日本語
僕は、2008年春にカナダのモントリオールを訪れた際に、当時「ポップ・パンク・クイーン」として世界中で絶大な人気を誇っていたアヴリル・ラヴィーンのコンサートを観に行きました。
ジャズ、フュージョン、ボサノヴァ、一昔前のロックやブルースを好んで聴いていた僕は、正直なところ、彼女の音楽にはあまり興味がありませんでした。
でも彼女のアルバムを聴いてみたところ、「たまにはこういうのも悪くないよね」と思えたので、せっかくの機会ですし、ネットでチケットを購入し、まだ見ぬ異国の地でのライブ体験を楽しみにしていました。
カナダに入国するのは初めてでしたが、緊張感はゼロでした。
それまでに何度もヨーロッパの国々を訪れていましたが、入出国の際にトラブルになったことは一度もありませんでした。
多くの国では、にこやかな笑みをたたえた入国審査官が日本語で「コンニチワ！」と言いながら、僕のパスポートにスタンプを押してくれました。
ただ、1989年春に、まだ共産党政権下だったポーランドとチェコスロバキアを訪れた際には、非常に厳しい入国審査を受け、入国後も、社会全体に漂う閉塞感や緊張感を強く感じました。
同年後半に東欧革命が勃発するとは露知らず、まさに「革命前夜」の空気の中を旅していたことになります。
1991年12月にソビエト連邦が解体し、「東西冷戦の終結」が正式に告げられましたが、それ以前から、カナダは日本と同じ西側陣営でしたから、日本人が気楽に旅行できる国と高を括っていました。
ところが、入国審査では、無愛想な入国審査官に、カナダに入国する理由をしつこく訊かれ、びっくりしました。
不法就労者や麻薬密輸業者と思われたのかは分かりませんが、税関でも足止めを食らいました。
険しい表情の税関職員に、バックパックを開けるように言われました。
「めんどくせー」と思いながらも、仕方がないので、バックパックを開けました。
僕の所持品を一つ一つ丁寧にチェックしていたその税関職員は、アヴリル・ラヴィーンのコンサートチケットを見つけるや否や、態度を軟化させました。
ようやく彼は、僕が人畜無害な観光客だということを理解したのでしょう。
「ああ、これは立見席だな。前へ進んで手を伸ばせば、彼女と握手できるかもしれないぜ。」
そう言うと、彼は満面の笑みを浮かべて僕を解放してくれました。
その時は「いや、僕はそんなミーハーじゃないので、アヴリルと握手とか、興味ありません。」と言って立ち去りました。
しかし、実際のコンサートでは、彼女が観客席に手を伸ばす場面が何度もあり、その度に、前にいる群衆をかき分けて、思い切り手を伸ばしている自分がいることに気づきました。
結局、握手はできませんでしたが、「言ってることとやってることが全然違う」自分にちょっと辟易しました。
©ondoku3.com
英語 (English)
I went to see Avril Lavigne in concert in Montreal, Canada, back in the spring of 2008. She was massive at the time — the so-called “Pop Punk Queen” with a huge worldwide following.
To be honest, I wasn’t really into her music. I was much more into jazz, fusion, bossa nova, and classic rock and blues from years gone by.
But I gave one of her albums a listen anyway, and I thought, “Well, this isn’t half bad for a change.” So I figured why not — I bought a ticket online and was actually looking forward to catching a live show in a foreign country I’d never been to.
It was my first time entering Canada, but I wasn’t remotely nervous.
I’d been to plenty of European countries before that and never once had any hassle at border control coming in or out.
In lots of places, the immigration officers would give me a big friendly grin, say “Kon’nichiwa!” in Japanese, and stamp my passport.
That said, when I went to Poland and Czechoslovakia in spring 1989 — still under Communist rule — the border checks were incredibly strict. Even after I got in, I could really feel the oppressive atmosphere and tension hanging over the whole society.
I had no idea the Eastern European revolutions would kick off later that same year; I was travelling right in the middle of the “eve of revolution” mood.
