日本語
僕が初めてニューヨークを訪れたのは、2008年春のことでした。
僕が子供だった1970年代、ニューヨークは、殺人や強盗などの凶悪犯罪の発生率が高いことで有名でしたが、1990年代半ばごろから治安が劇的に改善したと聞き、そのうち行ってみようと思っていました。
実際、現地に足を踏み入れてみて、「観光客が安心して歩ける街」であると感じました。
うららかな日差しが降り注ぐ中、僕は上機嫌でセントラルパークを散策していました。
そこから、アッパーウエストの中心部へ向かう主要ストリート86丁目を歩いていたところ、ヒスパニック系と思われる若者に声をかけられました。
「すみません。僕は美大でデッサンを学んでいるんだけど、あなたの顔はとても個性的だ。特に輪郭が。僕にスケッチさせてくれませんか？」
なんとも不思議な出来事だと思いませんか？
僕は内向的な性格で、外出時には全身から「俺に話しかけるな」オーラを発しているので、見ず知らずの人に声を掛けられることは滅多にありません。
声を掛けられるとしても、道を訊かれるか、物を売り込まれるか、のどちらかです。
数少ない例外として、インドとタンザニアで、若者の集団に記念撮影をせがまれたことがあります。きっと、日本人が珍しかったのでしょう。
僕は子供の頃、幼児の連続誘拐殺人事件を大々的に報道する新聞の一面記事を何回か目にしたためか、警戒心が人一倍強かったです。
友達の家から歩いて自宅に帰る途中、車で通りかかった隣の家のおじさんに「家まで送ってくから乗ってけよ！」と言われても、「もしかしたら誘拐されて殺されるのでは？」という疑念を拭いきれず、「いいえ、歩いて帰るので結構です！」と断ったものです。
ところが、初めてのニューヨーク滞在で気分が高揚していた僕は、その美大生のリクエストに快く応じ、約20分間、その場に立ち止まってモデルとしての役目を完遂しました。
今思うと、背後から別の誰かに襲われて財布やパスポートなどの貴重品を奪われる可能性も考えられなくはないので、初めてのモデル体験に浮かれていた自分に呆れてしまいます。
結局、その美大生とは笑顔で握手を交わして別れましたが、彼と連絡先を交換して僕のスケッチ画の写真を送るように頼むことをすっかり失念したことを、ちょっぴり後悔しています。
©ondoku3.com
英語 (English)
My first visit to New York was in the spring of 2008.
When I was a kid back in the 1970s, New York had a terrible reputation for violent crime — murders, robberies, that sort of thing. I’d heard things had improved dramatically since the mid-1990s, so I’d always thought I ought to go there one day.
When I actually got there, it did feel like a city where tourists could walk around without worrying too much.
On a lovely sunny day, I was in a cheerful mood strolling through Central Park.
I was heading towards the heart of the Upper West Side along 86th Street — one of the main streets — when a young guy who looked Hispanic came up to me.
‘Excuse me. I’m studying drawing at art college, and your face is really distinctive. Especially the shape of it. Would you mind if I sketched you?’
It’s a pretty odd thing to happen, isn’t it?
I’m quite introverted by nature, and when I’m out I give off a strong ‘leave me alone’ vibe, so strangers very rarely speak to me.
If they do, it’s almost always to ask for directions or try to sell me something.
There have been a couple of rare exceptions — in India and Tanzania, groups of young lads asked me to pose for photos with them. I suppose Japanese people were a bit of a novelty there.
As a child, I saw those front-page newspaper stories about the series of child abductions and murders, and that’s why I was far more cautious than most kids.
Even when a neighbour driving past offered me a lift home from a friend’s house — ‘Come on, hop in, I’ll drop you off!’ — I couldn’t shake the fear that I might get kidnapped and killed, so I said, ‘No thanks, I’ll walk.’
Yet on this first trip to New York, caught up in the excitement, I happily said yes to the art student’s request. I stood there posing for him for about twenty minutes.
