日本語
僕は20代の後半から30代の前半にかけて、名古屋にあるキックボクシングのジムに通っていました。
名古屋・栄から電車でわずか二区間の、静かな住宅街にあるそのジムには、三本のサンドバッグが並び、その奥にはミット打ちやスパーリングで使用する大きなリングが設置されていました。
入会して半年ほど経った頃、プロレス好きの友人にジムでの練習内容を話したところ、こんなことを訊かれました。
「ロープに勢いよく突っ込むと、本当にその反動で戻って来ざるを得なくなるの？」
確かに、子どもの頃によく見ていたプロレス中継では、相手をロープに振り、戻って来たところにドロップキックやラリアートを叩き込むという“お約束”がありました。
当時から僕は不思議に思っていました。
なぜ、自分が痛い目に遭うと分かっているのに、わざわざ戻ってくるのか。
ロープを掴んで、その場に踏みとどまることはできないのか。
実際、藤原喜明というプロレスラーが、ロープに振られたあとトップロープをぐっと掴み、その場に踏みとどまるパフォーマンスを見せたことがあり、僕の中で「ロープの謎」はますます深まるばかりでした。
それ以来、ジムに行くたびに、あの友人の言葉が頭をよぎるようになりました。
自分でロープに飛び込めば、この謎は一発で解ける。
そう思うと、試してみたいという気持ちは日に日に強くなっていきました。
しかし、熱心に指導してくださる会長やトレーナーの方々、そして真面目に汗を流している他の練習生たちの手前、そんなふざけた真似をする勇気はどうしても湧いてきませんでした。
平日の昼間、練習生がほとんどおらず、しかも会長が外出中という、いわば“絶好のタイミング”に恵まれたこともありました。
それでもなお、僕はロープに飛び込むことができませんでした。
ロープに弾き返されるかどうかを確かめる、そのほんの一歩が、どうしても踏み出せなかったのです。
どうやら僕は、ロープの反動よりも「人の目」のほうに強く弾き返されるタイプみたいです。
©ondoku3.com
英語 (English)
From my late twenties into my early thirties, I trained at a kickboxing gym in Nagoya.
The gym was located in a quiet residential neighbourhood just two train stops from Sakae, the centre of Nagoya. It had three punching bags lined up side by side, and behind them stood a large ring used for pad work and sparring.
About six months after joining, I was talking to a friend who liked pro wrestling about the kind of training I was doing at the gym when he suddenly asked me this:
‘If you run full speed into the ropes, are you really forced to come bouncing back because of the recoil?’
When I was a child, pro wrestling on television always seemed to follow the same familiar pattern: someone would be whipped into the ropes, rebound towards their opponent, and get met with a dropkick or a lariat.
Even back then, I found myself wondering about it.
Why would someone willingly come back when they knew they were about to get hurt?
Couldn’t they just grab the ropes and stay where they were?
In fact, there was a time when a wrestler called Yoshiaki Fujiwara grabbed hold of the top rope after being thrown into the ropes, stopping himself from bouncing back. Seeing that performance only deepened the ‘mystery of the ropes’ in my mind.
From then on, every time I went to the gym, my friend’s question would cross my mind again.
If I tried it myself, surely the mystery would be solved instantly.
Once that idea took hold, the urge to test it for myself grew stronger day by day.
Even so, with the owner and the other trainers teaching so seriously, and the other members training earnestly around me, I could never quite bring myself to do something so ridiculous.
There was even one weekday afternoon when hardly anyone else was there, and the owner happened to be out — practically the perfect opportunity.
And yet, even then, I still couldn’t actually throw myself into the ropes.
That tiny final step — actually testing whether the ropes would bounce me back — was somehow one I simply could not take.
Apparently, I’m the sort of person who gets pushed back more strongly by the eyes of other people than by the recoil of the ropes.
©ondoku3.com
ドイツ語(Deutsch)
Von Ende zwanzig bis Anfang dreißig trainierte ich in einem Kickbox-Gym in Nagoya.
