日本語
ボツワナのカラハリ砂漠にある広大な国立公園、中央カラハリ動物保護区を訪れました。
カラハリ砂漠に着いて驚いたのは、草木や低木が多く、僕が頭の中で描いていたサハラ砂漠のようなイメージとは大きく異なっていたことです。
実際、カラハリ砂漠は学術的には「砂漠」ではなく「半乾燥地域」に分類されることが多いそうです。
カラハリ砂漠は、完全な砂漠よりも降水量が多く、草木や低木が育つのに十分な水分があります。
また、砂丘自体はあるのですが、植物の根が砂をしっかり固定しているため、風で形が変わることがほとんどありません。
とにかく、赤い砂と緑のコントラストが目に焼きついて離れませんでした。
ホテルで一休みした後、ガイドさんと一緒にサファリに出かけました。
結果的にキリン、オグロヌー、ジャイアントイランド、オリックス、クーズー、シマウマ、インパラ、ハゲワシ、ホロホロチョウ といった野生動物を観察することができましたが、ケニアのマサイマラ国立保護区のように動物がそこかしこにいるわけではなく、どちらかと言うと閑散としていました。
ただ、翌朝のサファリでは、この地域でしか見ることができないと言われている黒いたてがみのカラハリライオンを見ることができ、大満足でした。
午後は、二人のオランダ人観光客とガイドさんと一緒にサン族の村落を訪問しました。
彼らが話す言語、サン語は、コイサン語族に属しており、舌打ち音やクリック音を特徴とします。
彼らの一人が僕らにサン語で熱心に説明を始めました。
僕は大学で言語学をかじったため、サン語の存在は知っていましたが、その響きを耳にするのは初めてでした。当然一言も理解できず、どう反応したらいいのか戸惑っていました。ガイドさんもサン語を解さないらしく、お手上げ状態でした。
ところがその二人のオランダ人は、機関銃のようなサン語で語りかけるその男性の目をじっと見つめて、真剣に耳を傾け、彼が何を言わんとしているのかを少しでも理解しようという姿勢を崩しませんでした。
後でそのオランダ人に尋ねたところ、サン語の知識はゼロとのことでした。
それでも彼らがサン族の男性の表情や仕草、彼の声の高低や強弱から、その意図を必死で汲み取ろうとした光景を目の当たりにした僕は、「これこそ人間のコミュニケーションの原点だ！」と思いました。
サン族の人たちの指導の下、乾いた二本の枝をこすり合わせて、摩擦熱を発生させることによる「火起こし」に挑戦しましたが、不器用な僕は、かすかな煙さえ出すことができませんでした。
心なしか、彼らが苦笑しているように思えました。
火も起こせない僕は、無人島に漂着したら真っ先に命を落とすタイプだということが分かりました。
©ondoku3.com
英語 (English)
I visited the Central Kalahari Game Reserve, a vast national park in the Kalahari Desert in Botswana.
What surprised me on arriving in the Kalahari Desert was the abundance of grass and shrubs; it was very different from the image of the Sahara Desert I had pictured in my mind.
In fact, I understand that academically the Kalahari Desert is often classified not as a true desert but as a semi-arid region.
The Kalahari receives more rainfall than a genuine desert, providing enough moisture for grasses and shrubs to grow well.
There are sand dunes, of course, but the plant roots hold the sand firmly in place, so their shape is rarely changed by the wind.
In any case, the contrast between the red sand and the green vegetation was striking and stayed with me long after.
After a short rest at the hotel, I set off on a safari with my guide.
In the end, I managed to see giraffes, black wildebeest, giant elands, oryx, kudu, zebras, impalas, vultures and guinea fowl. However, unlike Kenya’s Maasai Mara National Reserve, where animals seem to be everywhere, it felt rather quiet and empty here.
The following morning, though, on another safari I saw the black-maned Kalahari lions, which are said to be found only in this region, and that left me thoroughly satisfied.
In the afternoon, together with two Dutch tourists and our guide, we visited a San village.
The language they speak, San, belongs to the Khoisan language family and is characterised by its click sounds.
One of the men began explaining things to us enthusiastically in San.
Having dabbled in linguistics at university, I knew of the existence of San, but hearing it spoken was a first for me. Naturally I could not understand a single word and was unsure how to react. The guide did not seem to understand it either and was equally at a loss.
The two Dutch tourists, however, stared intently into the eyes of the man as he spoke at a rapid pace, listening earnestly and never wavering in their effort to grasp even a little of what he was trying to say.
When I asked them about it later, they said they had no knowledge of San at all.
Nevertheless, seeing them desperately trying to interpret his intentions from his facial expressions, gestures, and the rise and fall of his voice, I thought to myself, “This really is the essence of human communication!”
Under the guidance of the San people, I tried starting a fire by rubbing two dry sticks together to create friction heat, but being clumsy as I am, I could not even produce the faintest trace of smoke.
I had the distinct impression that they were smiling wryly at my efforts.
Unable even to start a fire, I realised I was the type of person who would be the first to perish if shipwrecked on a desert island.
©ondoku3.com
ドイツ語(Deutsch)
Ich habe das Central Kalahari Game Reserve besucht, einen weitläufigen Nationalpark in der Kalahari-Wüste in Botswana.
Was mich bei der Ankunft in der Kalahari-Wüste überraschte, war die Fülle an Gras und Sträuchern; es unterschied sich stark von dem Bild der Sahara-Wüste, das ich mir vorgestellt hatte.
Tatsächlich wird die Kalahari-Wüste in der Wissenschaft oft nicht als echte Wüste, sondern als semiaride Region eingestuft.
Die Kalahari erhält mehr Niederschlag als eine echte Wüste, sodass genügend Feuchtigkeit für ein gutes Wachstum von Gräsern und Sträuchern vorhanden ist.
Sanddünen gibt es natürlich, aber die Pflanzenwurzeln halten den Sand fest an Ort und Stelle, sodass ihre Form vom Wind kaum verändert wird.Jedenfalls war der Kontrast zwischen dem roten Sand und der grünen Vegetation beeindruckend und blieb mir lange in Erinnerung.
Nach einer kurzen Pause im Hotel brach ich mit meinem Guide zu einer Safari auf.
Letztendlich gelang es mir, Giraffen, Schwarzgnus, Riesenelen, Oryxantilopen, Kudus, Zebras, Impalas, Geier und Perlhühner zu sehen. Im Gegensatz zum kenianischen Maasai-Mara-Nationalreservat, wo die Tiere scheinbar überall sind, wirkte es hier jedoch eher ruhig und leer.
Am nächsten Morgen sah ich bei einer weiteren Safari allerdings die schwarzmähnigen Kalahari-Löwen, die angeblich nur in dieser Region vorkommen, und das stellte mich vollkommen zufrieden.
Am Nachmittag besuchten wir zusammen mit zwei niederländischen Touristen und unserem Guide ein San-Dorf.
Die Sprache, die sie sprechen — San —, gehört zur Khoisan-Sprachfamilie und zeichnet sich durch ihre Klicklaute aus.Einer der Männer begann, uns begeistert auf San etwas zu erklären.
Da ich mich an der Universität ein wenig mit Linguistik beschäftigt hatte, wusste ich zwar von der Existenz des San, aber es zu hören war für mich das erste Mal. Natürlich verstand ich kein einziges Wort und war mir nicht sicher, wie ich reagieren sollte. Auch der Guide schien es nicht zu verstehen und war ebenso ratlos.
Die beiden niederländischen Touristen hingegen starrten dem Mann, der in schnellem Tempo sprach, aufmerksam in die Augen, hörten eifrig zu und gaben nicht auf, zumindest ein wenig von dem zu erfassen, was er zu sagen versuchte.
Als ich sie später danach fragte, sagten sie, sie hätten keinerlei Kenntnisse des San.
