日本語
1993年3月から約1か月半、僕はヨーロッパ24か国を鉄道で周遊する旅を敢行しました。
当時の僕は就職先も決まっておらず、レコードショップでアルバイトをしていた身でしたが、そんな大冒険を実現できたのは、ひとえにユーレイルパスのおかげです。
名古屋から成田経由でイタリアのローマへ飛び、数日を過ごした後、列車でブリンディシまで南下してフェリーでギリシアのパトラに渡りました。このフェリー代もユーレイルパスでカバーできたのは、本当に助かりました。
アテネに移動してパルテノン神殿や古代アゴラ、ゼウス神殿などを観光した後、再びフェリーでイタリアのブリンディシへ向かいました。そのフェリーの中で、クリスチャンというアルゼンチン出身の旅行者と知り合いました。
会話は基本的にスペイン語でしたが、ドイツでの生活が長かった彼はドイツ語も堪能で、次第に言葉の端々にドイツ語が混じるようになりました。すっかり意気投合した僕らは、イタリアに着いた後も行動をともにし、中部の港町ペスカーラのホテルで一泊しました。
翌朝、僕がドイツを経由して北欧を目指す予定であることを告げると、彼はイタリアを周遊してからフランスやスペインへ向かうとのことでした。お互いの無事を祈り、笑顔で握手を交わして別れました。
それから三週間後、北欧周遊を終えた僕は、パリ郊外のヴェルサイユ宮殿を訪れました。フランス絶対王政の栄華を極めた豪華絢爛な宮殿に深い感銘を受けた僕は、パリに戻るべく、最寄り駅に向かって歩き始めました。
10分ほど歩いたとき、前方から見覚えのある人影が近づいてくるのに気づきました。近づくにつれて確信が強まりました——それはクリスチャンでした。ギリシアやイタリアで一緒に過ごしたときと同じ服を着ていたので、すぐに分かりました。
彼も僕に気づき、お互いに「何という偶然！」と声を上げました。
フランスを旅する旅行者同士が、有名なヴェルサイユ宮殿で出会うこと自体は不思議ではないかもしれません。
でも、僕自身、大まかな計画はあったものの基本的には行き当たりばったりの気まぐれ旅でした。彼が僕の予定を知る術はなかったはずです。
だからこそ、国をまたいだこの偶然の再会は、今でも僕の人生七不思議のひとつです。
©ondoku3.com
英語 (English)
From March 1993, I spent about six weeks travelling by train through 24 European countries.
At the time, I had not yet found a permanent job and was working part-time in a record shop, but it was entirely thanks to the Eurail Pass that I was able to undertake such an adventure.
I flew from Nagoya to Rome via Narita, spent a few days there, then travelled south by train to Brindisi and took a ferry to Patras in Greece. I was extremely grateful that the ferry fare was also covered by my Eurail Pass.
I then travelled to Athens, where I visited the Parthenon, the Ancient Agora and the Temple of Zeus, before taking another ferry back to Brindisi. On board that ferry, I met a traveller from Argentina called Christian.
We spoke mainly in Spanish, but because he had lived in Germany for many years, he was also fluent in German, and before long German words started creeping into our conversations. We got on so well that we continued travelling together after arriving in Italy and spent a night at a hotel in the port city of Pescara on the Adriatic coast.
The next morning, I told him that I was planning to travel through Germany on my way to Scandinavia. He said that he intended to travel around Italy before heading to France and Spain. We wished each other safe travels, shook hands with a smile, and went our separate ways.
Three weeks later, after finishing my trip around Scandinavia, I visited the Palace of Versailles just outside Paris. Deeply impressed by the magnificent palace, which reflected the height of royal splendour in France, I began walking towards the nearest station to return to Paris.
After about ten minutes, I noticed a familiar-looking figure approaching from the opposite direction. The closer he came, the more certain I became — it was Christian. He was wearing the same clothes he had worn when we travelled together in Greece and Italy, so I recognised him immediately.