Now when I think about it, I feel a bit daft that I got so carried away. There was always the chance someone could have crept up behind me and nicked my wallet or passport.
In the end we shook hands and said goodbye with smiles all round, but I do slightly regret not swapping contact details and asking him to send me a photo of the finished sketch.
©ondoku3.com
ドイツ語(Deutsch)
Mein erster Besuch in New York war im Frühjahr 2008.
Als ich in den 1970er Jahren noch ein Kind war, hatte New York einen richtig schlechten Ruf wegen Gewaltverbrechen — Morde, Raubüberfälle und so weiter. Ich hatte gehört, dass sich die Lage seit Mitte der 1990er Jahre massiv gebessert hatte, und dachte mir immer, dass ich da mal hinmuss.
Als ich dann wirklich dort war, fühlte es sich tatsächlich wie eine Stadt an, in der Touristen relativ entspannt herumlaufen können.
An einem richtig schönen sonnigen Tag schlenderte ich gut gelaunt durch den Central Park.
Ich ging die 86th Street entlang — eine der Hauptstraßen — Richtung Zentrum des Upper West Side, da kam ein junger Kerl, der hispanisch aussah, auf mich zu.
„Entschuldigung. Ich studiere Zeichnen an der Kunsthochschule und Ihr Gesicht ist echt markant. Vor allem die Form. Würde es Ihnen was ausmachen, wenn ich Sie skizziere?“
Ziemlich komische Situation, oder?
Ich bin von Natur aus eher introvertiert und strahle draußen meist eine klare „Lass mich in Ruhe“-Aura aus, deshalb sprechen mich Fremde fast nie an.
Wenn doch, dann fast nur, um nach dem Weg zu fragen oder mir was zu verkaufen.
Es gab ein paar seltene Ausnahmen — in Indien und Tansania haben mich Gruppen von jungen Kerlen gebeten, mit ihnen für Fotos zu posieren. Japaner waren da wohl noch eine kleine Attraktion.
Als Kind habe ich die ganzen Schlagzeilen über die Serie von Kindesentführungen und -morden in der Zeitung gesehen, deswegen war ich immer viel vorsichtiger als die meisten anderen Kinder.
Selbst als mal ein Nachbar im Auto vorbeifuhr und mir anbot, mich vom Freund nach Hause zu fahren — „Komm, steig ein, ich setz dich ab!“ —, konnte ich die Angst nicht loswerden, dass ich entführt und umgebracht werde, und hab gesagt: „Nee danke, ich lauf.“
Aber bei diesem ersten Trip nach New York, total im Reisefieber, hab ich sofort Ja gesagt zu dem Kunststudenten. Ich hab dann gut zwanzig Minuten für ihn Modell gestanden.
Wenn ich jetzt dran denke, finde ich es ein bisschen blöd, dass ich mich so habe hinreißen lassen. Es hätte ja immer sein können, dass jemand von hinten angeschlichen kommt und mir die Brieftasche oder den Pass klaut.
Am Ende haben wir uns die Hand gegeben, uns mit einem Lächeln verabschiedet, aber ich ärgere mich ein bisschen, dass ich keine Kontaktdaten ausgetauscht und ihn nicht gebeten habe, mir ein Foto von der fertigen Zeichnung zu schicken.
©ondoku3.com
フランス語(Français)
Ma première visite à New York remonte au printemps 2008.
Quand j’étais gamin dans les années 70, New York avait une sale réputation pour les crimes violents : meurtres, braquages, ce genre de trucs. J’avais entendu dire que les choses s’étaient énormément améliorées depuis le milieu des années 90, du coup je me disais toujours qu’il faudrait que j’y aille un jour.
Quand j’y suis enfin allé, j’ai trouvé que c’était une ville où les touristes pouvaient se balader sans trop flipper.
Par une super belle journée ensoleillée, j’étais de bonne humeur en me promenant dans Central Park.
Je remontais la 86e Rue — une des grandes artères — vers le cœur de l’Upper West Side quand un jeune mec qui avait l’air hispanique s’est approché.
