la vida y ahora puedo llevar una vida tranquila y sin sobresaltos, así que, sintiéndome agradecido por ello, tengo la intención de recorrer el camino de mi vida hasta el mismo final.
©ondoku3.com
イタリア語(Italiano)
Avendo sempre trovato le attività di gruppo estremamente difficili fin da bambino, le gite scolastiche mi risultavano assolutamente angoscianti.
Di conseguenza, i viaggi d’istruzione con pernottamento erano a dir poco terrificanti.
Quando frequentavo le prime classi della scuola elementare, ogni inverno mi capitava di tanto in tanto di avvicinare di proposito un termometro alla stufa per far salire la mia temperatura a circa 37,5 gradi, per poi mostrarlo a mia madre in modo che chiamasse la scuola per dire che ero a casa malato.
In altre parole, «marinavo la scuola», e quando sono arrivato in sesta elementare, mi chiedevo se potessi usare questo trucco per evitare il viaggio d’istruzione, al quale sarei stato costretto a partecipare che mi piacesse o no. Tuttavia, poiché il viaggio d’istruzione si svolgeva in autunno, subito dopo le vacanze estive — un periodo dell’anno in cui era ancora troppo presto per accendere la stufa — non avevo modo di riscaldare il termometro senza che mia madre se ne accorgesse.
Usare il fornello a gas in cucina era troppo rischioso, ed ero davvero allo stremo delle forze.
In mezzo a tutto questo, poco prima delle vacanze estive del mio sesto anno di scuola elementare, mi sono trasferito in un’altra scuola elementare a causa degli impegni di lavoro di mio padre; in questa nuova scuola, il viaggio d’istruzione si era già svolto in primavera.
Ho pensato tra me e me che fosse davvero un «dono del cielo». Grato per questo «intervento divino», ho sopportato la mia nuova vita in quella scuola a cui non mi ero ancora abituato.
Anche dopo aver iniziato le scuole medie, la questione del viaggio d’istruzione continuava a pesarmi molto.
Ciononostante, avendo molta esperienza nel marinare la scuola o nell’uscire prima, ho provato un leggero senso di colpa, ma la mattina del viaggio d’istruzione ho fatto una telefonata del tipo: «Ho mal di pancia, quindi vado in ospedale. Peccato che non possa partecipare al viaggio d’istruzione che aspettavo con tanta ansia». Quella sera, ho preso il treno per Osaka per andare a vedere un concerto dal vivo della mia band punk preferita.
Dato che all’epoca la mia casa era a due passi dalla scuola media, ricordo di essermi diretto alla stazione con il berretto calato sugli occhi, il cuore che batteva forte per l’ansia al pensiero di imbattermi in un insegnante di un’altra classe.
Ripensandoci ora, anche se stavo attraversando una fase ribelle, non riesco a credere che i miei genitori abbiano permesso un comportamento così irragionevole.
Avendo seguito questa serie di eventi fino a quel momento, ero fermamente deciso a saltare il viaggio d’istruzione anche dopo aver iniziato il liceo.
Quando l’ho detto ai miei genitori, mio padre ha assunto un’espressione severa e si è ritirato nella sua stanza. Mia madre, in lacrime, ha detto: «Dovresti partecipare al viaggio d’istruzione almeno una volta nella vita. Adesso potrà sembrarti una cosa da poco, ma più avanti te ne pentirai sicuramente». Così, anche io ho dovuto cedere e ho deciso di partecipare al viaggio d’istruzione, anche se non ne avevo proprio voglia.
La destinazione del viaggio d’istruzione era la regione del Tohoku, e abbiamo visitato luoghi come le rovine del castello di Aoba a Sendai e il tempio Chūson-ji a Hiraizumi; tuttavia, dato che non mi interessava affatto la storia, non ho provato assolutamente nulla.