Das Gym befand sich in einem ruhigen Wohnviertel, nur zwei Bahnstationen von Sakae, dem Zentrum von Nagoya, entfernt. Dort standen drei Boxsäcke nebeneinander aufgereiht, und dahinter befand sich ein großer Ring, der für Mitt-Training und Sparring genutzt wurde.
Etwa sechs Monate nach meinem Eintritt unterhielt ich mich mit einem Freund, der Pro-Wrestling mochte, über das Training im Gym, als er mich plötzlich fragte:
„Wenn man mit voller Geschwindigkeit in die Seile läuft, wird man dann wirklich durch den Rückstoß gezwungen, zurückzuprallen?”
Als ich Kind war, schien das Pro-Wrestling im Fernsehen immer dem gleichen vertrauten Muster zu folgen: Jemand wurde in die Seile geschleudert, prallte zurück auf seinen Gegner zu und wurde mit einem Dropkick oder einem Lariat getroffen.
Schon damals fragte ich mich das.
Warum sollte jemand freiwillig zurückkommen, wenn er wusste, dass ihm das wehtun würde?
Konnte man sich nicht einfach an den Seilen festhalten und bleiben, wo man war?
Tatsächlich gab es einmal eine Situation, in der Wrestler Yoshiaki Fujiwara sich nach einem Seilwurf am obersten Seil festhielt und so verhinderte, zurückzuprallen. Diese Aktion ließ das „Rätsel der Seile” in meinem Kopf nur noch größer werden.
Von da an kam mir jedes Mal, wenn ich ins Gym ging, die Frage meines Freundes wieder in den Sinn.
Wenn ich es selbst ausprobierte, wäre das Rätsel sicherlich sofort gelöst.
Sobald sich dieser Gedanke festgesetzt hatte, wurde der Drang, es selbst auszuprobieren, von Tag zu Tag stärker.
Trotzdem konnte ich mich — angesichts des ernsthaften Unterrichts des Besitzers und der anderen Trainer sowie der eifrig um mich herum trainierenden Mitglieder — nie dazu durchringen, etwas so Lächerliches zu tun.
Es gab sogar einen Wochentagnachmittag, an dem kaum jemand da war und der Besitzer zufällig nicht vor Ort war — praktisch die perfekte Gelegenheit.
Und doch konnte ich mich selbst dann nicht dazu bringen, mich tatsächlich in die Seile zu werfen.
Dieser winzige letzte Schritt — tatsächlich zu testen, ob die Seile mich zurückprallen lassen würden — war irgendwie einer, den ich einfach nicht gehen konnte.
Offenbar bin ich jemand, den die Blicke anderer Menschen stärker zurückdrängen als der Rückstoß der Seile.
©ondoku3.com
フランス語(Français)
Entre la fin de la vingtaine et le début de la trentaine, je m’entraînais dans un club de kickboxing à Nagoya.
Le club était situé dans un quartier résidentiel calme, à seulement deux stations de train de Sakae, le centre de Nagoya. Il y avait trois sacs de frappe alignés côte à côte, et derrière eux se trouvait un grand ring utilisé pour le travail aux mitaines et le sparring.
Environ six mois après mon inscription, je discutais avec un ami fan de catch professionnel du genre d’entraînement que je faisais au club, quand il m’a soudainement demandé :
« Si tu cours à toute vitesse dans les cordes, tu es vraiment forcé de rebondir en arrière à cause du recul ? »
Quand j’étais enfant, le catch à la télévision semblait toujours suivre le même schéma : quelqu’un était envoyé dans les cordes, rebondissait vers son adversaire et recevait un dropkick ou un lariat.
Même à l’époque, je me posais déjà la question.
Pourquoi quelqu’un reviendrait-il volontairement alors qu’il savait qu’il allait se faire mal ?
Ne pouvait-il pas simplement s’agripper aux cordes et rester où il était ?