He spotted me as well, and we both exclaimed, “What a coincidence!”
Perhaps it is not especially surprising for two travellers in France to run into each other at a famous tourist attraction such as the Palace of Versailles.
Even so, although I had a rough plan, my journey was largely improvised from day to day. There was no way he could have known where I would be.
That is why this unexpected reunion, after we had gone our separate ways across several countries, remains one of the great mysteries of my life to this day.
©ondoku3.com
ドイツ語(Deutsch)
Ab März 1993 reiste ich etwa sechs Wochen lang mit dem Zug durch 24 europäische Länder.
Zu dieser Zeit hatte ich noch keine feste Anstellung und arbeitete in Teilzeit in einem Plattenladen, aber nur dank des Eurail-Passes konnte ich ein solches Abenteuer unternehmen.
Ich flog von Nagoya über Narita nach Rom, verbrachte dort ein paar Tage, reiste dann mit dem Zug weiter nach Süden bis nach Brindisi und nahm eine Fähre nach Patras in Griechenland. Ich war sehr dankbar, dass auch die Fährkosten von meinem Eurail-Pass abgedeckt waren.
Anschließend reiste ich nach Athen, wo ich den Parthenon, die Antike Agora und den Zeustempel besichtigte, bevor ich mit einer weiteren Fähre zurück nach Brindisi fuhr. An Bord dieser Fähre lernte ich einen Reisenden aus Argentinien namens Christian kennen.
Wir unterhielten uns hauptsächlich auf Spanisch, aber da er viele Jahre in Deutschland gelebt hatte, sprach er auch fließend Deutsch, und schon bald schlichen sich deutsche Wörter in unsere Gespräche ein. Wir verstanden uns so gut, dass wir nach unserer Ankunft in Italien unsere Reise gemeinsam fortsetzten und eine Nacht in einem Hotel in der Hafenstadt Pescara an der Adriaküste verbrachten.
Am nächsten Morgen erzählte ich ihm, dass ich vorhatte, auf meinem Weg nach Skandinavien durch Deutschland zu reisen. Er sagte, er wolle Italien bereisen, bevor er nach Frankreich und Spanien weiterreise. Wir wünschten einander eine gute Reise, schüttelten uns lächelnd die Hände und gingen getrennte Wege.
Drei Wochen später, nachdem ich meine Reise durch Skandinavien beendet hatte, besuchte ich das Schloss Versailles vor den Toren von Paris. Tief beeindruckt von dem prächtigen Schloss, das den Höhepunkt königlicher Pracht in Frankreich widerspiegelte, machte ich mich auf den Weg zum nächsten Bahnhof, um nach Paris zurückzukehren.
Nach etwa zehn Minuten bemerkte ich eine mir bekannt vorkommende Gestalt, die sich aus der entgegengesetzten Richtung näherte. Je näher er kam, desto sicherer wurde ich mir — es war Christian. Er trug dieselbe Kleidung wie damals, als wir gemeinsam durch Griechenland und Italien gereist waren, daher erkannte ich ihn sofort.
Auch er entdeckte mich, und wir riefen beide aus: „Was für ein Zufall!“
Vielleicht ist es nicht besonders überraschend, dass sich zwei Reisende in Frankreich an einer berühmten Sehenswürdigkeit wie dem Schloss Versailles über den Weg laufen.
Dennoch verlief meine Reise, obwohl ich einen groben Plan hatte, größtenteils von Tag zu Tag improvisiert. Er konnte unmöglich wissen, wo ich mich gerade aufhalten würde.
Deshalb bleibt dieses unerwartete Wiedersehen, nachdem wir uns über mehrere Länder hinweg getrennt hatten, bis heute eines der großen Rätsel meines Lebens.
©ondoku3.com
フランス語(Français)
À partir de mars 1993, j’ai passé environ six semaines à voyager en train à travers 24 pays européens.