By the time the Soviet Union broke up in December 1991 and the “end of the Cold War” was officially declared, Canada had long been in the Western camp along with Japan, so I’d just assumed it would be an easy, relaxed place for a Japanese person to visit.
But at immigration I got a bit of a shock. A grumpy officer kept grilling me about why I was entering Canada.
I’ve no idea whether they thought I might be planning to work illegally or smuggle drugs or something, but I got held up at customs too.
A customs guy with a very stern face told me to open my backpack.
“Bloody hell, what a pain,” I thought, but I had no choice so I unzipped it.
He went through my stuff really thoroughly, but the moment he spotted the Avril Lavigne concert ticket his whole attitude changed — he mellowed right out.
He’d obviously decided I was just a harmless tourist after all.
“Ah, that’s standing room. If you push to the front and stretch out your hand you might even manage to shake hers.”
With that he gave me a huge grin and waved me through.
I said, “No thanks, I’m not that sort of fan — shaking hands with Avril doesn’t interest me,” and off I went.
But at the actual gig there were quite a few moments when she reached out into the crowd. Every single time, I caught myself shoving forward through the people in front of me, arm stretched out as far as it would go.
I never did get to shake her hand, but I felt a bit annoyed with myself afterwards for saying one thing and doing the complete opposite.
©ondoku3.com
ドイツ語(Deutsch)
Im Frühjahr 2008 habe ich mir in Montreal, Kanada, ein Konzert von Avril Lavigne angesehen. Sie war damals riesig erfolgreich — die sogenannte „Pop-Punk-Queen“ mit einer riesigen weltweiten Fangemeinde.
Um ehrlich zu sein, stand ich nicht wirklich auf ihre Musik. Ich war viel mehr bei Jazz, Fusion, Bossa Nova sowie klassischem Rock und Blues aus früheren Jahren.
Aber ich habe mir trotzdem mal eines ihrer Alben angehört und gedacht: „Na ja, für eine Abwechslung gar nicht so schlecht.“ Also habe ich mir gedacht, warum nicht — online ein Ticket gekauft und mich tatsächlich darauf gefreut, in einem fremden Land, in dem ich noch nie war, ein Live-Konzert zu erleben.
Es war mein erster Aufenthalt in Kanada, aber ich war überhaupt nicht nervös.
Ich war vorher schon in vielen europäischen Ländern gewesen und hatte bei der Ein- oder Ausreise nie Probleme gehabt.
An vielen Grenzen haben mich die Beamten freundlich angelächelt, „Kon’nichiwa!“ auf Japanisch gesagt und meinen Pass gestempelt.
Allerdings war es im Frühjahr 1989 in Polen und der Tschechoslowakei — damals noch unter kommunistischer Herrschaft — ganz anders: Die Grenzkontrollen waren extrem streng. Selbst nach der Einreise habe ich die bedrückende Atmosphäre und die Anspannung in der gesamten Gesellschaft gespürt.
Ich hatte keine Ahnung, dass später im selben Jahr die Revolutionen in Osteuropa losgehen würden; ich war genau in dieser „Vorabend der Revolution“-Stimmung unterwegs.
Als die Sowjetunion im Dezember 1991 zerfiel und das „Ende des Kalten Krieges“ offiziell erklärt wurde, gehörte Kanada schon lange zum westlichen Lager wie Japan auch, deshalb habe ich einfach angenommen, dass es für einen Japaner ein entspannter und unkomplizierter Ort sein würde.
Aber bei der Einreise kam dann doch eine kleine Überraschung. Ein mürrischer Beamter hat mich ständig ausgefragt, warum ich nach Kanada wolle.
Keine Ahnung, ob sie dachten, ich plane illegale Arbeit oder Drogenschmuggel oder so etwas, aber ich wurde auch noch am Zoll festgehalten.
Ein Zollbeamter mit sehr strengem Gesicht hat mich aufgefordert, meinen Rucksack zu öffnen.
„Verdammt, was für ein Ärger“, habe ich gedacht, aber mir blieb nichts anderes übrig, also habe ich ihn aufgemacht.