La sera c’è stato l’immancabile falò. I falò sono tipicamente caratterizzati dal fatto che tutti si tengono per mano attorno alle fiamme e ballano allegramente al ritmo della musica, ma non riuscivo proprio a scrollarmi di dosso la sensazione di essere costretto a farlo, e il grido di incitamento dell’insegnante — «Questo è il vostro ultimo ricordo della vita liceale. Forza, scateniamoci!» — non faceva che accentuare quella sensazione.
Ricordo però di essere rimasto colpito dal fatto che la guida turistica che era con noi sull’autobus diretto al Tempio di Chūson-ji fosse una fan del wrestling professionistico e una grande ammiratrice di Seiji Sakaguchi.
Seiji Sakaguchi, noto come l’«Aquila del Mondo», era un formidabile lottatore con un passato nel judo, ma rispetto ad Antonio Inoki, l’asso indiscusso della New Japan Pro-Wrestling, gli mancava il fascino ed era piuttosto modesto.
Ricordo di aver pensato, da bambino: «È una ragazza con gusti piuttosto di nicchia».
Per inciso, durante quell’unico viaggio d’istruzione della mia vita, ho fatto una cosa che non avrei davvero dovuto fare.
Si è trattato di arrampicarmi fuori dalla finestra e saltare nella stanza accanto, per giocare uno scherzo all’insegnante che stava facendo il giro di controllo notturno.
Alloggiavo all’ottavo piano, quindi l’altezza era vertiginosa. Se avessi perso l’equilibrio, avrei senza dubbio perso la vita.
Era il tipo di comportamento avventato tipico di un giovane sciocco che scambia l’incoscienza per coraggio, ma all’epoca la mia insoddisfazione nei confronti del mondo e della società era diventata così intensa che mi mancava completamente qualsiasi senso del valore della mia stessa vita.
Ancora oggi rabbrividisco quando ripenso a quel momento in cui mi trovavo in bilico tra la vita e la morte.
Fortunatamente, il destino mi ha risparmiato la vita e ora posso condurre un’esistenza serena e tranquilla; grato per questo, intendo percorrere il cammino della mia vita fino all’ultimo.
©ondoku3.com
ポルトガル語(Português)
Como sempre achei as atividades em grupo extremamente difíceis desde criança, as excursões escolares eram para mim uma verdadeira tortura.
Consequentemente, as viagens escolares que envolviam pernoite eram simplesmente aterrorizantes.
Quando eu estava nos primeiros anos do ensino fundamental, todo inverno eu, de vez em quando, colocava deliberadamente um termômetro perto do aquecedor para elevar minha temperatura para cerca de 37,5 graus e, em seguida, mostrava para minha mãe para que ela ligasse para a escola e dissesse que eu estava doente.
Em outras palavras, eu estava “matando aula”, e quando cheguei ao 6º ano, comecei a me perguntar se poderia usar esse truque para evitar a viagem escolar, da qual seria obrigado a participar, quer eu quisesse ou não. No entanto, como a viagem escolar acontecia no outono, logo após as férias de verão — uma época do ano em que ainda era cedo demais para ligar o aquecedor —, eu não tinha como aquecer o termômetro sem que minha mãe percebesse.
Usar o fogão a gás da cozinha era muito arriscado, e eu estava sem saber o que fazer.
Em meio a tudo isso, pouco antes das férias de verão do meu sexto ano do ensino fundamental, mudei para outra escola devido aos compromissos profissionais do meu pai; nessa nova escola, a viagem escolar já havia ocorrido na primavera.
Pensei comigo mesmo que aquilo era realmente um “presente do céu”. Grato por essa “intervenção divina”, aguentei minha nova vida na escola à qual ainda não estava acostumado.
Mesmo depois de começar o ensino fundamental II, essa questão da viagem escolar continuava pesando muito na minha cabeça.
No entanto, com bastante experiência em matar aula ou sair mais cedo da escola, senti uma leve pontada de culpa, mas, na manhã da viagem escolar, liguei dizendo algo como: “Estou com dor de barriga, então vou ao hospital. É uma pena não poder ir na viagem escolar pela qual estava tão ansioso.” Naquela noite, peguei o trem para Osaka para assistir a um show ao vivo da minha banda punk favorita.