En fait, il y a eu une fois où un catcheur appelé Yoshiaki Fujiwara s’est agrippé à la corde supérieure après avoir été envoyé dans les cordes, s’empêchant ainsi de rebondir. Voir ça n’a fait que renforcer le « mystère des cordes » dans mon esprit.
Dès lors, chaque fois que j’allais à la salle, la question de mon ami me revenait.
Si j’essayais moi-même, le mystère serait sûrement résolu instantanément.
Une fois cette idée ancrée, l’envie de tester ça par moi-même s’est renforcée de jour en jour.
Malgré tout, avec le propriétaire et les autres entraîneurs qui enseignaient avec tant de sérieux, et les autres membres qui s’entraînaient consciencieusement autour de moi, je n’arrivais jamais vraiment à me résoudre à faire quelque chose d’aussi ridicule.
Il y a même eu un après-midi en semaine où il n’y avait presque personne et où le propriétaire était justement absent — l’occasion rêvée.
Et pourtant, même là, je n’ai toujours pas réussi à me jeter dans les cordes.
Ce tout petit pas final — tester concrètement si les cordes me feraient rebondir — était d’une manière ou d’une autre celui que je ne pouvais tout simplement pas franchir.
Apparemment, je suis le genre de personne que les regards des autres repoussent plus fort que le rebond des cordes.
©ondoku3.com
スペイン語 (Español)
Desde finales de mis veinte hasta principios de mis treinta, entrenaba en un gimnasio de kickboxing en Nagoya.
El gimnasio estaba situado en un tranquilo barrio residencial, a solo dos paradas de tren de Sakae, el centro de Nagoya. Tenía tres sacos de boxeo alineados uno al lado del otro, y detrás de ellos había un gran ring que se usaba para el trabajo con manoplas y el sparring.
Unos seis meses después de apuntarme, estaba hablando con un amigo al que le gustaba la lucha libre profesional sobre el tipo de entrenamiento que hacía en el gimnasio, cuando de repente me preguntó:
«Si corres a toda velocidad contra las cuerdas, ¿de verdad te ves obligado a rebotar hacia atrás por el impulso?»
Cuando era niño, la lucha libre profesional en la televisión siempre parecía seguir el mismo patrón: alguien era lanzado contra las cuerdas, rebotaba hacia su oponente y recibía una patada voladora o un lariat.
Incluso entonces, me lo preguntaba.
¿Por qué alguien volvería voluntariamente sabiendo que estaba a punto de hacerse daño?
¿No podían simplemente agarrarse a las cuerdas y quedarse donde estaban?
De hecho, hubo una vez en que un luchador llamado Yoshiaki Fujiwara se agarró a la cuerda superior tras ser lanzado contra ellas, evitando así rebotar. Ver esa jugada no hizo más que profundizar el «misterio de las cuerdas» en mi mente.
A partir de entonces, cada vez que iba al gimnasio, la pregunta de mi amigo volvía a mi mente.
Si lo probaba yo mismo, sin duda el misterio se resolvería al instante.
Una vez que esa idea se afianzó, las ganas de probarlo por mí mismo se hicieron más fuertes día a día.
Aun así, con el propietario y los demás entrenadores enseñando con tanta seriedad, y los demás miembros entrenando con ahínco a mi alrededor, nunca me atreví a hacer algo tan ridículo.
Hubo incluso una tarde entre semana en la que casi no había nadie y el dueño estaba fuera: prácticamente la oportunidad perfecta.
Y, sin embargo, incluso entonces, seguía sin poder lanzarme contra las cuerdas.
Ese pequeño paso final — comprobar realmente si las cuerdas me harían rebotar — era, de alguna manera, uno que simplemente no podía dar.
Al parecer, soy el tipo de persona a la que los demás la frenan más con sus miradas que el rebote de las cuerdas.
©ondoku3.com
イタリア語(Italiano)
Tra la fine dei vent’anni e l’inizio dei trenta, mi allenavo in una palestra di kickboxing a Nagoya.