Er hat alles sehr genau kontrolliert, aber sobald er das Avril-Lavigne-Konzertticket gesehen hat, hat sich seine Haltung komplett geändert — er wurde sofort entspannter.
Offenbar hat er entschieden, dass ich doch nur ein harmloser Tourist bin.
„Ah, das ist Stehplatz. Wenn du dich nach vorne drängelst und die Hand ausstreckst, schaffst du es vielleicht sogar, ihr die Hand zu schütteln.“
Damit hat er breit gegrinst und mich durchgewunken.
Ich habe gesagt: „Nein danke, ich bin nicht so ein Fan — Avril die Hand schütteln interessiert mich nicht“, und bin weitergegangen.
Aber beim Konzert selbst gab es mehrere Momente, in denen sie in die Menge gegriffen hat. Jedes Mal habe ich mich dabei ertappt, wie ich mich durch die Leute vor mir nach vorne geschoben und den Arm so weit wie möglich ausgestreckt habe.
Ich habe ihr nie die Hand geschüttelt, war danach aber ein bisschen genervt von mir selbst, weil ich das eine gesagt und das genaue Gegenteil gemacht habe.
©ondoku3.com
フランス語(Français)
Je suis allé voir Avril Lavigne en concert à Montréal, au Canada, au printemps 2008. Elle était énorme à l’époque — la fameuse « reine du pop-punk » avec un public immense dans le monde entier.
Franchement, je n’étais pas du tout branché par sa musique. J’étais beaucoup plus dans le jazz, la fusion, la bossa nova, le rock classique et le blues d’autrefois.
Mais j’ai quand même écouté un de ses albums et je me suis dit : « Bon, pour changer, c’est pas mal du tout. » Du coup je me suis dit pourquoi pas — j’ai pris un billet en ligne et je me réjouissais vraiment d’aller voir un concert live dans un pays étranger où je n’avais jamais mis les pieds.
C’était ma première fois au Canada, mais je n’étais pas du tout stressé.
J’avais déjà visité pas mal de pays européens et je n’avais jamais eu le moindre souci à la frontière, en entrant ou en sortant.
Dans beaucoup d’endroits, les agents d’immigration me faisaient un grand sourire sympa, me lançaient un « Kon’nichiwa ! » en japonais et tamponnaient mon passeport.
Par contre, au printemps 1989 en Pologne et en Tchécoslovaquie — encore sous régime communiste à l’époque —, les contrôles à la frontière étaient hyper stricts. Même une fois passé, je sentais vraiment l’atmosphère pesante et la tension qui planaient sur toute la société.
Je n’avais aucune idée que les révolutions en Europe de l’Est allaient éclater plus tard la même année ; j’étais en plein dans l’ambiance « veille de révolution ».
Quand l’Union soviétique s’est effondrée en décembre 1991 et que la « fin de la guerre froide » a été officiellement proclamée, le Canada était depuis longtemps dans le camp occidental avec le Japon, donc j’imaginais que ce serait un endroit tranquille et sans prise de tête pour un Japonais.
Mais à l’immigration, j’ai eu droit à une petite surprise. Un agent grognon n’arrêtait pas de me cuisiner sur les raisons de ma venue au Canada.
Je ne sais pas s’ils pensaient que j’allais bosser au noir, passer de la drogue ou je ne sais quoi, mais j’ai aussi été bloqué à la douane.
Un douanier à la mine très sévère m’a demandé d’ouvrir mon sac à dos.
« Putain, quel bordel », j’ai pensé, mais pas le choix, j’ai ouvert la fermeture éclair.
Il a tout inspecté très soigneusement, mais dès qu’il a vu le billet de concert d’Avril Lavigne, son attitude a changé du tout au tout — il s’est complètement détendu.
Il avait visiblement conclu que j’étais juste un touriste inoffensif.
« Ah, c’est du debout. Si tu te fraies un chemin jusqu’au devant et que tu tends la main, tu pourras peut-être même lui serrer la main. »
Sur ce, il m’a fait un grand sourire et m’a laissé passer.