Dennoch, als ich sah, wie sie verzweifelt versuchten, seine Absichten aus seiner Mimik, seinen Gesten und der Tonlage seiner Stimme zu deuten, dachte ich mir: „Das ist wirklich die Essenz menschlicher Kommunikation!“
Unter Anleitung der San versuchte ich, ein Feuer zu entfachen, indem ich zwei trockene Stöcke aneinander rieb, um Reibungswärme zu erzeugen, aber da ich so ungeschickt bin, gelang es mir nicht einmal, den kleinsten Hauch von Rauch zu produzieren.
Ich hatte den deutlichen Eindruck, dass sie über meine Versuche schief lächelten.
Da ich nicht einmal ein Feuer entfachen konnte, wurde mir klar, dass ich der Typ Mensch bin, der als Erster umkommen würde, wenn er auf einer einsamen Insel stranden würde.
©ondoku3.com
フランス語(Français)
J’ai visité la réserve de gibier du Kalahari central, un vaste parc national dans le désert du Kalahari, au Botswana.
Ce qui m’a surpris à mon arrivée dans le désert du Kalahari, c’est l’abondance d’herbes et d’arbustes ; cela contrastait fortement avec l’image du désert du Sahara que j’avais en tête.
En fait, je sais que, d’un point de vue scientifique, le désert du Kalahari n’est souvent pas considéré comme un véritable désert, mais comme une région semi-aride.
Le Kalahari reçoit plus de précipitations qu’un vrai désert, ce qui fournit suffisamment d’humidité pour que les herbes et les arbustes poussent bien.
Il y a bien sûr des dunes de sable, mais les racines des plantes maintiennent le sable fermement en place, de sorte que leur forme est rarement modifiée par le vent.
Quoi qu’il en soit, le contraste entre le sable rouge et la végétation verte était saisissant et m’est resté longtemps en mémoire.
Après un court repos à l’hôtel, je suis parti en safari avec mon guide.
Finalement, j’ai pu voir des girafes, des gnous noirs, des élands géants, des oryx, des koudous, des zèbres, des impalas, des vautours et des pintades. Contrairement à la réserve nationale du Maasai Mara au Kenya, où les animaux semblent être partout, l’endroit m’a paru plutôt calme et vide ici.
Le lendemain matin, lors d’un autre safari, j’ai cependant vu les lions à crinière noire du Kalahari, que l’on dit ne se trouver que dans cette région, et cela m’a pleinement satisfait.
L’après-midi, en compagnie de deux touristes néerlandais et de notre guide, nous avons visité un village San.
La langue qu’ils parlent, le san, appartient à la famille des langues khoisan et se caractérise par ses clics.
L’un des hommes s’est mis à nous expliquer des choses avec enthousiasme en san.
Ayant un peu touché à la linguistique à l’université, je connaissais l’existence du san, mais c’était la première fois que je l’entendais parler. Bien sûr, je ne comprenais pas un mot et je ne savais pas trop comment réagir. Le guide ne semblait pas le comprendre non plus et était tout aussi déconcerté.
Les deux touristes néerlandais, en revanche, fixaient intensément les yeux de l’homme tandis qu’il parlait à un rythme rapide, l’écoutant attentivement et ne relâchant jamais leurs efforts pour saisir ne serait-ce qu’un peu de ce qu’il essayait de dire.
Quand je leur ai demandé plus tard, ils m’ont répondu qu’ils ne connaissaient absolument rien au san.
Néanmoins, en les voyant s’efforcer désespérément d’interpréter ses intentions à partir de ses expressions faciales, de ses gestes et des intonations de sa voix, je me suis dit : « C’est vraiment l’essence de la communication humaine ! »
Sous la guidance du peuple San, j’ai essayé d’allumer un feu en frottant deux bâtons secs l’un contre l’autre pour créer de la chaleur par friction, mais étant donné ma maladresse, je n’ai pas réussi à produire la moindre trace de fumée.
J’ai eu la nette impression qu’ils souriaient avec ironie devant mes efforts.
Incapable même d’allumer un feu, j’ai réalisé que j’étais le genre de personne qui serait la première à périr en cas de naufrage sur une île déserte.
©ondoku3.com
スペイン語 (Español)
Visité la Reserva de Caza del Kalahari Central, un extenso parque nacional en el desierto del Kalahari, en Botsuana.
Lo que me sorprendió al llegar al desierto del Kalahari fue la abundancia de hierba y arbustos; era muy diferente de la imagen del desierto del Sáhara que tenía en mente.
De hecho, tengo entendido que, desde el punto de vista académico, el desierto del Kalahari no suele clasificarse como un verdadero desierto, sino como una región semiárida.
El Kalahari recibe más precipitaciones que un desierto auténtico, lo que proporciona suficiente humedad para que la hierba y los arbustos crezcan bien.
Hay dunas de arena, por supuesto, pero las raíces de las plantas sujetan firmemente la arena, por lo que el viento rara vez altera su forma.
En cualquier caso, el contraste entre la arena roja y la vegetación verde era llamativo y se me quedó grabado durante mucho tiempo.
Tras un breve descanso en el hotel, partí de safari con mi guía.
Al final, logré ver jirafas, ñus negros, elands gigantes, oryx, kudús, cebras, impalas, buitres y gallinas de Guinea. Sin embargo, a diferencia de la Reserva Nacional Masái Mara de Kenia, donde los animales parecen estar por todas partes, aquí se respiraba una sensación de tranquilidad y vacío.
A la mañana siguiente, sin embargo, en otro safari vi a los leones del Kalahari de melena negra, que se dice que solo se encuentran en esta región, y eso me dejó completamente satisfecho.
Por la tarde, junto con dos turistas holandeses y nuestro guía, visitamos una aldea san.
La lengua que hablan, el san, pertenece a la familia lingüística khoisan y se caracteriza por sus sonidos de clic.
Uno de los hombres empezó a explicarnos cosas con entusiasmo en san.
Como había estudiado un poco de lingüística en la universidad, sabía de la existencia del san, pero era la primera vez que lo oía hablar. Como es lógico, no entendía ni una sola palabra y no sabía muy bien cómo reaccionar. El guía tampoco parecía entenderlo y estaba igual de desconcertado.
Los dos turistas holandeses, sin embargo, miraban fijamente a los ojos del hombre mientras hablaba a un ritmo rápido, escuchando con atención y sin cejar en su empeño por captar aunque fuera un poco de lo que intentaba decir.
Cuando les pregunté más tarde, me dijeron que no sabían nada del san.
Sin embargo, al verlos intentar desesperadamente interpretar sus intenciones a partir de sus expresiones faciales, gestos y el tono de su voz, pensé para mis adentros: «¡Esto es realmente la esencia de la comunicación humana!».
Bajo la guía del pueblo san, intenté encender un fuego frotando dos palos secos para generar calor por fricción, pero, torpe como soy, no conseguí ni el más mínimo rastro de humo.
Tuve la clara impresión de que se reían con ironía de mis esfuerzos.
Incapaz incluso de encender un fuego, me di cuenta de que era el tipo de persona que sería la primera en perecer si naufragara en una isla desierta.