Como minha casa na época ficava a poucos passos da escola, eu me lembro de ter ido para a estação com o boné puxado bem para baixo sobre os olhos, com o coração batendo forte de ansiedade só de pensar em encontrar um professor de outra série.
Olhando para trás agora, mesmo passando por uma fase rebelde, fico surpreso que meus pais tenham permitido um comportamento tão irracional.
Tendo seguido essa trajetória até aquele momento, eu estava totalmente decidido a faltar à viagem escolar mesmo depois de entrar no ensino médio.
Quando contei isso aos meus pais, meu pai fez uma cara séria e se retirou para o quarto. Minha mãe, em lágrimas, disse: “Você deveria fazer a viagem escolar pelo menos uma vez na vida. Pode parecer tudo bem agora, mas com certeza você vai se arrepender mais tarde”. Então, até eu tive que ceder e decidi participar da viagem escolar, mesmo sem ter a menor vontade.
O destino da viagem escolar era a região de Tohoku, e visitamos lugares como as ruínas do Castelo de Aoba, em Sendai, e o Templo Chūson-ji, em Hiraizumi; no entanto, como eu não tinha interesse em história, não senti absolutamente nada.
Ao anoitecer, houve a fogueira obrigatória. As fogueiras costumam ser marcadas por todos dando as mãos ao redor das chamas e dançando alegremente ao som da música, mas eu simplesmente não conseguia me livrar da sensação de que estava sendo forçado a fazer aquilo, e o grito de guerra do professor — “Essa é a sua última lembrança da vida no ensino médio. Vamos lá, vamos nos soltar!” — só aumentou essa sensação.
No entanto, eu me lembro de ter ficado impressionado com o fato de que a guia turística no ônibus que pegamos a caminho do Templo Chūson-ji era fã de luta livre profissional e uma grande admiradora de Seiji Sakaguchi.
Seiji Sakaguchi, conhecido como a “Águia do Mundo”, era um lutador formidável com formação em judô, mas, comparado a Antonio Inoki, o indiscutível craque da New Japan Pro-Wrestling, ele não tinha tanto glamour e era bastante modesto.
Eu me lembro de ter pensado, quando criança: “Ela é uma jovem com gostos bem específicos”.
Aliás, naquela única viagem escolar da minha vida, fiz uma coisa que realmente não deveria ter feito.
Foi sair pela janela e pular para o quarto ao lado, para pregar uma peça no professor que fazia sua ronda noturna.
Eu estava hospedado no oitavo andar, então era uma altura vertiginosa. Se eu tivesse perdido o equilíbrio, sem dúvida teria perdido a vida.
Era o tipo de comportamento imprudente típico de um jovem tolo que confunde imprudência com coragem, mas, naquela época, minha insatisfação com o mundo e com a sociedade havia se tornado tão intensa que eu carecia completamente de qualquer senso do valor da minha própria vida.
Ainda hoje, estremeço ao relembrar aquele momento em que estava oscilando na corda bamba entre a vida e a morte.
Felizmente, o destino poupou minha vida, e agora posso levar uma vida tranquila e sem percalços; grato por isso, pretendo seguir o curso da minha vida até o último instante.
©ondoku3.com
ロシア語 (Русский Язык)
Поскольку с самого детства мне всегда было чрезвычайно трудно участвовать в групповых мероприятиях, школьные экскурсии были для меня настоящим мучением.
Соответственно, школьные поездки с ночевкой вызывали у меня настоящий ужас.
Когда я учился в младших классах начальной школы, каждую зиму я время от времени специально подносил градусник к обогревателю, чтобы поднять температуру до примерно 37,5 градусов, а затем показывал его маме, чтобы она позвонила в школу и сообщила, что я заболел.