Je lui ai répondu : « Non merci, je suis pas ce genre de fan — serrer la main d’Avril, ça m’intéresse pas », et je suis parti.
Mais pendant le concert, il y a eu plusieurs moments où elle s’est penchée vers le public. À chaque fois, je me suis surpris à pousser pour avancer parmi les gens devant moi, le bras tendu au maximum.
Je n’ai jamais réussi à lui serrer la main, mais après coup je m’en voulais un peu d’avoir dit une chose et d’avoir fait exactement l’inverse.
©ondoku3.com
スペイン語 (Español)
Fui a ver a Avril Lavigne en concierto en Montreal, Canadá, en la primavera de 2008. En aquella época estaba en su máximo apogeo: la llamada «reina del pop-punk», con una legión de seguidores por todo el mundo.
Para ser sincero, su música no me entusiasmaba demasiado. Yo iba mucho más por el jazz, la fusión, la bossa nova y el rock clásico y el blues de toda la vida.
Aun así, escuché uno de sus discos y pensé: «Bueno, para cambiar, no está nada mal». Así que me dije: ¿por qué no? Compré una entrada por internet y, la verdad, tenía bastantes ganas de ver un concierto en directo en un país extranjero al que nunca había ido.
Era la primera vez que entraba en Canadá, pero no estaba nada nervioso.
Ya había estado en bastantes países europeos y nunca había tenido el menor problema en los controles de inmigración, ni al entrar ni al salir.
En muchos sitios los funcionarios de inmigración me recibían con una sonrisa enorme, me decían «¡Kon’nichiwa!» en japonés y me sellaban el pasaporte.
Eso sí, cuando fui a Polonia y Checoslovaquia en la primavera de 1989 — todavía bajo régimen comunista —, los controles fronterizos eran extremadamente estrictos. Incluso después de cruzar, yo notaba claramente la atmósfera opresiva y la tensión que flotaba en toda la sociedad.
No tenía ni idea de que las revoluciones en Europa del Este estallarían más adelante ese mismo año; viajaba justo en medio de esa atmósfera de «vísperas de revolución».
Cuando la Unión Soviética se disolvió en diciembre de 1991 y se declaró oficialmente el «fin de la Guerra Fría», Canadá llevaba ya mucho tiempo en el bloque occidental junto con Japón, así que di por hecho que sería un lugar fácil y relajado de visitar para un japonés.
Sin embargo, en inmigración me llevé una pequeña sorpresa. Un agente malhumorado no paraba de preguntarme una y otra vez por qué entraba en Canadá.
No sé si pensaban que iba a trabajar ilegalmente, a pasar droga o algo por el estilo, pero también me retuvieron en aduanas.
Un aduanero con cara de pocos amigos me mandó abrir la mochila.
«Joder, qué coñazo», pensé, pero no había más remedio, así que abrí la cremallera.
Revisó todo con mucho detalle, pero en cuanto vio la entrada del concierto de Avril Lavigne, cambió por completo de actitud y se relajó al instante.
Evidentemente decidió que, al fin y al cabo, no era más que un turista inofensivo.
«Ah, eso es sitio de pie. Si te abres paso hasta delante y estiras el brazo, igual hasta consigues estrecharle la mano».
Con eso me dedicó una sonrisa enorme y me dejó pasar.
Le contesté: «No, gracias, no soy de esos fans; estrecharle la mano a Avril no me interesa», y seguí mi camino.
Pero en el propio concierto hubo varios momentos en los que ella alargó la mano hacia el público. Cada vez me sorprendí a mí mismo abriéndome paso entre la gente de delante, con el brazo estirado al máximo.
Al final no llegué a tocarle la mano, pero después me molesté conmigo mismo por haber dicho una cosa y haber hecho justo lo contrario.
©ondoku3.com
イタリア語(Italiano)
Sono andato a vedere Avril Lavigne in concerto a Montreal, in Canada, nella primavera del 2008. All’epoca era al top: la cosiddetta «regina del pop-punk», con un seguito enorme in tutto il mondo.