©ondoku3.com
中国語（中文）
我参观了中央卡拉哈里野生动物保护区，这是博茨瓦纳卡拉哈里沙漠中一座广阔的国家公园。
抵达卡拉哈里沙漠时，令我惊讶的是这里草和灌木非常茂盛；这与我脑海中想象的撒哈拉沙漠形象完全不同。
事实上，我了解到，从学术角度来说，卡拉哈里沙漠通常不被归类为真正的沙漠，而是半干旱地区。
卡拉哈里地区的降雨量比真正的沙漠多，为草和灌木的良好生长提供了足够的水分。
当然这里也有沙丘，但植物的根系牢牢固定住沙子，所以沙丘的形状很少被风改变。
无论如何，红沙与绿色植被的对比非常鲜明，并且长时间留在了我的记忆中。
在酒店稍作休息后，我和向导一起出发去参加野生动物观赏之旅。
最终，我看到了长颈鹿、黑牛羚、大羚羊、剑羚、捻角羚、斑马、黑斑羚、秃鹫和珍珠鸡。然而，与肯尼亚的马赛马拉国家保护区不同，那里动物似乎随处可见，这里却显得相当安静而空旷。
不过，第二天早上在另一次野生动物观赏中，我见到了据说只在这个地区出现的黑鬃卡拉哈里狮，这让我感到非常满足。
下午，我和两名荷兰游客以及我们的向导一起参观了一个桑族村庄。
他们所说的桑语属于科伊桑语系，其特点是带有咔嗒音。
其中一位男子开始用桑语热情地向我们讲解。
我在大学时曾接触过一些语言学，知道桑语的存在，但听到它被实际使用还是第一次。当然我一个字也听不懂，也不知道该如何反应。向导似乎也不懂，同样不知所措。
然而，那两位荷兰游客却紧紧盯着说话速度很快的男子的眼睛，认真倾听，并且毫不松懈地努力想理解他试图表达的内容，哪怕只是一点点。
后来我问他们时，他们说自己对桑语一无所知。
尽管如此，看到他们拼命试图从那人的面部表情、手势以及声音的起伏中解读他的意图，我心里想：“这才是人类沟通的本质啊！”
在桑族人的指导下，我尝试摩擦两根干树枝来生火，但因为我手脚笨拙，连一丝烟都没能冒出来。
我明显感觉到，他们正对我这番努力露出苦笑。
连火都生不起来，我意识到，如果在荒岛上遇难，我大概是第一个撑不住的那种人。
©ondoku3.com
韓国語（한국어）
저는 보츠와나 칼라하리 사막에 있는 광활한 국립공원인 센트럴 칼라하리 게임 리저브를 방문했습니다.
칼라하리 사막에 도착했을 때 가장 놀라웠던 것은 풀과 관목이 풍성하다는 점이었습니다; 이는 제가 머릿속으로 그려왔던 사하라 사막의 이미지와 매우 달랐습니다.
사실, 학술적으로 칼라하리 사막은 진짜 사막이 아니라 반건조 지역으로 분류되는 경우가 많다고 합니다.
칼라하리는 진짜 사막보다 강수량이 많아서 풀과 관목이 잘 자랄 수 있는 충분한 수분을 공급합니다.
물론 모래 언덕도 있지만, 식물 뿌리가 모래를 단단히 고정시켜 주기 때문에 바람에 의해 모양이 거의 바뀌지 않습니다.
어쨌든 붉은 모래와 푸른 식생의 대비는 인상적이었고, 그 모습은 오랫동안 제 기억에 남았습니다.
호텔에서 잠시 쉬고 난 후, 가이드와 함께 사파리를 떠났습니다.
결국 기린, 검은 누, 거대한 엘랜드, 오릭스, 쿠두, 얼룩말, 임팔라, 독수리, 기니새를 볼 수 있었습니다. 그러나 케냐의 마사이 마라 국립 보호구역처럼 동물이 사방에 있는 것처럼 보이는 곳과 달리, 이곳은 다소 조용하고 텅 빈 느낌이었습니다.
다음 날 아침, 또 다른 사파리에서 이 지역에서만 산다는 검은 갈기 칼라하리 사자를 보았고, 그 덕분에 완전히 만족스러웠습니다.
오후에는 두 명의 네덜란드 관광객과 우리 가이드와 함께 산족 마을을 방문했습니다.
그들이 사용하는 산어는 코이산 어족에 속하며 클릭 소리가 특징입니다.
남자 중 한 명이 산어로 우리에게 열정적으로 설명을 시작했습니다.
대학에서 언어학을 조금 공부한 적이 있어서 산어의 존재는 알고 있었지만, 실제로 그 언어를 듣는 것은 처음이었습니다. 당연히 한 마디도 알아들을 수 없었고 어떻게 반응해야 할지 몰랐습니다. 가이드도 이해하지 못하는 것 같았고 마찬가지로 당황해 보였습니다.
하지만 두 네덜란드 관광객은 빠른 속도로 말하는 그 남자의 눈을 집중해서 바라보며, 진지하게 귀를 기울이고, 그가 말하려는 내용을 조금이라도 이해하려는 노력을 결코 포기하지 않았습니다.
나중에 그들에게 물어보니, 산어에 대해 전혀 모른다고 했습니다.
그럼에도 그들이 그의 표정, 몸짓, 목소리의 높낮이에서 의도를 필사적으로 해석하려 애쓰는 모습을 보니, 속으로 생각했습니다. “이것이 바로 인간 소통의 본질이다!”
산족 사람들의 지도 아래, 마른 나뭇가지 두 개를 비벼 마찰열로 불을 피우려 했지만, 서툰 탓에 연기 한 줄기조차 나지 않았습니다.
그들이 내 모습을 보고 씁쓸하게 웃고 있다는 느낌이 강하게 들었습니다.
불도 제대로 피우지 못하는 걸 보니, 무인도에 표류한다면 가장 먼저 죽을 타입의 사람이라는 걸 깨달았습니다.
©ondoku3.com
ノルウェー語 (Norsk)
Jeg besøkte Central Kalahari Game Reserve, en stor nasjonalpark i Kalahari-ørkenen i Botswana.
Det som overrasket meg da jeg kom til Kalahari-ørkenen, var mengden av gress og busker; det var svært forskjellig fra bildet jeg hadde av Sahara-ørkenen.
Faktisk forstår jeg at Kalahari-ørkenen i akademiske sammenhenger ofte klassifiseres ikke som en ekte ørken, men som et halvtørt område.
Kalahari får mer nedbør enn en ekte ørken, noe som gir nok fuktighet til at gress og busker kan vokse godt.
Det finnes sanddyner, selvsagt, men planterøttene holder sanden godt på plass, så formen endres sjelden av vinden.
Uansett var kontrasten mellom den røde sanden og den grønne vegetasjonen slående og ble værende i minnet lenge etterpå.
Etter en kort pause på hotellet dro jeg ut på safari med guiden min.
Til slutt klarte jeg å se sjiraffer, svart gnu, kjempeeland, oryx, kudu, sebraer, impalaer, gribber og perlehøns. Men i motsetning til Kenyas Maasai Mara nasjonalreservat, der dyrene virker å være overalt, føltes det her ganske stille og tomt.
Neste morgen så jeg imidlertid på en ny safari de svartmanede Kalahari-løvene, som visstnok bare finnes i denne regionen, og det gjorde meg helt fornøyd.
På ettermiddagen besøkte jeg sammen med to nederlandske turister og guiden vår en San-landsby.
Språket de snakker, san, tilhører khoisan-språkfamilien og kjennetegnes av klikkelyder.
En av mennene begynte å forklare ting for oss entusiastisk på san.
Siden jeg hadde drevet litt med lingvistikk på universitetet, visste jeg om eksistensen av san, men å høre det snakket var nytt for meg. Naturligvis forsto jeg ikke et eneste ord og var usikker på hvordan jeg skulle reagere. Guiden virket heller ikke å forstå det og var like rådløs.
De to nederlandske turistene stirret imidlertid intenst inn i øynene til mannen mens han snakket i raskt tempo, lyttet oppmerksomt og ga aldri opp i forsøket på å oppfatte selv litt av det han prøvde å si.
Da jeg spurte dem senere, sa de at de ikke hadde noen kjennskap til san i det hele tatt.
Likevel, da jeg så dem desperat prøve å tolke intensjonene hans ut fra ansiktsuttrykk, gester og tonefall i stemmen, tenkte jeg for meg selv: «Dette er virkelig essensen av menneskelig kommunikasjon!»
Under veiledning av San-folket prøvde jeg å tenne bål ved å gni to tørre pinner mot hverandre for å lage friksjonsvarme, men klønete som jeg er, klarte jeg ikke engang å få frem det minste spor av røyk.