À l’époque, je n’avais pas encore trouvé d’emploi stable et je travaillais à temps partiel dans un magasin de disques, mais c’est entièrement grâce à l’Eurail Pass que j’ai pu me lancer dans une telle aventure.
J’ai pris l’avion de Nagoya à Rome via Narita, j’y ai passé quelques jours, puis j’ai pris le train vers le sud jusqu’à Brindisi et un ferry pour Patras, en Grèce. J’étais extrêmement reconnaissant que le prix du ferry soit également couvert par mon Eurail Pass.
Je me suis ensuite rendu à Athènes, où j’ai visité le Parthénon, l’Agora antique et le temple de Zeus, avant de reprendre un autre ferry pour retourner à Brindisi. À bord de ce ferry, j’ai rencontré un voyageur argentin prénommé Christian.
Nous parlions principalement en espagnol, mais comme il avait vécu en Allemagne pendant de nombreuses années, il parlait aussi couramment l’allemand, et très vite, des mots allemands ont commencé à se glisser dans nos conversations. Nous nous entendions si bien que nous avons continué à voyager ensemble après notre arrivée en Italie et avons passé une nuit dans un hôtel de la ville portuaire de Pescara, sur la côte adriatique.
Le lendemain matin, je lui ai dit que j’avais l’intention de traverser l’Allemagne pour me rendre en Scandinavie. Il m’a répondu qu’il comptait voyager en Italie avant de se diriger vers la France et l’Espagne. Nous nous sommes souhaité un bon voyage, nous nous sommes serré la main en souriant, puis nous avons pris des chemins différents.
Trois semaines plus tard, après avoir terminé mon voyage en Scandinavie, je me suis rendu au château de Versailles, juste à la périphérie de Paris. Profondément impressionné par ce magnifique château, qui reflétait l’apogée de la splendeur royale en France, je me suis mis en route vers la gare la plus proche pour retourner à Paris.
Au bout d’une dizaine de minutes, j’ai remarqué une silhouette qui m’était familière s’approcher en sens inverse. Plus il se rapprochait, plus j’en étais certain : c’était Christian. Il portait les mêmes vêtements que lors de notre voyage ensemble en Grèce et en Italie, je l’ai donc reconnu immédiatement.
Il m’a repéré à son tour, et nous nous sommes tous deux exclamés : « Quelle coïncidence ! »
Ce n’est peut-être pas si surprenant que deux voyageurs en France se croisent dans un site touristique célèbre comme le château de Versailles.
Pourtant, même si j’avais un itinéraire approximatif, mon voyage était en grande partie improvisé au jour le jour. Il n’avait aucun moyen de savoir où je me trouverais.
C’est pourquoi cette rencontre inattendue, après que nous nous étions séparés à travers plusieurs pays, reste à ce jour l’un des grands mystères de ma vie.
©ondoku3.com
スペイン語 (Español)
Desde marzo de 1993, pasé unas seis semanas viajando en tren por 24 países europeos.
Por aquel entonces, aún no había encontrado trabajo fijo y trabajaba a tiempo parcial en una tienda de discos, pero fue únicamente gracias al Eurail Pass que pude emprender semejante aventura.
Volé de Nagoya a Roma vía Narita, pasé allí unos días y luego viajé en tren hacia el sur hasta Brindisi, donde tomé un ferry a Patras, en Grecia. Me sentí muy agradecido de que el billete del ferry también estuviera incluido en mi Eurail Pass.
Después viajé a Atenas, donde visité el Partenón, el Ágora Antigua y el Templo de Zeus, antes de tomar otro ferry de vuelta a Brindisi. A bordo de ese ferry, conocí a un viajero argentino llamado Christian.
Hablábamos principalmente en español, pero como él había vivido en Alemania durante muchos años, también hablaba alemán con fluidez, y al poco tiempo empezaron a colarse palabras en alemán en nuestras conversaciones. Nos llevamos tan bien que seguimos viajando juntos tras llegar a Italia y pasamos una noche en un hotel de la ciudad portuaria de Pescara, en la costa adriática.