A essere sincero, la sua musica non mi ha mai preso più di tanto. Ero molto più preso da jazz, fusion, bossa nova, rock classico e blues di una volta.
Comunque sia, ho ascoltato uno dei suoi album e ho pensato: «Beh, per cambiare non è affatto male». E così mi sono detto: perché no? Ho comprato un biglietto online e in effetti non vedevo l’ora di andare a un concerto dal vivo in un paese straniero dove non ero mai stato.
Era la mia prima volta in Canada, ma non ero per niente nervoso.
Ero già stato in parecchi paesi europei e non avevo mai avuto il minimo problema al controllo passaporti, né all’entrata né all’uscita.
In molti posti gli agenti dell’immigrazione mi accoglievano con un gran sorriso, mi dicevano «Kon’nichiwa!» in giapponese e mi timbravano il passaporto.
Detto questo, quando sono andato in Polonia e Cecoslovacchia nella primavera del 1989 — ancora sotto regime comunista —, i controlli alla frontiera erano incredibilmente rigidi. Anche dopo essere entrato, sentivo proprio l’atmosfera pesante e la tensione che gravava su tutta la società.
Non avevo la più pallida idea che le rivoluzioni nell’Europa dell’Est sarebbero scoppiate più tardi quello stesso anno; viaggiavo proprio in piena atmosfera da «vigilia di rivoluzione».
Quando l’Unione Sovietica si è dissolta nel dicembre 1991 e si è dichiarato ufficialmente la «fine della Guerra Fredda», il Canada era da un pezzo nel blocco occidentale insieme al Giappone, quindi avevo semplicemente dato per scontato che sarebbe stato un posto tranquillo e senza complicazioni per un giapponese.
Però all’immigrazione ho avuto una piccola sorpresa. Un funzionario scorbutico ha continuato a tartassarmi di domande sul perché entrassi in Canada.
Non so se pensavano che volessi lavorare in nero, contrabbandare droga o chissà che, ma mi hanno fermato anche alla dogana.
Un doganiere con la faccia molto seria mi ha ordinato di aprire lo zaino.
«Porca miseria, che rottura», ho pensato, ma non potevo fare altrimenti, quindi ho aperto la zip.
Ha controllato tutto con grande attenzione, ma appena ha visto il biglietto del concerto di Avril Lavigne ha cambiato atteggiamento di colpo: si è rilassato all’istante.
Ovvio che ha deciso che, in fondo, ero solo un turista innocuo.
«Ah, è posto in piedi. Se ti fai largo fino davanti e allunghi la mano, magari riesci pure a darle la mano».
Detto questo, mi ha fatto un gran sorriso e mi ha fatto passare.
Gli ho risposto: «No grazie, non sono quel tipo di fan; stringere la mano ad Avril non mi interessa», e me ne sono andato.
Ma durante il concerto ci sono stati diversi momenti in cui ha allungato la mano verso il pubblico. Ogni volta mi sono ritrovato a spingere tra la gente davanti a me, col braccio teso al massimo.
Alla fine non sono riuscito a stringerle la mano, però dopo mi sono un po’ incavolato con me stesso per aver detto una cosa e aver fatto l’esatto contrario.
©ondoku3.com
ポルトガル語(Português)
Fui ver Avril Lavigne em show em Montreal, no Canadá, na primavera de 2008. Naquela época ela estava no auge — a famosa “Rainha do Pop Punk”, com uma multidão de fãs no mundo inteiro.
Pra ser sincero, eu não curtia muito a música dela. Eu era bem mais ligado em jazz, fusion, bossa nova, rock clássico e blues de antigamente.
Mesmo assim, acabei ouvindo um dos álbuns dela e pensei: “Pô, pra variar não tá nada mal”. Então resolvi: por que não? Comprei o ingresso pela internet e, pra ser honesto, fiquei bem animado pra ver um show ao vivo num país que eu nunca tinha pisado.
Era a minha primeira vez no Canadá, mas eu não estava nem um pouco nervoso.