Jeg hadde et klart inntrykk av at de smilte ironisk av anstrengelsene mine.
Fordi jeg ikke engang klarte å tenne bål, innså jeg at jeg er typen som ville være den første til å omkomme hvis jeg forliste på en øde øy.
©ondoku3.com
デンマーク語 (Dansk)
Jeg besøgte Central Kalahari Game Reserve, en stor nationalpark i Kalahari-ørkenen i Botswana.
Det der overraskede mig ved ankomsten til Kalahari-ørkenen var mængden af græs og buske; det var meget anderledes end det billede jeg havde af Sahara-ørkenen.
Faktisk forstår jeg at Kalahari-ørkenen i videnskabelige sammenhænge ofte ikke klassificeres som en ægte ørken, men som et halvtørt område.
Kalahari får mere nedbør end en ægte ørken, hvilket giver nok fugt til at græs og buske kan vokse godt.
Der er sandklitter, selvfølgelig, men planternes rødder holder sandet fast på plads, så formen ændres sjældent af vinden.
Under alle omstændigheder var kontrasten mellem det røde sand og den grønne vegetation slående og blev hængende i hukommelsen længe efter.
Efter en kort pause på hotellet tog jeg ud på safari med min guide.
Til sidst lykkedes det mig at se giraffer, sorte gnuer, kæmpeeland, oryx, kudu, zebraer, impalaer, gribbe og perlehøns. Men i modsætning til Kenyas Maasai Mara nationalreservat, hvor dyrene virker at være overalt, føltes det her ret stille og tomt.
Næste morgen så jeg dog på en anden safari de sortmanede Kalahari-løver, som siges kun at findes i denne region, og det gjorde mig helt tilfreds.
Om eftermiddagen besøgte jeg sammen med to hollandske turister og vores guide en San-landsby.
Sproget de taler, san, tilhører khoisan-sprogfamilien og kendetegnes ved kliklyde.
En af mændene begyndte at forklare os ting entusiastisk på san.
Da jeg havde snuset lidt til lingvistik på universitetet, vidste jeg om eksistensen af san, men det var første gang jeg hørte det talt. Naturligvis forstod jeg ikke et eneste ord og var usikker på hvordan jeg skulle reagere. Guiden virkede heller ikke at forstå det og var lige så rådvild.
De to hollandske turister stirrede imidlertid intenst ind i mandens øjne mens han talte i hurtigt tempo, lyttede opmærksomt og gav aldrig op i forsøget på at forstå selv lidt af det han prøvede at sige.
Da jeg spurgte dem senere, sagde de at de slet ikke kendte til san.
Ikke desto mindre, da jeg så dem desperat forsøge at tolke hans intentioner ud fra ansigtsudtryk, gestik og tonefald, tænkte jeg ved mig selv: «Dette er virkelig essensen af menneskelig kommunikation!»
Under vejledning af San-folket prøvede jeg at tænde bål ved at gnide to tørre pinde mod hinanden for at skabe friktionsvarme, men klodset som jeg er, kunne jeg ikke engang frembringe det svageste spor af røg.
Jeg havde et klart indtryk af at de smilede ironisk ad mine anstrengelser.
Fordi jeg ikke engang kunne tænde bål, indså jeg at jeg er den type person der ville være den første til at omkomme hvis jeg strandede på en øde ø.
©ondoku3.com
フィンランド語 (Suomi)
Vierailin Central Kalahari Game Reservessä, joka on laaja kansallispuisto Botswanan Kalaharin autiomaassa.
Saapuessani Kalaharin autiomaahan minua yllätti ruohon ja pensaiden runsas määrä; se poikkesi suuresti Saharan autiomaasta muodostamastani kuvasta.
Itse asiassa tiedän, että tieteellisesti Kalaharin autiomaata luokitellaan usein ei oikeaksi autiomaaksi vaan puolikuivaksi alueeksi.
Kalahari saa enemmän sademäärää kuin oikea autiomaa, mikä tarjoaa riittävästi kosteutta ruohon ja pensaiden hyvälle kasvulle.
Hiekkadyynejä on tietysti, mutta kasvien juuret pitävät hiekan tiukasti paikallaan, joten tuuli muuttaa niiden muotoa harvoin.
Joka tapauksessa kontrasti punaisen hiekan ja vihreän kasvillisuuden välillä oli silmiinpistävä ja jäi mieleeni pitkäksi aikaa.
Lyhyen lepotauon jälkeen hotellilla lähdin safarille oppaani kanssa.
Lopulta onnistuin näkemään kirahveja, mustia gnuja, jättiläiselandeja, orykseja, kuduja, seeproja, impaloja, korppikotkia ja helmikanoja. Toisin kuin Kenian Maasai Mara-kansallispuistossa, jossa eläimiä tuntuu olevan kaikkialla, täällä tuntui melko hiljaiselta ja tyhjältä.
Seuraavana aamuna toisella safarilla näin kuitenkin mustaharjaiset Kalaharin leijonat, joita sanotaan esiintyvän vain tällä alueella, ja se tyydytti minut täysin.
Iltapäivällä vierailin kahden hollantilaisen turistin ja oppaamme kanssa San-kylässä.
Heidän puhumansa kieli, san, kuuluu khoisan-kielikuntaan ja on tunnettu napsahdusäänistään.
Yksi miehistä alkoi innokkaasti selittää meille asioita san-kielellä.
Olin opiskellut kielitiedettä yliopistossa vähän, joten tiesin san-kielen olemassaolosta, mutta sen kuuleminen puhuttuna oli minulle ensimmäinen kerta. En tietenkään ymmärtänyt sanaakaan enkä tiennyt miten reagoida. Opaskaan ei näyttänyt ymmärtävän ja oli yhtä neuvoton.
Kaksi hollantilaista turistia kuitenkin tuijotti miestä intensiivisesti silmiin tämän puhuessa nopeasti, kuunteli tarkkaavaisesti eikä antanut periksi yrityksessään ymmärtää edes vähän siitä mitä hän yritti sanoa.
Kun kysyin heiltä myöhemmin, he sanoivat etteivät tienneet san-kielestä mitään.
Siitä huolimatta kun näin heidän epätoivoisesti yrittävän tulkita hänen aikomuksiaan ilmeistä, eleistä ja äänenpainoista, ajattelin itselleni: ”Tämä on todella ihmisviestinnän ydin!”
San-kansan ohjauksessa yritin sytyttää tulen hankaaamalla kahta kuivaa puuta vastakkain kitkan luomiseksi, mutta kömpelönä kuin olen en saanut edes pienintä savua aikaan.
Minulla oli selvä vaikutelma että he hymyilivät ironisesti ponnisteluilleni.
Koska en pystynyt edes sytyttämään tulta, tajusin olevani sellainen ihminen joka kuolisi ensimmäisenä jos haaksirikkoutuisi autiolle saarelle.
©ondoku3.com
イタリア語(Italiano)
Ho visitato la Central Kalahari Game Reserve, un vasto parco nazionale nel deserto del Kalahari, in Botswana.
Ciò che mi ha sorpreso al mio arrivo nel deserto del Kalahari è stata l’abbondanza di erba e arbusti; era molto diverso dall’immagine del deserto del Sahara che avevo in mente.
In effetti, mi risulta che, dal punto di vista scientifico, il deserto del Kalahari sia spesso classificato non come un vero deserto, ma come una regione semi-arida.
Il Kalahari riceve più precipitazioni di un vero deserto, fornendo umidità sufficiente affinché erbe e arbusti crescano bene.
Ci sono dune di sabbia, naturalmente, ma le radici delle piante trattengono saldamente la sabbia, quindi la loro forma viene raramente modificata dal vento.
In ogni caso, il contrasto tra la sabbia rossa e la vegetazione verde era sorprendente e mi è rimasto impresso a lungo.