A la mañana siguiente, le conté que tenía pensado viajar por Alemania de camino a Escandinavia. Él me dijo que tenía intención de recorrer Italia antes de dirigirse a Francia y España. Nos deseamos un buen viaje, nos dimos la mano con una sonrisa y tomamos caminos separados.
Tres semanas más tarde, tras terminar mi viaje por Escandinavia, visité el Palacio de Versalles, a las afueras de París. Profundamente impresionado por el magnífico palacio, que reflejaba el apogeo del esplendor real en Francia, empecé a caminar hacia la estación más cercana para volver a París.
Al cabo de unos diez minutos, me fijé en una figura que me resultaba familiar y que se acercaba en dirección contraria. Cuanto más se acercaba, más seguro estaba: era Christian. Llevaba la misma ropa que había llevado cuando viajamos juntos por Grecia e Italia, así que lo reconocí de inmediato.
Él también me vio, y ambos exclamamos: «¡Qué coincidencia!».
Quizá no sea especialmente sorprendente que dos viajeros en Francia se encuentren por casualidad en un famoso lugar turístico como el Palacio de Versalles.
Aun así, aunque tenía un plan aproximado, mi viaje fue en gran parte improvisado día a día. No había forma de que él supiera dónde estaría yo.
Por eso, este reencuentro inesperado, después de que hubiéramos tomado caminos separados a lo largo de varios países, sigue siendo uno de los grandes misterios de mi vida hasta el día de hoy.
©ondoku3.com
イタリア語(Italiano)
A partire dal marzo 1993, ho trascorso circa sei settimane viaggiando in treno attraverso 24 paesi europei.
All’epoca non avevo ancora trovato un lavoro stabile e lavoravo part-time in un negozio di dischi, ma è stato esclusivamente grazie all’Eurail Pass che ho potuto intraprendere un’avventura del genere.
Ho preso un volo da Nagoya a Roma via Narita, ho trascorso lì alcuni giorni, poi ho viaggiato in treno verso sud fino a Brindisi e ho preso un traghetto per Patrasso, in Grecia. Sono stato estremamente grato che anche il biglietto del traghetto fosse coperto dal mio Eurail Pass.
Mi sono poi recato ad Atene, dove ho visitato il Partenone, l’Agorà Antica e il Tempio di Zeus, prima di prendere un altro traghetto per tornare a Brindisi. A bordo di quel traghetto ho incontrato un viaggiatore argentino di nome Christian.
Parlavamo principalmente in spagnolo, ma dato che aveva vissuto in Germania per molti anni, parlava correntemente anche il tedesco, e ben presto alcune parole tedesche hanno iniziato a infiltrarsi nelle nostre conversazioni. Andavamo così d’accordo che abbiamo continuato a viaggiare insieme dopo essere arrivati in Italia e abbiamo trascorso una notte in un hotel nella città portuale di Pescara, sulla costa adriatica.
La mattina seguente, gli ho detto che avevo intenzione di attraversare la Germania per raggiungere la Scandinavia. Lui mi ha detto che intendeva visitare l’Italia prima di dirigersi in Francia e in Spagna. Ci siamo augurati buon viaggio a vicenda, ci siamo stretti la mano con un sorriso e abbiamo preso strade diverse.
Tre settimane dopo, al termine del mio viaggio in Scandinavia, ho visitato la Reggia di Versailles, alle porte di Parigi. Profondamente colpito da quel magnifico palazzo, che rifletteva l’apice dello splendore reale in Francia, ho iniziato a camminare verso la stazione più vicina per tornare a Parigi.
Dopo circa dieci minuti, ho notato una figura dall’aspetto familiare che si avvicinava dalla direzione opposta. Più si avvicinava, più ne ero certo: era Christian. Indossava gli stessi vestiti che aveva quando avevamo viaggiato insieme in Grecia e in Italia, quindi l’ho riconosciuto immediatamente.