Другими словами, я «прогуливал», и к шестому классу я уже задумывался, смогу ли я использовать этот трюк, чтобы избежать школьной поездки, в которой меня заставили бы участвовать, нравится мне это или нет. Однако, поскольку школьная поездка проходила осенью, сразу после летних каникул — в то время года, когда ещё было слишком рано доставать обогреватель, — у меня не было возможности нагреть термометр так, чтобы мама этого не заметила.
Использовать газовую плиту на кухне было слишком рискованно, и я был в полном отчаянии.
На фоне всего этого, незадолго до летних каникул в шестом классе начальной школы, я перевелся в другую начальную школу из-за служебных обязательств отца; в этой новой школе школьная поездка уже состоялась весной.
Я подумал про себя, что это действительно «дар с небес». Благодарный за это «божественное вмешательство», я терпеливо сносил свою новую жизнь в школе, к которой я ещё не привык.
Даже после того, как я поступил в среднюю школу, проблема со школьной поездкой продолжала тяжёлым грузом лежать на моей душе.
Тем не менее, имея богатый опыт прогулов и ранних уходов со школьных занятий, я почувствовал лёгкое угрызение совести, но утром в день поездки позвонил и сказал что-то вроде: «У меня болит живот, поэтому я еду в больницу. Жаль, что я не смогу поехать на школьную поездку, которую так ждал». В тот же вечер я сел на поезд до Осаки, чтобы пойти на концерт своей любимой панк-группы.
Поскольку мой дом в то время находился всего в двух шагах от средней школы, я помню, как направлялся к станции, низко надвинув кепку на глаза, а сердце колотилось от тревоги при мысли, что я могу столкнуться с учителем из другого класса.
Оглядываясь назад, я удивляюсь, что родители вообще позволили мне вести себя так безответственно, хотя я и переживал период бунтарства.
Пройдя через все эти события, я был твёрдо настроен пропустить школьную поездку даже после поступления в старшую школу.
Когда я сказал об этом родителям, отец нахмурился и ушёл в свою комнату. Мама, со слезами на глазах, сказала: «Ты должен хотя бы раз в жизни поехать в школьную поездку. Сейчас тебе может казаться, что всё в порядке, но позже ты обязательно об этом пожалеешь». Поэтому даже я был вынужден уступить и решил принять участие в поездке, хотя мне совсем не хотелось.
Местом назначения школьной поездки был регион Тохоку, и мы посетили такие места, как руины замка Аоба в Сэндае и храм Тюсон-дзи в Хираидзуми; однако, поскольку я не интересовался историей, я ничего не почувствовал.
Вечером состоялся обязательный костёр. Обычно костры сопровождаются тем, что все берутся за руки вокруг пламени и весело танцуют под музыку, но я просто не мог избавиться от ощущения, что меня заставляют это делать, а призыв учителя — «Это ваше последнее воспоминание о старшей школе. Давайте, расслабьтесь!» — только усиливал это ощущение.
Однако я хорошо помню, что меня поразил тот факт, что девушка-гид в автобусе, на котором мы ехали к храму Тюсон-дзи, была поклонницей профессионального рестлинга и ярой фанаткой Сэйдзи Сакагути.
Сэйдзи Сакагути, известный как «Орел мира», был грозным рестлером с опытом в дзюдо, но по сравнению с Антонио Иноки, бесспорным асом New Japan Pro-Wrestling, ему не хватало гламура, и он был довольно скромным.
Помню, как в детстве я подумал: «Вот это да, у этой девушки довольно необычные вкусы».
Кстати, во время той единственной в моей жизни школьной поездки я сделал одну вещь, которую действительно не следовало делать.
Я вылез из окна и перепрыгнул в соседнюю комнату, чтобы подшутить над учителем, совершавшим ночной обход.
Я находился на девятом этаже, так что высота была головокружительной. Если бы я поскользнулся, то, без сомнения, погиб бы.