Dopo un breve riposo in hotel, sono partito per un safari con la mia guida.
Alla fine sono riuscito a vedere giraffe, gnu neri, eland giganti, orici, kudu, zebre, impala, avvoltoi e faraone. Tuttavia, a differenza della Riserva Nazionale Masai Mara in Kenya, dove gli animali sembrano essere ovunque, qui l’atmosfera era piuttosto tranquilla e deserta.
La mattina seguente, però, durante un altro safari ho visto i leoni del Kalahari dalla criniera nera, che si dice si trovino solo in questa regione, e questo mi ha lasciato pienamente soddisfatto.
Nel pomeriggio, insieme a due turisti olandesi e alla nostra guida, abbiamo visitato un villaggio San.
La lingua che parlano, il san, appartiene alla famiglia linguistica khoisan ed è caratterizzata dai suoi suoni a clic.
Uno degli uomini ha iniziato a spiegarci le cose con entusiasmo in san.
Avendo studiato un po’ di linguistica all’università, sapevo dell’esistenza del san, ma era la prima volta che lo sentivo parlare. Naturalmente non capivo una sola parola e non sapevo bene come reagire. Anche la guida sembrava non capirlo e si trovava altrettanto perplessa.
I due turisti olandesi, tuttavia, fissavano intensamente gli occhi dell’uomo mentre parlava a ritmo serrato, ascoltando con attenzione e senza mai desistere nel tentativo di cogliere anche solo un po’ di ciò che stava cercando di dire.
Quando più tardi ho chiesto loro spiegazioni, mi hanno detto di non sapere assolutamente nulla del san.
Tuttavia, vedendoli cercare disperatamente di interpretare le sue intenzioni dalle espressioni facciali, dai gesti e dall’intonazione della voce, ho pensato tra me e me: «Questa è davvero l’essenza della comunicazione umana!».
Sotto la guida del popolo San, ho provato ad accendere un fuoco sfregando due bastoncini secchi per creare calore per attrito, ma essendo goffo come sono, non sono riuscito a produrre nemmeno la più flebile traccia di fumo.
Ho avuto la netta impressione che stessero sorridendo ironicamente dei miei sforzi.
Incapace persino di accendere un fuoco, mi sono reso conto di essere il tipo di persona che sarebbe stata la prima a perire se naufragasse su un’isola deserta.
©ondoku3.com
ポルトガル語(Português)
Visitei a Reserva de Caça do Kalahari Central, um vasto parque nacional no Deserto do Kalahari, em Botsuana.
O que me surpreendeu ao chegar ao Deserto do Kalahari foi a abundância de gramíneas e arbustos; era muito diferente da imagem do Deserto do Saara que eu tinha em mente.
Na verdade, sei que, do ponto de vista acadêmico, o Deserto do Kalahari costuma ser classificado não como um verdadeiro deserto, mas como uma região semiárida.
O Kalahari recebe mais chuvas do que um deserto genuíno, proporcionando umidade suficiente para que gramíneas e arbustos cresçam bem.
Há dunas de areia, é claro, mas as raízes das plantas mantêm a areia firmemente no lugar, de modo que sua forma raramente é alterada pelo vento.
De qualquer forma, o contraste entre a areia vermelha e a vegetação verde era impressionante e ficou na minha memória por muito tempo.
Após um breve descanso no hotel, parti para um safári com meu guia.
No final, consegui ver girafas, gnus-pretos, elandes gigantes, órix, kudus, zebras, impalas, abutres e pintadas. No entanto, ao contrário da Reserva Nacional Maasai Mara, no Quênia, onde os animais parecem estar por toda parte, aqui parecia bastante silencioso e vazio.
Na manhã seguinte, porém, em outro safári, vi os leões do Kalahari de juba preta, que dizem ser encontrados apenas nesta região, e isso me deixou totalmente satisfeito.
À tarde, junto com dois turistas holandeses e nosso guia, visitamos uma aldeia San.
A língua que eles falam, o san, pertence à família linguística Khoisan e é caracterizada por seus sons de clique.
Um dos homens começou a nos explicar as coisas com entusiasmo em san.
Como havia estudado um pouco de linguística na universidade, eu sabia da existência do san, mas era a primeira vez que ouvia essa língua sendo falada. Naturalmente, não consegui entender uma única palavra e não sabia bem como reagir. O guia também não parecia entender e estava igualmente perplexo.
Os dois turistas holandeses, no entanto, fitavam intensamente os olhos do homem enquanto ele falava em ritmo acelerado, ouvindo atentamente e sem desistir de tentar captar pelo menos um pouco do que ele estava tentando dizer.
Quando perguntei a eles sobre isso mais tarde, disseram que não tinham nenhum conhecimento sobre o san.
No entanto, vendo-os tentando desesperadamente interpretar suas intenções a partir de suas expressões faciais, gestos e variações no tom de voz, pensei comigo mesmo: “Essa é realmente a essência da comunicação humana!”
Sob a orientação do povo San, tentei acender uma fogueira esfregando dois gravetos secos um contra o outro para gerar calor por fricção, mas, sendo desajeitado como sou, não consegui produzir nem mesmo o mais leve traço de fumaça.
Tive a nítida impressão de que eles estavam sorrindo ironicamente diante dos meus esforços.
Incapaz até mesmo de acender uma fogueira, percebi que era o tipo de pessoa que seria a primeira a perecer se naufragasse em uma ilha deserta.
©ondoku3.com
ロシア語 (Русский Язык)
Я посетил Центральный заповедник Калахари — обширный национальный парк в пустыне Калахари в Ботсване.
По прибытии в пустыню Калахари меня удивило обилие травы и кустарников; это сильно отличалось от того образа пустыни Сахара, который я себе представлял.
На самом деле, насколько я понимаю, с научной точки зрения пустыню Калахари часто классифицируют не как настоящую пустыню, а как полузасушливый регион.
В Калахари выпадает больше осадков, чем в настоящей пустыне, что обеспечивает достаточно влаги для хорошего роста трав и кустарников.
Конечно, здесь есть песчаные дюны, но корни растений прочно удерживают песок на месте, поэтому ветер редко изменяет их форму.
В любом случае, контраст между красным песком и зелёной растительностью был поразительным и надолго остался в моей памяти.
После короткого отдыха в отеле я отправился на сафари со своим гидом.
В итоге мне удалось увидеть жирафов, чёрных гну, гигантских эландов, ориксов, куду, зебр, импал, стервятников и цесарок. Однако, в отличие от кенийского национального заповедника Масаи-Мара, где животные, кажется, повсюду, здесь было довольно тихо и пусто.
Однако на следующее утро, во время другого сафари, я увидел калахарских львов с чёрной гривой, которые, как говорят, встречаются только в этом регионе, и это полностью меня удовлетворило.
Во второй половине дня вместе с двумя голландскими туристами и нашим гидом мы посетили деревню народа сан.
Их язык, сан, принадлежит к койсанской языковой семье и отличается щелкающими звуками.
Один из мужчин начал с энтузиазмом объяснять нам что-то на языке сан.
Поскольку в университете я немного занимался лингвистикой, я знал о существовании языка сан, но слышал его впервые. Естественно, я не понял ни слова и не знал, как реагировать. Гид, похоже, тоже ничего не понимал и был в такой же растерянности.
Двое голландских туристов, однако, пристально смотрели в глаза мужчине, когда тот говорил быстрым темпом, внимательно слушая и не отступая в попытках понять хотя бы немногое из того, что он пытался сказать.
Когда я позже спросил их об этом, они сказали, что вообще ничего не знают о языке сан.
Тем не менее, видя, как они отчаянно пытаются понять его намерения по выражению лица, жестам и интонации, я подумал про себя: «Вот это и есть суть человеческого общения!».
Под руководством санцев я попытался разжечь огонь, потирая две сухие палки друг о друга, чтобы создать тепло от трения, но, будучи неуклюжим, я не смог произвести даже малейшего следа дыма.