Anche lui mi ha visto, ed entrambi abbiamo esclamato: «Che coincidenza!»
Forse non è particolarmente sorprendente che due viaggiatori in Francia si incontrino per caso in una famosa attrazione turistica come la Reggia di Versailles.
Ciononostante, sebbene avessi un programma di massima, il mio viaggio era in gran parte improvvisato di giorno in giorno. Non poteva assolutamente sapere dove mi sarei trovato.
Ecco perché questo incontro inaspettato, dopo che avevamo preso strade diverse attraversando diversi paesi, rimane ancora oggi uno dei grandi misteri della mia vita.
©ondoku3.com
ポルトガル語(Português)
A partir de março de 1993, passei cerca de seis semanas viajando de trem por 24 países europeus.
Na época, eu ainda não tinha encontrado um emprego fixo e trabalhava meio período em uma loja de discos, mas foi graças ao Eurail Pass que pude embarcar nessa aventura.
Voei de Nagoya para Roma, fazendo escala em Narita, passei alguns dias lá e, em seguida, viajei de trem para o sul até Brindisi, de onde peguei uma balsa para Patras, na Grécia. Fiquei extremamente grato por a passagem da balsa também estar coberta pelo meu Eurail Pass.
Em seguida, viajei para Atenas, onde visitei o Partenon, a Ágora Antiga e o Templo de Zeus, antes de pegar outra balsa de volta para Brindisi. A bordo daquela balsa, conheci um viajante argentino chamado Christian.
Conversávamos principalmente em espanhol, mas como ele havia morado na Alemanha por muitos anos, também era fluente em alemão, e em pouco tempo palavras em alemão começaram a aparecer em nossas conversas. Nos demos tão bem que continuamos viajando juntos depois de chegarmos à Itália e passamos uma noite em um hotel na cidade portuária de Pescara, na costa do Adriático.
Na manhã seguinte, contei a ele que planejava viajar pela Alemanha a caminho da Escandinávia. Ele disse que pretendia viajar pela Itália antes de seguir para a França e a Espanha. Desejamos uma boa viagem um ao outro, apertamos as mãos com um sorriso e seguimos caminhos diferentes.
Três semanas depois, ao terminar minha viagem pela Escandinávia, visitei o Palácio de Versalhes, nos arredores de Paris. Profundamente impressionado com o magnífico palácio, que refletia o apogeu do esplendor real na França, comecei a caminhar em direção à estação mais próxima para voltar a Paris.
Após cerca de dez minutos, notei uma figura que me parecia familiar se aproximando na direção oposta. Quanto mais ele se aproximava, mais certo eu ficava — era Christian. Ele estava vestindo as mesmas roupas que usara quando viajamos juntos pela Grécia e pela Itália, então o reconheci imediatamente.
Ele também me avistou, e ambos exclamamos: “Que coincidência!”
Talvez não seja especialmente surpreendente que dois viajantes na França se encontrem em uma famosa atração turística como o Palácio de Versalhes.
Mesmo assim, embora eu tivesse um plano aproximado, minha viagem era, em grande parte, improvisada dia a dia. Não havia como ele saber onde eu estaria.
É por isso que esse reencontro inesperado, depois de termos seguido caminhos diferentes por vários países, continua sendo um dos grandes mistérios da minha vida até hoje.
©ondoku3.com
ロシア語 (Русский Язык)
С марта 1993 года я около шести недель путешествовал на поезде по 24 европейским странам.
В то время я ещё не нашёл постоянную работу и подрабатывал в музыкальном магазине, но именно благодаря билету Eurail Pass мне удалось отправиться в такое приключение.
Я вылетел из Нагои в Рим через Нариту, провёл там несколько дней, а затем на поезде отправился на юг в Бриндизи и сел на паром до Патры в Греции. Я был безмерно благодарен за то, что стоимость проезда на пароме также была покрыта моим Eurail Pass.