« Excusez-moi. J’étudie le dessin aux Beaux-Arts et votre visage est vraiment particulier, surtout sa forme. Ça vous dérangerait si je vous faisais un croquis ? »
C’est quand même assez bizarre, non ?
Je suis plutôt introverti de nature et quand je suis dehors, je dégage une vibe « foutez-moi la paix », du coup les inconnus m’adressent très rarement la parole.
Quand ça arrive, c’est presque toujours pour demander un renseignement ou essayer de me vendre un truc.
Il y a eu quelques exceptions rares : en Inde et en Tanzanie, des bandes de jeunes m’ont demandé de poser pour des photos avec eux. Les Japonais devaient être un peu exotiques là-bas.
Gamin, j’ai vu les gros titres sur la série d’enlèvements et de meurtres d’enfants, et du coup j’étais beaucoup plus méfiant que la plupart des gosses.
Même quand un voisin en voiture m’a proposé de me ramener de chez un copain — « Allez, monte, je te dépose ! » —, je n’ai pas pu me débarrasser de la peur d’être enlevé et tué, alors j’ai répondu : « Non merci, je rentre à pied. »
Pourtant, lors de ce premier voyage à New York, pris par l’excitation, j’ai dit oui sans hésiter à l’étudiant en art. Je suis resté poser pour lui une bonne vingtaine de minutes.
Aujourd’hui quand j’y repense, je trouve ça un peu con d’avoir été aussi emballé. Il y avait toujours le risque que quelqu’un me pique mon portefeuille ou mon passeport par derrière.
Au final on s’est serré la main, on s’est dit au revoir en souriant, mais je regrette un peu de ne pas avoir échangé nos contacts et de ne pas lui avoir demandé de m’envoyer une photo du croquis fini.
©ondoku3.com
スペイン語 (Español)
Mi primera visita a Nueva York fue en la primavera de 2008.
Cuando era crío en los años 70, Nueva York tenía muy mala fama por los crímenes violentos: asesinatos, atracos y ese rollo. Había oído que las cosas habían mejorado un montón desde mediados de los 90, así que siempre pensé que algún día tenía que ir.
Cuando por fin llegué, me dio la impresión de que era una ciudad donde los turistas podían pasear sin preocuparse demasiado.
En un día soleado precioso, iba de buen humor paseando por Central Park.Iba por la calle 86 — una de las principales — hacia el corazón del Upper West Side cuando se me acercó un chaval joven que parecía hispano.
«Disculpe. Estoy estudiando dibujo en la escuela de arte y su cara me parece muy característica, sobre todo la forma. ¿Le importaría que le hiciera un boceto?»
Es algo bastante raro, ¿no?
Soy bastante introvertido por naturaleza y cuando salgo transmito una vibra de «dejadme en paz» bastante fuerte, así que los desconocidos casi nunca me hablan.
Si lo hacen, casi siempre es para pedirme indicaciones o intentar venderme algo.
Hubo un par de excepciones raras: en India y Tanzania grupos de chavales me pidieron posar para fotos con ellos. Supongo que los japoneses éramos un poco exóticos por allí.
De pequeño veía los titulares sobre la serie de secuestros y asesinatos de niños, y por eso era mucho más precavido que la mayoría de los críos.
Incluso cuando un vecino que pasaba en coche me ofreció llevarme a casa desde casa de un amigo — «Venga, sube, te acerco» —, no pude quitarme el miedo a que me secuestraran y mataran, así que dije: «No, gracias, voy andando».
Sin embargo, en este primer viaje a Nueva York, pillado por la emoción, acepté encantado la petición del estudiante de arte. Me quedé posando para él unos veinte minutos.
Ahora que lo pienso, me parece un poco tonto haberme dejado llevar tanto. Siempre cabía la posibilidad de que alguien se acercara por detrás y me robara la cartera o el pasaporte.
Al final nos dimos la mano, nos despedimos sonriendo, pero me arrepiento un poco de no haber intercambiado contactos y de no haberle pedido que me mandara una foto del boceto terminado.