У меня сложилось чёткое впечатление, что они иронично улыбались, глядя на мои усилия.
Не сумев даже разжечь огонь, я понял, что я из тех людей, которые первыми погибнут, если потерпят кораблекрушение на необитаемом острове.
©ondoku3.com
オランダ語(Nederlands)
Ik heb het Central Kalahari Game Reserve bezocht, een uitgestrekt nationaal park in de Kalahariwoestijn in Botswana.
Wat me bij aankomst in de Kalahariwoestijn verraste, was de overvloed aan gras en struiken; het was heel anders dan het beeld dat ik van de Sahara in mijn hoofd had.
Ik heb begrepen dat de Kalahariwoestijn in wetenschappelijke kringen vaak niet als een echte woestijn wordt beschouwd, maar als een semi-aride gebied.
De Kalahari krijgt meer regen dan een echte woestijn, waardoor er voldoende vocht is voor grassen en struiken om goed te groeien.
Er zijn natuurlijk zandduinen, maar de plantenwortels houden het zand stevig op zijn plaats, zodat hun vorm zelden door de wind verandert.
Hoe dan ook, het contrast tussen het rode zand en de groene vegetatie was opvallend en bleef me nog lang bij.
Na een korte rustpauze in het hotel vertrok ik met mijn gids op safari.
Uiteindelijk heb ik giraffen, zwarte gnoes, reusachtige elanden, oryxen, koedoes, zebra’s, impala’s, gieren en parelhoenders kunnen zien. In tegenstelling tot het Maasai Mara National Reserve in Kenia, waar dieren overal lijken te zijn, voelde het hier echter nogal stil en leeg aan.
De volgende ochtend zag ik tijdens een nieuwe safari echter de Kalahari-leeuwen met zwarte manen, die naar verluidt alleen in deze regio voorkomen, en dat stelde me volledig tevreden.
‘s Middags bezochten we samen met twee Nederlandse toeristen en onze gids een San-dorp.
De taal die ze spreken, het San, behoort tot de Khoisan-taalfamilie en wordt gekenmerkt door klikklanken.
Een van de mannen begon ons enthousiast dingen uit te leggen in het San.
Omdat ik me op de universiteit een beetje met taalkunde had beziggehouden, wist ik wel dat het San bestond, maar het was voor mij de eerste keer dat ik het hoorde spreken. Ik begreep natuurlijk geen woord en wist niet goed hoe ik moest reageren. De gids leek het ook niet te begrijpen en stond evenzeer met zijn mond vol tanden.
De twee Nederlandse toeristen staarden echter aandachtig in de ogen van de man terwijl hij in hoog tempo sprak, luisterden aandachtig en gaven niet op in hun poging om ook maar iets te begrijpen van wat hij probeerde te zeggen.
Toen ik hen er later naar vroeg, zeiden ze dat ze helemaal niets van het San afwisten.
Niettemin, toen ik zag hoe ze wanhopig probeerden zijn bedoelingen te interpreteren aan de hand van zijn gezichtsuitdrukkingen, gebaren en de stijging en daling van zijn stem, dacht ik bij mezelf: “Dit is echt de essentie van menselijke communicatie!”
Onder begeleiding van de San probeerde ik een vuur aan te steken door twee droge takjes tegen elkaar te wrijven om wrijvingswarmte te creëren, maar omdat ik zo onhandig ben, kon ik niet eens het minste spoor van rook produceren.
Ik had de duidelijke indruk dat ze wrang glimlachten om mijn pogingen.
Omdat ik niet eens een vuur kon aansteken, besefte ik dat ik het type persoon ben dat als eerste zou omkomen als hij schipbreuk zou lijden op een onbewoond eiland.
©ondoku3.com
スウェーデン語(Svenska)
Jag besökte Central Kalahari Game Reserve, en vidsträckt nationalpark i Kalahariöknen i Botswana.
Det som förvånade mig när jag anlände till Kalahariöknen var det överflöd av gräs och buskar; det skilde sig mycket från den bild av Saharaöknen som jag hade föreställt mig.
Faktum är att jag har förstått att Kalahariöknen i vetenskapliga sammanhang ofta inte klassificeras som en äkta öken utan som ett halvtorrt område.
Kalahari får mer nederbörd än en äkta öken, vilket ger tillräckligt med fukt för att gräs och buskar ska kunna växa bra.
Det finns förstås sanddyner, men växternas rötter håller sanden stadigt på plats, så deras form förändras sällan av vinden.
Hur som helst var kontrasten mellan den röda sanden och den gröna vegetationen slående och stannade kvar i mina tankar länge efteråt.
Efter en kort vila på hotellet gav jag mig iväg på safari med min guide.
Till slut lyckades jag se giraffer, svarta gnu, jätteeland, oryx, kudu, zebror, impalor, gamar och pärlhöns. Men till skillnad från Kenyas Maasai Mara National Reserve, där djuren verkar finnas överallt, kändes det ganska tyst och tomt här.
Följande morgon, på en annan safari, såg jag dock de svartmanade Kalahari-lejonen, som sägs finnas endast i denna region, och det gjorde mig helt nöjd.
På eftermiddagen besökte jag, tillsammans med två nederländska turister och vår guide, en San-by.
Språket de talar, san, tillhör den khoisanska språkfamiljen och kännetecknas av sina klickljud.
En av männen började entusiastiskt förklara saker för oss på san.
Eftersom jag hade snuddat vid språkvetenskap på universitetet kände jag till att språket san fanns, men det var första gången jag hörde det talas. Naturligtvis förstod jag inte ett enda ord och visste inte hur jag skulle reagera. Guiden verkade inte heller förstå det och var lika rådlös.
De två nederländska turisterna stirrade dock intensivt in i mannens ögon medan han talade i rask takt, lyssnade uppmärksamt och gav aldrig upp i sina försök att förstå åtminstone en smula av vad han försökte säga.
När jag senare frågade dem om det sa de att de inte hade någon kunskap om san alls.
Men när jag såg dem desperat försöka tolka hans avsikter utifrån hans ansiktsuttryck, gester och tonfallet i hans röst, tänkte jag för mig själv: ”Det här är verkligen essensen av mänsklig kommunikation!”.
Under San-folkets vägledning försökte jag tända en eld genom att gnida två torra pinnar mot varandra för att skapa friktionsvärme, men klumpig som jag är kunde jag inte ens få fram det minsta spår av rök.
Jag fick det tydliga intrycket att de log ironiskt åt mina ansträngningar.
Eftersom jag inte ens kunde tända en eld insåg jag att jag var den typ av person som skulle vara den första att omkomma om jag strandade på en öde ö.
©ondoku3.com
ポーランド語 (Polski)
Odwiedziłem Central Kalahari Game Reserve, rozległy park narodowy na pustyni Kalahari w Botswanie.
Po przybyciu na pustynię Kalahari zaskoczyła mnie obfitość trawy i krzewów; bardzo różniło się to od obrazu Sahary, jaki miałem w głowie.
W rzeczywistości rozumiem, że z naukowego punktu widzenia pustynia Kalahari jest często klasyfikowana nie jako prawdziwa pustynia, lecz jako region półpustynny.
W Kalahari opady są większe niż na prawdziwej pustyni, co zapewnia wystarczającą wilgoć dla dobrego wzrostu traw i krzewów.
Wydmy są oczywiście, ale korzenie roślin mocno trzymają piasek w miejscu, więc ich kształt rzadko zmienia się pod wpływem wiatru.
W każdym razie kontrast między czerwonym piaskiem a zieloną roślinnością był uderzający i pozostał w mojej pamięci na długo.
Po krótkim odpoczynku w hotelu wyruszyłem na safari z moim przewodnikiem.