La palestra si trovava in un tranquillo quartiere residenziale a sole due fermate di treno da Sakae, il centro di Nagoya. C’erano tre sacchi da boxe allineati uno accanto all’altro e, dietro di essi, un grande ring usato per gli esercizi con i guantoni e lo sparring.
Circa sei mesi dopo essermi iscritto, stavo parlando con un amico appassionato di wrestling professionistico del tipo di allenamento che facevo in palestra, quando improvvisamente mi chiese:
«Se corri a tutta velocità contro le corde, sei davvero costretto a rimbalzare indietro per effetto del contraccolpo?»
Quando ero bambino, il wrestling professionistico in televisione sembrava sempre seguire lo stesso schema: qualcuno veniva scaraventato contro le corde, rimbalzava verso l’avversario e veniva colpito da un dropkick o da un lariat.
Già allora me lo chiedevo.
Perché qualcuno sarebbe tornato indietro di sua spontanea volontà sapendo che stava per farsi male?
Non potevano semplicemente aggrapparsi alle corde e restare dov’erano?
In effetti, c’è stato un momento in cui un wrestler di nome Yoshiaki Fujiwara, dopo essere stato scaraventato contro le corde, si è aggrappato a quella superiore impedendosi di rimbalzare indietro. Vedere quella mossa non ha fatto altro che approfondire il «mistero delle corde» nella mia mente.
Da allora, ogni volta che andavo in palestra, la domanda del mio amico mi tornava in mente.
Se ci avessi provato io stesso, sicuramente il mistero si sarebbe risolto all’istante.
Una volta che quell’idea ha preso piede, l’impulso di provarlo di persona è diventato ogni giorno più forte.
Eppure, con il proprietario e gli altri istruttori che insegnavano con tanta serietà e gli altri membri che si allenavano con impegno intorno a me, non riuscivo proprio a convincermi a fare una cosa così ridicola.
C’è stato persino un pomeriggio infrasettimanale in cui non c’era quasi nessuno e il proprietario era fuori: praticamente l’occasione perfetta.
Eppure, anche in quel momento, non sono riuscito a lanciarmi contro le corde.
Quel minuscolo passo finale — verificare effettivamente se le corde mi avrebbero fatto rimbalzare — era in qualche modo un passo che semplicemente non riuscivo a compiere.
A quanto pare, sono il tipo di persona che viene frenata più dagli sguardi altrui che dal contraccolpo delle corde.
©ondoku3.com
ポルトガル語(Português)
Entre o final dos meus vinte e o início dos meus trinta anos, treinei em uma academia de kickboxing em Nagoya.
A academia ficava em um bairro residencial tranquilo, a apenas duas estações de trem de Sakae, o centro de Nagoya. Havia três sacos de pancada alinhados lado a lado e, atrás deles, um grande ringue usado para treinos com manoplas e sparring.
Cerca de seis meses depois de me matricular, eu estava conversando com um amigo que gostava de luta livre profissional sobre o tipo de treino que eu fazia na academia, quando de repente ele me perguntou:
«Se você correr a toda velocidade contra as cordas, você é realmente forçado a ricochetear de volta por causa do impulso?»
Quando eu era criança, a luta livre profissional na televisão sempre parecia seguir o mesmo padrão: alguém era arremessado contra as cordas, ricocheteava em direção ao oponente e levava um dropkick ou um lariat.
Mesmo naquela época, eu já me pegava pensando nisso.
Por que alguém voltaria voluntariamente sabendo que estava prestes a se machucar?
Não poderiam simplesmente agarrar as cordas e ficar onde estavam?
Na verdade, houve uma vez em que um lutador chamado Yoshiaki Fujiwara agarrou a corda superior depois de ser jogado contra as cordas, se impedindo de ricochetear de volta. Ver aquela manobra só aprofundou o «mistério das cordas» na minha mente.