Затем я отправился в Афины, где посетил Парфенон, Древнюю Агору и храм Зевса, после чего снова сел на паром обратно в Бриндизи. На борту этого парома я познакомился с путешественником из Аргентины по имени Кристиан.
Мы общались в основном на испанском, но поскольку он много лет жил в Германии, он также свободно владел немецким, и вскоре в наши разговоры стали проскальзывать немецкие слова. Мы так хорошо поладили, что после прибытия в Италию продолжили путешествие вместе и провели ночь в отеле в портовом городе Пескара на побережье Адриатического моря.
На следующее утро я рассказал ему, что планирую проехать через Германию по пути в Скандинавию. Он сказал, что собирается объехать Италию, а затем отправиться во Францию и Испанию. Мы пожелали друг другу счастливого пути, с улыбкой пожали друг другу руки и пошли каждый своей дорогой.
Через три недели, завершив путешествие по Скандинавии, я посетил Версальский дворец, расположенный недалеко от Парижа. Глубоко впечатлённый великолепным дворцом, отражавшим расцвет королевского великолепия во Франции, я направился к ближайшей станции, чтобы вернуться в Париж.
Примерно через десять минут я заметил знакомую фигуру, приближавшуюся с противоположной стороны. Чем ближе он подходил, тем увереннее я становился — это был Кристиан. На нём была та же одежда, что и во время наших совместных путешествий по Греции и Италии, поэтому я сразу его узнал.
Он тоже меня заметил, и мы оба воскликнули: «Какое совпадение!»
Возможно, нет ничего особенно удивительного в том, что двое путешественников во Франции сталкиваются друг с другом в такой знаменитой туристической достопримечательности, как Версальский дворец.
Тем не менее, хотя у меня и был приблизительный план, моё путешествие в основном складывалось спонтанно, день за днём. Он никак не мог знать, где я окажусь.
Именно поэтому эта неожиданная встреча, произошедшая после того, как наши пути разошлись в разных странах, до сих пор остаётся одной из величайших загадок моей жизни.
©ondoku3.com
オランダ語(Nederlands)
Vanaf maart 1993 heb ik ongeveer zes weken met de trein door 24 Europese landen gereisd.
Ik had toen nog geen vaste baan gevonden en werkte parttime in een platenzaak, maar het was volledig dankzij de Eurail Pass dat ik zo’n avontuur kon beleven.
Ik vloog vanuit Nagoya via Narita naar Rome, bracht daar een paar dagen door, reisde vervolgens met de trein zuidwaarts naar Brindisi en nam een veerboot naar Patras in Griekenland. Ik was ontzettend dankbaar dat ook de kosten van de veerboot door mijn Eurail Pass werden gedekt.
Vervolgens reisde ik naar Athene, waar ik het Parthenon, de Oude Agora en de Tempel van Zeus bezocht, voordat ik weer met de veerboot terugkeerde naar Brindisi. Aan boord van die veerboot ontmoette ik een reiziger uit Argentinië, Christian.
We spraken voornamelijk Spaans, maar omdat hij jarenlang in Duitsland had gewoond, sprak hij ook vloeiend Duits, en al snel begonnen er Duitse woorden in onze gesprekken te sluipen. We konden het zo goed met elkaar vinden dat we na aankomst in Italië samen verder reisden en een nacht doorbrachten in een hotel in de havenstad Pescara aan de Adriatische kust.
De volgende ochtend vertelde ik hem dat ik van plan was door Duitsland te reizen op weg naar Scandinavië. Hij zei dat hij van plan was door Italië te reizen voordat hij naar Frankrijk en Spanje zou gaan. We wensten elkaar een veilige reis, schudden elkaar glimlachend de hand en gingen onze eigen weg.