Это было типичное безрассудное поведение глупого юноши, путающего безрассудство с мужеством, но в то время моё недовольство миром и обществом стало настолько сильным, что я совершенно утратил чувство ценности собственной жизни.
Даже сейчас я содрогаюсь, вспоминая тот момент, когда балансировал на грани между жизнью и смертью.
К счастью, судьба пощадила меня, и теперь я могу вести спокойную и безмятежную жизнь; будучи благодарен за это, я намерен пройти свой жизненный путь до самого конца.
©ondoku3.com
オランダ語(Nederlands)
Omdat ik groepsactiviteiten al sinds mijn kindertijd ontzettend moeilijk vond, vond ik schooluitstapjes ronduit een kwelling.
Schoolreizen waarbij we moesten overnachten, waren dan ook ronduit angstaanjagend.
Toen ik nog in de lagere klassen van de basisschool zat, hield ik elke winter af en toe opzettelijk een thermometer dicht bij de kachel om mijn temperatuur op ongeveer 37,5 graden te brengen, waarna ik die aan mijn moeder liet zien zodat ze de school kon bellen om te zeggen dat ik ziek was.
Met andere woorden: ik ‘spijbelde’, en tegen de tijd dat ik in groep 6 zat, vroeg ik me af of ik deze truc kon gebruiken om de schoolreis te ontlopen, waar ik nu eenmaal aan mee moest doen, of ik dat nu leuk vond of niet. Maar aangezien de schoolreis in de herfst plaatsvond, net na de zomervakantie — een tijd van het jaar waarin het nog te vroeg was om de kachel aan te zetten — had ik geen manier om de thermometer op te warmen zonder dat mijn moeder het zou merken.
Het gasfornuis in de keuken gebruiken was te riskant, en ik wist niet meer wat ik moest doen.
Te midden van dit alles, vlak voor de zomervakantie van mijn zesde jaar op de basisschool, stapte ik vanwege het werk van mijn vader over naar een andere basisschool; op deze nieuwe school had de schoolreis al in het voorjaar plaatsgevonden.
Ik dacht bij mezelf dat dit echt een ‘geschenk uit de hemel’ was. Dankbaar voor deze ‘goddelijke tussenkomst’ doorstond ik mijn nieuwe leven op de school waaraan ik nog niet gewend was.
Zelfs nadat ik naar de middelbare school was gegaan, bleef deze kwestie rond de schoolreis zwaar op mijn gemoed drukken.
Niettemin, met mijn ruime ervaring in spijbelen of vroegtijdig van school weggaan, voelde ik wel een lichte steek van schuldgevoel, maar op de ochtend van de schoolreis belde ik met een bericht in de trant van: ‘Ik heb buikpijn, dus ik ga naar het ziekenhuis. Jammer dat ik niet mee kan op de schoolreis waar ik zo naar uitkeek.’ Die avond nam ik de trein naar Osaka om een liveoptreden van mijn favoriete punkband bij te wonen.
Omdat mijn huis destijds op een steenworp afstand van de middelbare school lag, herinner ik me dat ik naar het station liep met mijn pet diep over mijn ogen getrokken, mijn hart bonkte van de spanning bij de gedachte dat ik een leraar van een andere jaargang zou tegenkomen.
Als ik er nu op terugkijk, verbaast het me — ook al zat ik in een opstandige fase — dat mijn ouders zulk onredelijk gedrag ooit hebben toegestaan.
Na deze reeks gebeurtenissen was ik vastbesloten om de schoolreis over te slaan, zelfs toen ik al in de bovenbouw van de middelbare school zat.
Toen ik dit aan mijn ouders vertelde, trok mijn vader een streng gezicht en trok zich terug in zijn kamer. Mijn moeder zei in tranen: ‘Je moet minstens één keer in je leven mee op schoolreis. Het lijkt nu misschien wel goed, maar later zul je er zeker spijt van krijgen.’ Dus moest zelfs ik toegeven, en besloot ik mee te gaan op de schoolreis, ook al had ik er echt geen zin in.