©ondoku3.com
イタリア語(Italiano)
La mia prima visita a New York risale alla primavera del 2008.
Da bambino negli anni ’70 New York aveva una pessima fama per i crimini violenti: omicidi, rapine e roba del genere. Avevo sentito dire che la situazione era migliorata tantissimo dalla metà degli anni ’90, quindi mi dicevo sempre che prima o poi ci sarei andato.
Quando finalmente ci sono arrivato, mi è sembrata proprio una città in cui i turisti possono girare senza troppi pensieri.
In una bellissima giornata di sole ero di ottimo umore mentre passeggiavo per Central Park.
Stavo andando verso il cuore dell’Upper West Side lungo l’86esima Strada — una delle vie principali — quando mi si è avvicinato un ragazzo dall’aspetto ispanico.
«Mi scusi. Studio disegno all’accademia di belle arti e il suo viso è davvero particolare, soprattutto la forma. Le dispiacerebbe se le facessi uno schizzo?»
È una situazione piuttosto strana, no?
Sono piuttosto introverso di carattere e quando sono in giro trasmetto una bella aura di «lasciatemi in pace», quindi gli sconosciuti mi rivolgono la parola molto di rado.
Se capita, è quasi sempre per chiedere indicazioni o per provare a vendermi qualcosa.
Ci sono state un paio di eccezioni rare: in India e in Tanzania gruppi di ragazzi mi hanno chiesto di posare per delle foto con loro. Immagino che i giapponesi fossero una novità da quelle parti.
Da piccolo vedevo i titoli in prima pagina sui giornali con le serie di rapimenti e omicidi di bambini, e per questo ero molto più prudente della maggior parte dei miei coetanei.
Anche quando un vicino in macchina mi ha offerto un passaggio per tornare a casa da un amico — «Dai, sali, ti accompagno!» —, non sono riuscito a togliermi dalla testa la paura di essere rapito e ucciso, così ho risposto: «No grazie, vado a piedi».
Eppure in questo primo viaggio a New York, preso dall’entusiasmo, ho accettato volentieri la richiesta dello studente d’arte. Sono rimasto lì a posare per lui una ventina di minuti.
Ora che ci ripenso mi sembra un po’ sciocco essermi lasciato trascinare così. C’era sempre il rischio che qualcuno mi si avvicinasse di soppiatto da dietro e mi fregasse il portafoglio o il passaporto.
Alla fine ci siamo stretti la mano e salutati sorridendo, ma mi dispiace un po’ non aver scambiato i contatti e non avergli chiesto di mandarmi una foto del disegno finito.
©ondoku3.com
ポルトガル語(Português)
Minha primeira visita a Nova York foi na primavera de 2008.
Quando eu era criança, nos anos 70, Nova York tinha uma péssima fama por causa de crimes violentos — assassinatos, assaltos, esse tipo de coisa. Eu tinha ouvido dizer que a situação melhorou bastante desde meados dos anos 90, então sempre pensei que um dia eu precisava ir lá.
Quando finalmente cheguei, realmente parecia uma cidade onde turista podia andar por aí sem ficar muito preocupado.
Num dia lindo de sol, eu estava de ótimo humor passeando pelo Central Park.
Eu seguia pela rua octogésima sexta — uma das ruas principais — rumo ao coração do Upper West Side quando um cara jovem, que parecia latino, veio falar comigo.
“Com licença. Estou estudando desenho na faculdade de artes e seu rosto é bem marcante. Principalmente o formato. Você se importaria se eu fizesse um esboço seu?”
É uma situação bem esquisita, né?
Sou bem introvertido por natureza e, quando estou na rua, passo uma vibe forte de “me deixa em paz”, então estranhos quase nunca puxam papo comigo.
Quando puxam, é quase sempre pra pedir informação ou tentar me vender alguma coisa.
Teve poucas exceções: na Índia e na Tanzânia, grupos de moleques me pediram pra tirar foto com eles. Imagino que japonês fosse uma novidade por lá.