Daquele momento em diante, toda vez que eu ia à academia, a pergunta do meu amigo voltava à minha mente.
Se eu tentasse fazer isso, certamente o mistério seria resolvido na hora.
Assim que essa ideia se fixou, a vontade de testar por mim mesmo ficou mais forte a cada dia.
Mesmo assim, com o proprietário e os outros treinadores dando aulas com tanta seriedade, e os outros membros treinando com dedicação ao meu redor, eu nunca conseguia me convencer a fazer algo tão ridículo.
Houve até uma tarde de dia útil em que quase não havia ninguém, e o proprietário por acaso estava fora — praticamente a oportunidade perfeita.
E, mesmo assim, mesmo naquele momento, eu ainda não consegui me jogar contra as cordas.
Aquele pequeno passo final — testar de fato se as cordas me lançariam de volta — era, de alguma forma, algo que eu simplesmente não conseguia dar.
Aparentemente, sou o tipo de pessoa que se sente mais intimidada pelos olhares das outras pessoas do que pelo impulso das cordas.
©ondoku3.com
ロシア語 (Русский Язык)
С конца двадцатых до начала тридцатых я тренировался в зале кикбоксинга в Нагое.
Зал находился в тихом жилом районе, всего в двух остановках от Сакаэ — центра Нагои. Там стояли три боксёрские груши в ряд, а за ними — большой ринг для работы с лапами и спаррингов.
Примерно через полгода после начала занятий я разговаривал с другом, который увлекался профессиональным рестлингом, о тренировках в зале, и вдруг он спросил:
«Если на полной скорости врезаться в канаты, тебя действительно отбрасывает назад?»
В детстве профессиональный рестлинг по телевизору всегда, казалось, шёл по одному и тому же сценарию: кого-то бросали на канаты, он отскакивал к противнику и получал дропкик или лариат.
Я задавался этим вопросом ещё тогда.
Зачем кто-то добровольно возвращается назад, зная, что сейчас получит удар?
Неужели нельзя просто схватиться за канаты и остаться на месте?
Был такой случай: рестлер по имени Ёсиаки Фудзивара, получив бросок на канаты, ухватился за верхний канат и не дал себе отскочить. После этого «загадка канатов» стала ещё более неразрешимой в моей голове.
С тех пор каждый раз, приходя в зал, я вспоминал вопрос друга.
Попробуй я сам — и загадка наверняка разгадалась бы мгновенно.
Как только эта мысль укоренилась, желание проверить всё самому становилось с каждым днём сильнее.
Но, глядя на то, как серьёзно проводят занятия владелец и другие тренеры, и как усердно тренируются остальные вокруг, я никак не мог заставить себя сделать нечто настолько нелепое.
Был даже один будний день, когда в зале почти никого не было и владелец куда-то ушёл — казалось бы, идеальный момент.
И всё же даже тогда я так и не решился броситься на канаты.
Этот крошечный последний шаг — проверить, отбросят ли меня канаты, — почему-то оказался для меня непреодолимым.
Похоже, я из тех людей, которых взгляды окружающих отталкивают сильнее, чем отдача канатов.
©ondoku3.com
オランダ語(Nederlands)
Van eind twintig tot begin dertig trainde ik bij een kickboksschool in Nagoya.
De school lag in een rustige woonwijk, slechts twee treinhaltes van Sakae, het centrum van Nagoya. Er stonden drie bokszakken naast elkaar en daarachter een grote ring voor mittenwerk en sparren.
Ongeveer zes maanden nadat ik me had ingeschreven, had ik het met een vriend die fan was van professioneel worstelen over de training die ik bij de school deed, toen hij me plotseling vroeg:
‘Als je met volle snelheid tegen de touwen aanrent, word je dan echt gedwongen om terug te stuiten door de terugslag?’
Toen ik klein was, leek professioneel worstelen op televisie altijd hetzelfde patroon te volgen: iemand werd tegen de touwen gesmeten, stuiterde terug richting zijn tegenstander en kreeg een dropkick of een lariat te verduren.