De bestemming van de schoolreis was de Tohoku-regio, en we bezochten onder andere de ruïnes van het Aoba-kasteel in Sendai en de Chūson-ji-tempel in Hiraizumi; maar aangezien ik geen interesse had in geschiedenis, voelde ik er helemaal niets bij.
‘s Avonds was er het verplichte kampvuur. Kampvuren worden doorgaans gekenmerkt doordat iedereen hand in hand rond het vuur staat en vrolijk danst op de muziek, maar ik kon het gevoel gewoon niet van me afschudden dat ik hiertoe gedwongen werd, en de aanmoediging van de leraar — ‘Dit is je laatste herinnering aan je middelbare schooltijd. Kom op, laten we ons eens lekker uitleven!’ — versterkte dat gevoel alleen maar.
Ik herinner me echter wel dat het me opviel dat de vrouwelijke reisleidster in de bus waarmee we naar de Chūson-ji-tempel reden, een fan was van professioneel worstelen en een enorme fan van Seiji Sakaguchi.
Seiji Sakaguchi, bekend als ‘de Adelaar van de Wereld’, was een formidabele worstelaar met een achtergrond in judo, maar vergeleken met Antonio Inoki, de onbetwiste ster van New Japan Pro-Wrestling, miste hij glamour en was hij nogal bescheiden.
Ik herinner me dat ik als kind dacht: ‘Ze is een jonge dame met nogal een niche-smaak.’
Overigens heb ik tijdens die ene en enige schoolreis van mijn leven één ding gedaan wat ik echt niet had moeten doen.
Dat was uit het raam klimmen en naar de kamer ernaast springen, om de leraar die zijn nachtelijke ronde deed voor de gek te houden.
Ik verbleef op de achtste verdieping, dus het was een duizelingwekkende hoogte. Als ik mijn evenwicht had verloren, zou ik ongetwijfeld het leven hebben gelaten.
Het was het soort roekeloos gedrag dat typerend is voor een dwaze jongeman die roekeloosheid verwart met moed, maar op dat moment was mijn ontevredenheid over de wereld en de maatschappij zo groot geworden dat ik totaal geen besef meer had van de waarde van mijn eigen leven.
Zelfs nu nog huiver ik als ik terugdenk aan dat moment waarop ik op het scherp van de snede tussen leven en dood balanceerde.
Gelukkig heeft het lot mijn leven gespaard, en nu kan ik een vredig en rustig leven leiden; dankbaar daarvoor ben ik vastbesloten om mijn levenspad tot het allerlaatste moment te bewandelen.
©ondoku3.com
スウェーデン語(Svenska)
Eftersom jag redan som barn alltid tyckt att gruppaktiviteter var oerhört svåra, upplevde jag skolresor som rent ut sagt plågsamma.
Följaktligen var skolresor med övernattning inget annat än skrämmande.
När jag gick i de lägre årskurserna i grundskolan brukade jag varje vinter ibland medvetet hålla en termometer nära elementet för att höja min temperatur till omkring 37,5 grader och sedan visa den för min mamma, så att hon kunde ringa skolan och säga att jag var sjuk.
Med andra ord “skolkade” jag, och när jag kom till årskurs 6 undrade jag om jag kunde använda det här tricket för att slippa skolresan, som jag skulle tvingas delta i oavsett om jag ville eller inte. Eftersom skolresan ägde rum på hösten, strax efter sommarlovet — en tid på året då det fortfarande var för tidigt att sätta på elementet — hade jag dock ingen möjlighet att värma upp termometern utan att min mamma skulle märka det.
Att använda gasspisen i köket var för riskabelt, och jag var helt rådlös.
Mitt i allt detta, strax före sommarlovet i min sjätte årskurs i grundskolan, bytte jag till en annan grundskola på grund av min pappas arbetsförpliktelser; på den nya skolan hade skolresan redan ägt rum under våren.