Já tinha viajado pra vários países da Europa antes e nunca tive qualquer problema na imigração, nem na entrada nem na saída.
Em muitos lugares os oficiais de imigração me recebiam com um sorriso largo, falavam “Kon’nichiwa!” em japonês e carimbavam meu passaporte.
Agora, quando fui à Polônia e à Tchecoslováquia na primavera de 1989 — ainda sob regime comunista —, os controles na fronteira eram pesadíssimos. Mesmo depois de entrar, eu estava sentindo a atmosfera opressiva e a tensão que pairava em cima de toda a sociedade.
Eu não fazia a menor ideia de que as revoluções no Leste Europeu iam explodir mais tarde naquele mesmo ano; eu estava viajando bem no meio daquele clima de “véspera de revolução”.
Quando a União Soviética se desintegrou em dezembro de 1991 e o “fim da Guerra Fria” foi declarado oficialmente, o Canadá já fazia parte do bloco ocidental há muito tempo, junto com o Japão, então eu simplesmente imaginei que seria um lugar tranquilo e sem complicação pra um japonês visitar.
Mas na imigração eu levei um sustinho. Um agente mal-humorado ficou me interrogando sem parar sobre o motivo da minha entrada no Canadá.
Não faço ideia se eles acharam que eu ia trabalhar ilegalmente, contrabandear droga ou sei lá o quê, mas também me seguraram na alfândega.
Um cara da alfândega com cara muito fechada mandou eu abrir a mochila.
“Puta que pariu, que saco”, pensei, mas não tinha jeito, então abri o zíper.
Ele vasculhou tudo com muita atenção, mas no instante em que viu o ingresso do show da Avril Lavigne, mudou completamente de atitude — ficou na hora bem mais tranquilo.
Deu pra ver que ele concluiu que eu era só um turista inofensivo, no fim das contas.
“Ah, é lugar em pé. Se você conseguir chegar na frente e estender a mão, quem sabe até consegue apertar a mão dela.”
Com isso ele me deu um sorriso largo e me liberou.
Eu respondi: “Não, valeu, não sou desse tipo de fã — apertar a mão da Avril não me interessa”, e segui em frente.
Mas no show mesmo teve vários momentos em que ela esticou a mão pro público. Toda vez eu me peguei abrindo caminho no meio da galera da frente, com o braço esticado o máximo que dava.
No final não consegui apertar a mão dela, mas depois fiquei meio puto comigo mesmo por ter falado uma coisa e feito exatamente o contrário.
©ondoku3.com
ロシア語 (Русский Язык)
Весной 2008 года я пошёл на концерт Avril Lavigne в Монреале, Канада. Тогда она была на пике популярности — так называемая «королева поп-панка» с огромной армией фанатов по всему миру.
Если честно, я особо её музыку не любил. Мне гораздо больше нравились джаз, фьюжн, босса-нова, классический рок и блюз из старых времён.
Но всё-таки послушал один её альбом и подумал: «Ну, для разнообразия вполне нормально». Решил: а почему бы и нет? Купил билет онлайн и, честно говоря, уже реально ждал этого живого концерта в незнакомой стране, где никогда не был.
В Канаду я въезжал впервые, но ни капли не нервничал.
До этого я уже много где в Европе побывал и никогда не имел проблем с пограничным контролем — ни на въезде, ни на выезде.
Во многих местах пограничники улыбались мне широко, говорили «Конничива!» по-японски и ставили штамп в паспорт.
Правда, когда я ездил весной 1989 года в Польшу и Чехословакию — ещё при коммунистах —, там на границе был просто жёсткий контроль. Я даже после пересечения границы ощущал тяжёлую, угнетающую атмосферу и напряжение, которое висело в воздухе над всем обществом.
Я и представить не мог, что позже в том же году в Восточной Европе начнутся революции; я попал как раз в самую гущу той «предреволюционной» атмосферы.