W końcu udało mi się zobaczyć żyrafy, czarne gnu, olbrzymie elandy, oryksy, kudu, zebry, impale, sępy i perliczki. Jednak w przeciwieństwie do kenijskiego rezerwatu Masai Mara, gdzie zwierzęta wydają się być wszędzie, tutaj panowała raczej cisza i pustka.
Następnego ranka podczas kolejnego safari zobaczyłem jednak lwy z Kalahari o czarnej grzywie, które podobno występują tylko w tym regionie, i to sprawiło, że byłem w pełni zadowolony.
Po południu razem z dwoma holenderskimi turystami i naszym przewodnikiem odwiedziliśmy wioskę San.
Język, którym mówią, san, należy do rodziny khoisan i charakteryzuje się klikającymi dźwiękami.
Jeden z mężczyzn zaczął z entuzjazmem wyjaśniać nam rzeczy w języku san.
Ponieważ na studiach zajmowałem się trochę lingwistyką, wiedziałem o istnieniu san, ale usłyszenie go mówionego było dla mnie pierwsze. Oczywiście nie rozumiałem ani słowa i nie byłem pewien jak zareagować. Przewodnik też chyba nie rozumiał i był równie zdezorientowany.
Dwóch holenderskich turystów jednak wpatrywało się intensywnie w oczy mężczyzny, gdy mówił szybkim tempem, słuchając uważnie i nie ustając w wysiłkach, by uchwycić choćby trochę tego, co próbował powiedzieć.
Gdy zapytałem ich później, powiedzieli że nie mają żadnej wiedzy o san.
Niemniej jednak, widząc jak desperacko próbują odczytać jego intencje z mimiki, gestów i modulacji głosu, pomyślałem sobie: „To naprawdę jest istota ludzkiej komunikacji!”
Pod przewodnictwem ludzi San próbowałem rozpalić ogień pocierając dwa suche patyki, by wytworzyć ciepło tarcia, ale niezdarny jaki jestem nie udało mi się wywołać nawet najmniejszej smużki dymu.
Miałem wyraźne wrażenie że uśmiechali się ironicznie z moich prób.
Nie potrafiąc nawet rozpalić ognia, zdałem sobie sprawę że jestem typem człowieka, który pierwszy zginąłby gdyby rozbił się na bezludnej wyspie.
©ondoku3.com
チェコ語 (Čeština)
Navštívil jsem Central Kalahari Game Reserve, rozlehlý národní park v poušti Kalahari v Botswaně.
Po příjezdu do pouště Kalahari mě překvapilo množství trávy a keřů; bylo to úplně jiné, než jakou jsem si představoval poušť Saharu.
Vlastně vím, že z vědeckého hlediska se poušť Kalahari často neklasifikuje jako pravá poušť, ale jako polosuchá oblast.
V Kalahari spadne více srážek než v opravdové poušti, což dává dostatek vlhkosti pro dobrý růst trav a keřů.
Písečné duny tu samozřejmě jsou, ale kořeny rostlin drží písek pevně na místě, takže jejich tvar vítr málokdy mění.
Každopádně kontrast mezi červeným pískem a zelenou vegetací byl nápadný a zůstal mi v paměti ještě dlouho.
Po krátkém odpočinku v hotelu jsem se vydal na safari se svým průvodcem.
Nakonec se mi podařilo spatřit žirafy, černé pakoně, obrovské elandy, oryx, kudu, zebry, impaly, supy a perličky. Na rozdíl od keňské rezervace Masai Mara, kde zvířata vypadají být všude, tady to působilo spíš klidně a prázdně.
Následující ráno jsem však při dalším safari uviděl lvy z Kalahari s černou hřívou, kteří se prý vyskytují jen v této oblasti, a to mě úplně uspokojilo.
Odpoledne jsme spolu se dvěma nizozemskými turisty a naším průvodcem navštívili vesnici San.
Jazyk, kterým mluví, san, patří do khoisanské jazykové rodiny a vyznačuje se klikavými zvuky.
Jeden z mužů nám začal nadšeně vysvětlovat věci v san.
Protože jsem se na univerzitě trochu věnoval lingvistice, věděl jsem o existenci san, ale slyšet ho mluvený bylo pro mě poprvé. Samozřejmě jsem nerozuměl ani slovo a nevěděl jsem, jak reagovat. Průvodce to také zřejmě nechápal a byl stejně bezradný.
Ti dva nizozemští turisté však upřeně hleděli muži do očí, když mluvil rychlým tempem, pozorně poslouchali a nevzdávali se snahy pochopit byť jen trochu toho, co se snažil říct.
Když jsem se jich později zeptal, řekli že o san vůbec nic nevědí.
Přesto když jsem viděl, jak zoufale se snaží odhadnout jeho záměry z výrazu tváře, gest a intonace hlasu, pomyslel jsem si: „Tohle je opravdu podstata lidské komunikace!“
Pod vedením Sanů jsem se pokusil rozdělat oheň třením dvou suchých klacků, abych vytvořil teplo třením, ale protože jsem nešikovný, nedokázal jsem vyprodukovat ani nejslabší stopu kouře.
Měl jsem jasný dojem, že se nad mými pokusy ironicky usmívají.
Neschopen rozdělat oheň jsem si uvědomil, že jsem typ člověka, který by první zahynul, kdyby ztroskotal na opuštěném ostrově.
©ondoku3.com
ルーマニア語 (Română)
Am vizitat Rezervația Central Kalahari Game Reserve, un vast parc național în deșertul Kalahari din Botswana.
Ceea ce m-a surprins la sosirea în deșertul Kalahari a fost abundența de iarbă și arbuști; era foarte diferit de imaginea deșertului Sahara pe care mi-o făcusem.
De fapt, înțeleg că din punct de vedere academic deșertul Kalahari este adesea clasificat nu ca un deșert adevărat, ci ca o regiune semi-aridă.
Kalahari primește mai multe precipitații decât un deșert autentic, oferind suficientă umiditate pentru ca iarba și arbuștii să crească bine.
Există dune de nisip, desigur, dar rădăcinile plantelor țin nisipul ferm pe loc, astfel încât forma lor este rareori schimbată de vânt.
Oricum, contrastul dintre nisipul roșu și vegetația verde a fost izbitor și mi-a rămas în minte mult timp după aceea.
După o scurtă odihnă la hotel, am pornit într-un safari cu ghidul meu.
În cele din urmă, am reușit să văd girafe, gnu negre, elani uriași, oryx, kudu, zebre, impala, vulturi și bibilici. Totuși, spre deosebire de rezervația națională Maasai Mara din Kenya, unde animalele par a fi peste tot, aici s-a simțit destul de liniștit și gol.
A doua zi dimineață, însă, într-un alt safari am văzut leii din Kalahari cu coamă neagră, despre care se spune că se găsesc doar în această regiune, și asta m-a lăsat pe deplin mulțumit.
După-amiază, împreună cu doi turiști olandezi și ghidul nostru, am vizitat un sat San.
Limba pe care o vorbesc, san, aparține familiei khoisan și se caracterizează prin sunetele de clic.
Unul dintre bărbați a început să ne explice lucrurile cu entuziasm în san.
Deoarece mă ocupasem puțin de lingvistică la universitate, știam de existența san, dar să o aud vorbită a fost o premieră pentru mine. Bineînțeles că nu înțelegeam niciun cuvânt și nu știam cum să reacționez. Nici ghidul nu părea să înțeleagă și era la fel de nedumerit.
Cei doi turiști olandezi însă îl priveau intens în ochi pe bărbat în timp ce vorbea rapid, ascultând cu atenție și fără să renunțe vreodată la efortul de a înțelege măcar puțin din ceea ce încerca să spună.
Când i-am întrebat mai târziu, au spus că nu știu absolut nimic despre san.
Cu toate acestea, văzându-i cum încearcă disperat să-i interpreteze intențiile din expresiile faciale, gesturi și variațiile vocii, m-am gândit în sinea mea: „Aceasta este cu adevărat esența comunicării umane!”