Quando era pequeno, eu via aquelas manchetes de jornal sobre a série de sequestros e assassinatos de crianças, e por isso eu era muito mais cuidadoso que a maioria das crianças.
Até quando um vizinho passando de carro me ofereceu carona pra voltar pra casa da casa de um amigo — “Vem, entra aí, te deixo em casa!” —, eu não consegui tirar da cabeça o medo de ser sequestrado e morto, então respondi: “Não, valeu, vou a pé”.
Mas nessa minha primeira viagem a Nova York, empolgado com tudo, eu aceitei na hora o pedido do estudante de arte. Fiquei posando pra ele uns vinte minutos.
Agora, pensando nisso, acho meio idiota ter me deixado levar tanto. Sempre existia o risco de alguém se aproximar por trás e levar minha carteira ou passaporte.
No final a gente apertou as mãos, se despediu sorrindo, mas eu me arrependo um pouco de não ter trocado contato e pedido pra ele me mandar uma foto do desenho pronto.
©ondoku3.com
ロシア語 (Русский Язык)
Мой первый визит в Нью-Йорк был весной 2008 года.
Когда я был ребёнком в 70-е годы, у Нью-Йорка была ужасная репутация из-за насильственных преступлений — убийства, ограбления и всё в этом роде. Я слышал, что с середины 90-х ситуация сильно улучшилась, поэтому всегда думал, что когда-нибудь туда съезжу.
Когда я наконец туда попал, действительно показалось, что это город, где туристы могут спокойно гулять, не особо парясь.
В прекрасный солнечный день я в приподнятом настроении гулял по Центральному парку.
Я шёл по 86-й улице — одной из главных — в сторону центра Верхнего Вест-Сайда, когда ко мне подошёл молодой парень, похожий на латиноса.
«Извините. Я учусь рисованию в художественном колледже, и ваше лицо очень характерное. Особенно форма. Не против, если я вас зарисую?»
Довольно странная ситуация, правда?
Я по натуре довольно замкнутый, и на улице от меня обычно исходит сильная аура «не подходите», поэтому незнакомцы почти никогда ко мне не лезут.
Если и подходят, то почти всегда спросить дорогу или что-то впарить.
Были редкие исключения — в Индии и Танзании группы пацанов просили сфоткаться со мной. Полагаю, японцы там были в диковинку.
В детстве я видел эти заголовки в газетах про серию похищений и убийств детей, поэтому был гораздо осторожнее, чем большинство сверстников.
Даже когда сосед проезжал мимо на машине и предлагал подвезти от друга домой — «Давай, садись, довезу!» —, я не мог избавиться от страха, что меня похитят и убьют, и отвечал: «Нет, спасибо, пойду пешком».
Но в этой первой поездке в Нью-Йорк, под впечатлением от всего, я с радостью согласился на просьбу студента-художника. Простоял, позируя ему, минут двадцать.
Сейчас, когда вспоминаю, кажется немного глупо, что так поддался порыву. Всегда был шанс, что кто-то подкрадётся сзади и уведёт кошелёк или паспорт.
В итоге мы пожали друг другу руки, попрощались с улыбками, но немного жалею, что не обменялись контактами и не попросил прислать фото готового рисунка.
©ondoku3.com
オランダ語(Nederlands)
Mijn eerste bezoek aan New York was in het voorjaar van 2008.
Toen ik als kind in de jaren 70 opgroeide, had New York een ontzettend slechte naam vanwege gewelddadige criminaliteit — moorden, berovingen, dat werk. Ik had gehoord dat het sinds midden jaren 90 een stuk beter was geworden, dus ik dacht altijd: daar moet ik een keer naartoe.
Toen ik er eindelijk was, voelde het inderdaad als een stad waar toeristen zonder al te veel zorgen konden rondlopen.
Op een prachtige zonnige dag kuierde ik vrolijk door Central Park.
Ik liep over de 86e straat — een van de hoofdstraten — richting het hart van de Upper West Side, toen er een jonge gast die er Spaans uitzag op me afkwam.