К моменту, когда Советский Союз распался в декабре 1991-го и официально объявили «конец холодной войны», Канада давно уже была в западном лагере вместе с Японией, поэтому я просто считал, что для японца это будет лёгкое и спокойное место для поездки.
Но на паспортном контроле меня ждал небольшой шок. Один угрюмый офицер принялся допрашивать, зачем я въезжаю в Канаду.
Не знаю, думали ли они, что я собрался работать нелегально, везти наркотики или ещё что-то в этом роде, но меня ещё и на таможне задержали.
Таможенник с очень суровым лицом велел открыть рюкзак.
«Блин, ну и засада», — подумал я, но деваться некуда — расстегнул молнию.
Он всё очень тщательно проверил, но как только увидел билет на концерт Avril Lavigne, сразу переменился в лице — моментально подобрел.
Видно было, что он решил: да ладно, обычный безобидный турист, в конце концов.
«А, это стоячие места. Если проберёшься вперёд и протянешь руку, может, даже сумеешь пожать ей руку».
С этими словами он широко улыбнулся и пропустил меня.
Я ему в ответ: «Нет, спасибо, я не такой фанат — пожимать руку Avril мне неинтересно», — и пошёл дальше.
А на самом концерте было несколько моментов, когда она тянулась рукой в толпу. Каждый раз я ловил себя на том, что протискиваюсь вперёд через людей, вытягивая руку насколько возможно.
В итоге руку ей так и не пожал, но потом немного злился на себя за то, что сказал одно, а сделал в точности наоборот.
©ondoku3.com
オランダ語(Nederlands)
In het voorjaar van 2008 ben ik naar een concert van Avril Lavigne in Montreal, Canada geweest. Ze was toen hartstikke populair — de zogenaamde ‘Pop Punk Queen’ met een enorme wereldwijde fanbase.
Eerlijk gezegd was ik niet echt fan van haar muziek. Ik draaide veel meer op jazz, fusion, bossa nova en klassieke rock en blues uit vervlogen tijden.
Maar ik heb toch een van haar albums opgezet en dacht: “Nou, voor de afwisseling valt het best mee.” Dus ik dacht: waarom ook niet? Ik kocht online een kaartje en keek er eigenlijk wel naar uit om een liveshow mee te maken in een land waar ik nog nooit was geweest.
Het was mijn eerste keer in Canada, maar ik was totaal niet zenuwachtig.
Ik was al in heel wat Europese landen geweest en had nooit gedoe gehad bij de grens, niet bij binnenkomst en niet bij vertrek.
Op veel plekken glimlachten de immigratiebeambten me vriendelijk toe, zeiden ze “Kon’nichiwa!” in het Japans en zetten ze een stempel in mijn paspoort.
Maar toen ik in het voorjaar van 1989 naar Polen en Tsjecho-Slowakije ging — toen nog communistisch — waren de grenscontroles extreem streng. Zelfs nadat ik erdoor was, voelde ik een zware, beklemmende sfeer en spanning in de hele maatschappij.
Ik had geen idee dat de revoluties in Oost-Europa later datzelfde jaar zouden losbarsten; ik reisde precies in die “vooravond van de revolutie”-sfeer.
Tegen de tijd dat de Sovjet-Unie in december 1991 uit elkaar viel en het “einde van de Koude Oorlog” officieel werd uitgeroepen, zat Canada al lang in het westerse kamp, net als Japan, dus ik ging ervan uit dat het voor een Japanner een relaxte en makkelijke bestemming zou zijn.
Maar bij de immigratie kreeg ik toch een kleine verrassing. Een chagrijnige ambtenaar bleef maar doorvragen waarom ik Canada binnenkwam.
Geen idee of ze dachten dat ik zwart ging werken, drugs smokkelde of zoiets, maar ik werd ook nog eens tegengehouden bij de douane.
Een douanebeambte met een strak gezicht zei dat ik mijn rugzak open moest maken.
“Verdomme, wat een gezeik”, dacht ik, maar ik had geen keus, dus ik ritste hem open.
Hij controleerde alles heel grondig, maar zodra hij het concertkaartje van Avril Lavigne zag, sloeg zijn hele houding om — hij werd meteen een stuk vriendelijker.