Drie weken later, nadat ik mijn reis door Scandinavië had afgerond, bezocht ik het paleis van Versailles, net buiten Parijs. Diep onder de indruk van het prachtige paleis, dat de hoogtijdagen van de koninklijke pracht en praal in Frankrijk weerspiegelde, liep ik naar het dichtstbijzijnde station om terug te keren naar Parijs.
Na ongeveer tien minuten zag ik een bekend ogende figuur vanuit de tegenovergestelde richting aankomen. Hoe dichter hij kwam, hoe zekerder ik er van werd — het was Christian. Hij droeg dezelfde kleding als toen we samen door Griekenland en Italië reisden, dus ik herkende hem onmiddellijk.
Hij zag mij ook, en we riepen allebei uit: „Wat een toeval!“
Misschien is het niet zo verwonderlijk dat twee reizigers in Frankrijk elkaar tegenkomen bij een beroemde toeristische trekpleister als het paleis van Versailles.
Toch was mijn reis, hoewel ik een globaal plan had, grotendeels van dag tot dag geïmproviseerd. Hij kon onmogelijk weten waar ik zou zijn.
Daarom blijft deze onverwachte hereniging, nadat we elkaar in verschillende landen ieder onze eigen weg waren gegaan, tot op de dag van vandaag een van de grote mysteries van mijn leven.
©ondoku3.com
スウェーデン語(Svenska)
Från mars 1993 tillbringade jag ungefär sex veckor med att resa med tåg genom 24 europeiska länder.
Vid den tiden hade jag ännu inte hittat något fast jobb och arbetade deltid i en skivbutik, men det var helt och hållet tack vare Eurail-passet som jag kunde ge mig ut på ett sådant äventyr.
Jag flög från Nagoya till Rom via Narita, tillbringade några dagar där, reste sedan söderut med tåg till Brindisi och tog en färja till Patras i Grekland. Jag var oerhört tacksam för att även färjebiljetten ingick i mitt Eurail Pass.
Därefter reste jag till Aten, där jag besökte Parthenon, den antika agoran och Zeustemplet, innan jag tog en annan färja tillbaka till Brindisi. Ombord på färjan träffade jag en resenär från Argentina som hette Christian.
Vi pratade främst spanska, men eftersom han hade bott i Tyskland i många år talade han också flytande tyska, och det dröjde inte länge förrän tyska ord började smyga sig in i våra samtal. Vi kom så bra överens att vi fortsatte resa tillsammans efter att ha anlänt till Italien och tillbringade en natt på ett hotell i hamnstaden Pescara vid Adriatiska kusten.
Nästa morgon berättade jag för honom att jag planerade att resa genom Tyskland på väg till Skandinavien. Han sa att han tänkte resa runt i Italien innan han begav sig till Frankrike och Spanien. Vi önskade varandra en säker resa, skakade hand med ett leende och gick skilda vägar.
Tre veckor senare, efter att ha avslutat min resa runt Skandinavien, besökte jag slottet i Versailles strax utanför Paris. Djupt imponerad av det magnifika slottet, som speglade höjdpunkten av den kungliga prakten i Frankrike, började jag gå mot närmaste station för att återvända till Paris.
Efter ungefär tio minuter märkte jag en bekant gestalt närma sig från motsatt håll. Ju närmare han kom, desto säkrare blev jag på att det var Christian. Han hade samma kläder på sig som när vi reste tillsammans i Grekland och Italien, så jag kände igen honom omedelbart.
Han upptäckte mig också, och vi utbrast båda: ”Vilket sammanträffande!”
Kanske är det inte särskilt förvånande att två resenärer i Frankrike stöter på varandra vid en berömd turistattraktion som slottet i Versailles.
Trots det, även om jag hade en grov plan, var min resa till stor del improviserad från dag till dag. Det fanns ingen möjlighet för honom att veta var jag skulle befinna mig.
Därför förblir detta oväntade återseende, efter att vi hade gått skilda vägar genom flera länder, ett av de stora mysterierna i mitt liv än i dag.
©ondoku3.com