Sub îndrumarea oamenilor San, am încercat să aprind un foc frecând două bețe uscate pentru a crea căldură prin frecare, dar fiind neîndemânatic cum sunt, nu am reușit să produc nici măcar cea mai mică urmă de fum.
Am avut impresia clară că zâmbeau ironic la eforturile mele.
Neavând capacitatea nici măcar să aprind un foc, mi-am dat seama că sunt genul de persoană care ar fi prima care ar pieri dacă ar naufragia pe o insulă pustie.
©ondoku3.com
インドネシア語 (Bahasa Indonesia)
Saya mengunjungi Central Kalahari Game Reserve, sebuah taman nasional yang luas di Gurun Kalahari, Botswana.
Yang mengejutkan saya saat tiba di Gurun Kalahari adalah banyaknya rumput dan semak belukar; pemandangan itu sangat berbeda dari gambaran Gurun Sahara yang ada di benak saya.
Sebenarnya, saya paham bahwa secara akademis Gurun Kalahari sering diklasifikasikan bukan sebagai gurun sejati, melainkan sebagai wilayah semi-kering.
Gurun Kalahari menerima curah hujan lebih banyak daripada gurun sejati, sehingga menyediakan kelembapan yang cukup agar rumput dan semak dapat tumbuh dengan baik.
Tentu saja ada bukit pasir, tetapi akar tanaman menahan pasir dengan kuat, sehingga bentuknya jarang berubah karena angin.
Bagaimanapun, kontras antara pasir merah dan vegetasi hijau sangat mencolok dan tetap melekat dalam ingatan saya lama kemudian.
Setelah istirahat sebentar di hotel, saya berangkat safari bersama pemandu saya.
Akhirnya saya berhasil melihat jerapah, wildebeest hitam, eland raksasa, oryx, kudu, zebra, impala, burung nasar, dan burung guinea. Namun, berbeda dengan Cagar Alam Nasional Maasai Mara di Kenya di mana hewan seolah ada di mana-mana, di sini terasa cukup sepi dan kosong.
Keesokan paginya, dalam safari lain saya melihat singa Kalahari berjumbai hitam yang konon hanya ditemukan di wilayah ini, dan itu membuat saya sangat puas.
Sore harinya, bersama dua turis Belanda dan pemandu kami, kami mengunjungi sebuah desa San.
Bahasa yang mereka gunakan, San, termasuk dalam rumpun bahasa Khoisan dan ditandai dengan bunyi klik.
Salah seorang pria mulai menjelaskan dengan antusias kepada kami dalam bahasa San.
Karena pernah belajar sedikit linguistik di universitas, saya tahu tentang keberadaan bahasa San, tetapi mendengarnya diucapkan adalah pengalaman pertama bagi saya. Tentu saja saya tidak mengerti sepatah kata pun dan tidak tahu harus bereaksi bagaimana. Pemandu juga sepertinya tidak mengerti dan sama-sama bingung.
Namun, kedua turis Belanda itu menatap mata pria tersebut dengan saksama saat ia berbicara cepat, mendengarkan dengan sungguh-sungguh dan tidak pernah menyerah dalam upaya memahami sedikit pun apa yang ia coba sampaikan.
Ketika saya tanyakan kemudian, mereka bilang tidak tahu sama sekali tentang San.
Meskipun demikian, melihat mereka berusaha keras menafsirkan maksudnya dari ekspresi wajah, gerakan tubuh, dan naik turunnya suara, saya berpikir dalam hati: “Inilah benar-benar esensi komunikasi manusia!”
Di bawah bimbingan orang San, saya mencoba menyalakan api dengan menggosok dua batang kayu kering untuk menghasilkan panas gesekan, tetapi karena kikuk, saya bahkan tidak bisa menghasilkan sedikit pun asap.
Saya mendapat kesan jelas bahwa mereka tersenyum sinis melihat usaha saya.
Tidak mampu menyalakan api saja, saya sadar bahwa saya adalah tipe orang yang akan menjadi yang pertama mati jika terdampar di pulau terpencil.
©ondoku3.com
ベトナム語 (Tiếng Việt)
Tôi đã ghé thăm Khu bảo tồn Central Kalahari Game Reserve, một công viên quốc gia rộng lớn nằm trong sa mạc Kalahari ở Botswana.
Điều khiến tôi ngạc nhiên khi đến sa mạc Kalahari là sự phong phú của cỏ và cây bụi; nơi đây hoàn toàn khác biệt so với hình ảnh sa mạc Sahara mà tôi từng tưởng tượng.
Thực tế, tôi hiểu rằng về mặt học thuật, sa mạc Kalahari thường không được phân loại là sa mạc thực thụ mà là vùng bán khô hạn.
Kalahari nhận được lượng mưa nhiều hơn sa mạc thực thụ, cung cấp đủ độ ẩm để cỏ và cây bụi phát triển tốt.
Tất nhiên vẫn có những đồi cát, nhưng rễ cây giữ cát chắc chắn tại chỗ nên hình dạng của chúng hiếm khi bị gió thay đổi.
Dù sao thì sự tương phản giữa cát đỏ và thảm thực vật xanh cũng rất ấn tượng và đọng lại trong tôi khá lâu.
Sau khi nghỉ ngắn tại khách sạn, tôi khởi hành đi safari cùng hướng dẫn viên.
Cuối cùng tôi đã nhìn thấy hươu cao cổ, linh dương gnu đen, eland khổng lồ, oryx, kudu, ngựa vằn, impala, kền kền và gà guineafowl. Tuy nhiên, khác với Khu bảo tồn quốc gia Maasai Mara ở Kenya nơi động vật dường như có mặt khắp nơi, ở đây lại cảm giác khá yên tĩnh và trống trải.
Sáng hôm sau, trong chuyến safari khác tôi đã thấy những con sư tử Kalahari có bờm đen — loài được cho là chỉ tồn tại ở vùng này — và điều đó khiến tôi hoàn toàn hài lòng.
Chiều hôm đó, cùng hai du khách Hà Lan và hướng dẫn viên, chúng tôi thăm một làng San.
Ngôn ngữ họ nói, San, thuộc ngữ hệ Khoisan và nổi bật với những âm click.
Một người đàn ông bắt đầu nhiệt tình giải thích cho chúng tôi bằng tiếng San.
Vì từng học qua một chút ngôn ngữ học ở đại học, tôi biết sự tồn tại của tiếng San, nhưng nghe nó được nói ra là lần đầu tiên. Tất nhiên tôi không hiểu nổi từ nào và không biết phải phản ứng ra sao. Hướng dẫn viên cũng dường như không hiểu và likewise bối rối.
Tuy nhiên, hai du khách Hà Lan lại nhìn chằm chằm vào mắt người đàn ông khi anh ta nói nhanh, lắng nghe chăm chú và không hề nao núng trong nỗ lực nắm bắt dù chỉ một chút những gì anh ta cố gắng truyền đạt.
Khi tôi hỏi họ sau đó, họ nói hoàn toàn không biết gì về San.
Dù vậy, nhìn họ cố gắng hết sức để hiểu ý định của anh ta qua biểu cảm khuôn mặt, cử chỉ và sự lên xuống của giọng nói, tôi nghĩ thầm: “Đây thực sự là bản chất của giao tiếp con người!”
Dưới sự hướng dẫn của người San, tôi thử nhóm lửa bằng cách cọ hai que gỗ khô để tạo nhiệt ma sát, nhưng vì vụng về nên thậm chí không tạo được một chút khói nào.
Tôi có ấn tượng rõ ràng rằng họ đang mỉm cười chua chát trước nỗ lực của tôi.
Ngay cả việc nhóm lửa cũng không làm được, tôi nhận ra mình là kiểu người sẽ là người đầu tiên chết nếu bị đắm tàu trên đảo hoang.
©ondoku3.com