Duidelijk dat hij besloot dat ik toch maar een onschuldige toerist was.
“Ah, dat is staanplaats. Als je je een weg naar voren baant en je hand uitsteekt, kun je haar misschien zelfs een hand geven.”
Met een brede grijns wuifde hij me door.
Ik zei: “Nee hoor, bedankt, ik ben niet zo’n fan — Avril een hand geven interesseert me niet”, en liep door.
Maar tijdens het concert waren er best wat momenten dat ze haar hand naar het publiek uitstak. Elke keer betrapte ik mezelf erop dat ik me tussen de mensen voor me naar voren wurmde, met mijn arm zo ver mogelijk gestrekt.
Uiteindelijk heb ik haar hand niet geschud, maar achteraf was ik wel een beetje pissig op mezelf omdat ik het één zei en het tegenovergestelde deed.
©ondoku3.com
スウェーデン語(Svenska)
På våren 2008 var jag på Avril Lavignes konsert i Montreal, Kanada. Hon var jättestor då — den så kallade ”poppunkdrottningen” med en enorm fanskara över hela världen.
Ärligt talat gillade jag inte hennes musik särskilt mycket. Jag var mycket mer inne på jazz, fusion, bossa nova och klassisk rock och blues från förr i tiden.
Men jag lyssnade ändå på ett av hennes album och tänkte: ”Ja, för omväxlings skull är det faktiskt rätt bra.” Så jag tänkte: varför inte? Köpte en biljett online och såg fram emot att gå på en livelåt i ett främmande land där jag aldrig varit.
Det var min första gång i Kanada, men jag var inte det minsta nervös.
Jag hade varit i massor av europeiska länder innan dess och aldrig haft några problem vid gränskontrollen, varken in eller ut.
På många ställen log immigrationsfolket stort mot mig, sa ”Kon’nichiwa!” på japanska och stämplade passet.
Men när jag åkte till Polen och Tjeckoslovakien våren 1989 — fortfarande kommunistiskt — var gränskontrollerna extremt hårda. Även efter att jag kommit in kände jag den tunga, tryckande stämningen och spänningen som låg över hela samhället.
Jag hade ingen aning om att revolutionerna i Östeuropa skulle bryta ut senare samma år; jag reste mitt i den där ”kvällen före revolutionen”-känslan.
När Sovjetunionen föll isär i december 1991 och ”kalla krigets slut” utropades officiellt, hade Kanada länge varit en del av västblocket tillsammans med Japan, så jag utgick från att det skulle vara ett enkelt och avslappnat ställe för en japan att besöka.
Men vid passkontrollen fick jag en liten överraskning. En sur tjänsteman grillade mig om varför jag skulle in i Kanada.
Jag vet inte om de trodde att jag tänkte jobba svart, smuggla droger eller vad det nu var, men jag blev också stoppad i tullen.
En tulltjänsteman med väldigt stramt ansikte bad mig öppna ryggsäcken.
”Fan, vad jobbigt”, tänkte jag, men jag hade inget val så jag öppnade den.
Han gick igenom allt noga, men när han fick syn på biljetten till Avril Lavignes konsert ändrades han helt — han blev plötsligt mycket trevligare.
Han hade uppenbarligen bestämt sig för att jag ändå bara var en ofarlig turist.
”Aha, det är ståplats. Om du knuffar dig fram och sträcker ut handen kanske du till och med får hälsa på henne.”
Med ett stort leende vinkade han mig vidare.
Jag sa: ”Nej tack, jag är inte den typen fan — att hälsa på Avril intresserar mig inte”, och gick vidare.
Men under själva konserten var det flera tillfällen då hon sträckte sig ut mot publiken. Varje gång märkte jag att jag trängde mig fram genom folket framför, med armen utsträckt så långt det gick.
Jag lyckades aldrig ta hennes hand, men efteråt var jag lite sur på mig själv för att jag sagt en sak och gjort raka motsatsen.
©ondoku3.com