Zelfs toen al vroeg ik me dat af.
Waarom zou iemand vrijwillig terugkomen als hij wist dat hij op het punt stond geraakt te worden?
Kon je niet gewoon de touwen vastgrijpen en blijven staan?
Er was eens een moment waarop worstelaar Yoshiaki Fujiwara, nadat hij tegen de touwen was gegooid, het bovenste touw vastgreep en zichzelf ervan weerhield terug te stuiten. Die actie maakte het ‘mysterie van de touwen’ in mijn hoofd alleen maar groter.
Vanaf dat moment schoot de vraag van mijn vriend me telkens weer te binnen als ik naar de school ging.
Als ik het zelf zou proberen, was het mysterie vast meteen opgelost.
Toen dat idee eenmaal in mijn hoofd zat, werd de drang om het zelf te testen met de dag sterker.
Toch, met de eigenaar en de andere trainers die zo serieus lesgaven en de andere leden die zo fanatiek om me heen trainden, kon ik mezelf er nooit toe zetten om iets zo belachelijks te doen.
Er was zelfs een doordeweekse middag dat er bijna niemand anders was en de eigenaar er toevallig ook niet was — praktisch de perfecte gelegenheid.
En toch kon ik mezelf er zelfs toen niet toe brengen om me in de touwen te gooien.
Die laatste, kleine stap — daadwerkelijk testen of de touwen me terug zouden duwen — was er eentje die ik op de een of andere manier gewoon niet kon zetten.
Blijkbaar ben ik het type dat harder teruggeduwd wordt door de blikken van anderen dan door de terugslag van de touwen.
©ondoku3.com
スウェーデン語(Svenska)
Från slutet av tjugoårsåldern till början av trettioårsåldern tränade jag på ett kickboxningsgym i Nagoya.
Gymmet låg i ett lugnt bostadsområde, bara två tågstationer från Sakae, centrala Nagoya. Det hade tre boxningssäckar uppradade sida vid sida, och bakom dem stod en stor ring som användes för mittarbete och sparring.
Ungefär sex månader efter att jag börjat pratade jag med en vän som gillade proffsbrottning om vad jag tränade på gymmet, när han plötsligt frågade:
«Om du springer i full fart in i repen, tvingas du verkligen studsa tillbaka på grund av rekylen?»
När jag var barn verkade proffsbrottning på tv alltid följa samma mönster: någon slungades in i repen, studsade mot sin motståndare och träffades av en dropkick eller en lariat.
Redan då funderade jag på det.
Varför skulle någon frivilligt komma tillbaka när de visste att de var på väg att bli skadade?
Kunde de inte bara ta tag i repen och stanna kvar?
Det hände faktiskt en gång att en brottare vid namn Yoshiaki Fujiwara tog tag i det översta repet efter att ha slungats in i repen och hindrade sig själv från att studsa tillbaka. Den rörelsen fördjupade bara «repens mysterium» i mitt huvud.
Från och med då dök min väns fråga upp i huvudet varje gång jag gick till gymmet.
Om jag provade det själv skulle mysteriet säkert lösas direkt.
När den tanken väl hade fastnat blev lusten att testa det själv starkare för varje dag.
Ändå, med ägaren och de andra tränarna som undervisade så seriöst och de andra medlemmarna som tränade intensivt runt mig, kunde jag aldrig förmå mig att göra något så löjligt.
Det fanns till och med en vardagseftermiddag då knappt någon annan var där och ägaren råkade vara borta — nästan det perfekta tillfället.
Och ändå, även då, kunde jag fortfarande inte kasta mig in i repen.
Det där lilla sista steget — att faktiskt testa om repen skulle studsa tillbaka mig — var ett steg jag av någon anledning helt enkelt inte kunde ta.
Tydligen är jag den typen av person som knuffas tillbaka hårdare av andras blickar än av repens rekyl.
©ondoku3.com