Jag tänkte för mig själv att detta verkligen var en “gåva från himlen”. Tacksam för detta “gudomliga ingripande” uthärdade jag mitt nya liv på den skola jag ännu inte hade vant mig vid.
Även efter att jag hade börjat på högstadiet fortsatte frågan om skolresan att tynga mig.
Trots att jag hade gott om erfarenhet av att skolka eller gå hem tidigt från skolan kände jag en liten smula skuldkänslor, men på morgonen för skolresan ringde jag och sa ungefär: “Jag har ont i magen, så jag åker till sjukhuset. Det är synd att jag inte kan följa med på skolresan som jag hade sett fram emot.” Den kvällen tog jag tåget till Osaka för att se en livekonsert med mitt favoritpunkband.
Eftersom jag bodde bara ett stenkast från högstadiet minns jag att jag gick till stationen med kepsen djupt neddragen över ögonen, med hjärtat bultande av ångest vid tanken på att stöta på en lärare från en annan årskurs.
När jag ser tillbaka nu, trots att jag gick igenom en rebellisk fas, är jag förvånad över att mina föräldrar någonsin tillät ett så orimligt beteende.
Efter att ha följt händelseförloppet fram till denna punkt var jag fast besluten att strunta i skolresan även efter att jag hade börjat på gymnasiet.
När jag berättade detta för mina föräldrar satte min pappa på sig en sträng min och drog sig tillbaka till sitt rum. Min mamma sa, med tårar i ögonen: “Du borde åka på skolresan åtminstone en gång i livet. Det kanske verkar okej nu, men du kommer säkert att ångra det senare.” Så även jag var tvungen att ge efter och bestämde mig för att delta i skolresan, även om jag verkligen inte kände för det.
Målet för skolresan var Tohoku-regionen, och vi besökte platser som ruinerna av Aoba-slottet i Sendai och Chūson-ji-templet i Hiraizumi; men eftersom jag inte hade något intresse för historia kände jag ingenting alls.
På kvällen var det dags för den obligatoriska lägerelden. Lägereldar kännetecknas vanligtvis av att alla håller varandra i händerna runt elden och dansar glatt till musiken, men jag kunde helt enkelt inte skaka av mig känslan av att jag tvingades göra det, och lärarens uppmaning — “Det här är ert sista minne från gymnasietiden. Kom igen, nu släpper vi loss!” — förstärkte bara den känslan.
Jag minns dock att jag slogs av det faktum att den kvinnliga reseledaren på bussen som vi tog på vägen till Chūson-ji-templet var en fan av professionell brottning och en stor beundrare av Seiji Sakaguchi.
Seiji Sakaguchi, känd som “Världens örn”, var en formidabel brottare med bakgrund inom judo, men jämfört med Antonio Inoki, den obestridda stjärnan inom New Japan Pro-Wrestling, saknade han glamour och var ganska anspråkslös.
Jag minns att jag som barn tänkte: “Hon är en ung dam med ganska nischade smaker.”
För övrigt gjorde jag en sak som jag verkligen inte borde ha gjort under den enda skolresan i mitt liv.
Det var att klättra ut genom fönstret och hoppa över till rummet intill för att lura läraren som gjorde sin nattliga runda.
Jag bodde på åttonde våningen, så det var en svindlande höjd. Om jag hade tappat fotfästet skulle jag utan tvekan ha mist livet.
Det var den sortens vårdslösa beteende som är typiskt för en dåraktig ung man som förväxlar vårdslöshet med mod, men vid den tiden hade mitt missnöje med världen och samhället blivit så intensivt att jag helt saknade någon känsla för värdet av mitt eget liv.
Även nu ryser jag när jag minns det ögonblicket då jag balanserade på gränsen mellan liv och död.
Lyckligtvis skonade ödet mitt liv, och nu kan jag leva ett fridfullt och händelselöst liv; tacksam för det har jag för avsikt att gå min livsväg ända till sista stund.
©ondoku3.com