‘Pardon. Ik studeer tekenen aan de kunstacademie en uw gezicht is echt opvallend. Vooral de vorm. Zou ik u mogen schetsen?’
Best een rare situatie, hè?
Ik ben van nature nogal introvert en als ik buiten ben straal ik een duidelijke ‘laat me met rust’-vibe uit, dus vreemden spreken me zelden aan.
Als het gebeurt, is het bijna altijd om de weg te vragen of iets te verkopen.
Er waren een paar zeldzame uitzonderingen: in India en Tanzania vroegen groepjes jongens of ik met ze op de foto wilde. Japanners waren daar waarschijnlijk een noviteit.
Als kind zag ik die voorpaginaberichten over de reeks kinderontvoeringen en -moorden, en daarom was ik veel voorzichtiger dan de meeste kinderen.
Zelfs toen een buurman in de auto langskwam en aanbood me van een vriend thuis te brengen — ‘Kom op, stap in, ik zet je af!’ —, kon ik de angst niet van me afzetten dat ik ontvoerd en vermoord zou worden, dus zei ik: ‘Nee bedankt, ik loop wel.’
Maar tijdens dit eerste tripje naar New York, helemaal in de vakantiestemming, zei ik meteen ja tegen de kunststudent. Ik heb een minuut of twintig voor hem geposeerd.
Nu ik erover nadenk vind ik het een beetje stom dat ik me zo heb laten meeslepen. Er had best iemand van achteren kunnen sluipen om mijn portemonnee of paspoort te jatten.
Uiteindelijk gaven we elkaar een hand, namen met een glimlach afscheid, maar ik baal wel een beetje dat ik geen contactgegevens heb uitgewisseld en hem niet gevraagd heb om een foto van de afgemaakte schets te sturen.
©ondoku3.com
スウェーデン語(Svenska)
Mitt första besök i New York var våren 2008.
När jag var barn på 70-talet hade New York dåligt rykte för våldsbrott — mord, rån och sånt. Jag hade hört att läget hade blivit mycket bättre sedan mitten av 90-talet, så jag tänkte alltid att jag borde åka dit någon gång.
När jag väl kom dit kändes det verkligen som en stad där turister kunde gå runt utan att oroa sig särskilt mycket.
En jättefin solig dag promenerade jag på gott humör genom Central Park.
Jag var på väg mot hjärtat av Upper West Side längs åttiosjätte gatan — en av huvudgatorna — när en ung kille som såg ut att vara av spanskt ursprung kom fram till mig.
”Ursäkta. Jag pluggar teckning på konstskolan och ditt ansikte är verkligen speciellt. Speciellt formen. Skulle det vara okej om jag tecknade dig?”
Ganska konstigt, eller hur?
Jag är ganska introvert av naturen och när jag är ute sänder jag ut en stark ”låt mig vara i fred”-känsla, så främlingar pratar väldigt sällan med mig.
När de gör det är det nästan alltid för att fråga om vägen eller försöka sälja något.
Det har funnits några få undantag: i Indien och Tanzania bad grupper av killar att få ta kort med mig. Japaner var väl något av en nyhet där.
Som barn såg jag förstasidesartiklarna om serien av barnkidnappningar och mord, och därför var jag mycket försiktigare än de flesta barn.
Även när en granne som körde förbi erbjöd skjuts hem från en kompis — ”Kom igen, hoppa in, jag skjutsar dig!” —, kunde jag inte skaka av mig rädslan för att bli kidnappad och mördad, så jag sa: ”Nej tack, jag går.”
Men på den här första resan till New York, helt tagen av upphetsningen, sa jag glatt ja till konststudentens fråga. Jag stod och posade för honom i typ tjugo minuter.
När jag tänker på det nu känns det lite korkat att jag lät mig ryckas med så. Det fanns ju alltid risken att någon kunde smyga sig på mig bakifrån och sno plånboken eller passet.
Till slut skakade vi hand och sa hej då med leenden, men jag ångrar lite att jag inte bytte kontaktuppgifter och bad honom skicka en bild på den färdiga teckningen.
©ondoku3.com
