日本語
最近、ジムから自宅に帰る途中、中学生や高校生の男の子と女の子が仲睦まじく一緒に歩いている姿をよく見かけます。
手を繋いでいるカップルを見かけることも珍しくありません。
本当に時の流れを感じます。
僕がその年齢だった頃は、男女交際なんて、夢の国の住人レベルの話でした。
UFO襲来や第三次世界大戦勃発と同じくらいあり得ないことのように思えました。
僕の中学時代の同級生の一人は、隣のクラスの女の子と日記を数回交換しただけで「あの二人はデキている！」という噂を立てられました。
一事が万事そんな調子でしたから、異性と長時間話すためには、周囲に誰もいない状況を作る必要がありました。
さらに小学校時代に遡ると、状況はさらに厳しいものでした。
特に、僕が通っていた小学校はド田舎にあったため、男の子と女の子が並んで歩きながら、二言三言、言葉を交わしただけで「そこの二人、熱いよ、熱いよ！」と冷やかされたものです。
ひどい場合には、翌日の教室の黒板に二人の名前が書かれていて、教室に入るや否や、結婚行進曲の大合唱が始まるという有り様でした。
今思うと、カオスな時代でした。
こういう環境で育ったせいで、恋愛に対して奥手になってしまった人は、決して少なくないように思います。
もしかしたら、そういった幼少期のトラウマが、現代日本社会における婚姻率や出生率の低下に繋がっているのかもしれません。
ところで、結婚行進曲は、僕が小学校低学年だった頃、叔父の結婚式に出席した際に式場に鳴り響いていたので、とても印象に残っています。
華やかなトランペットのファンファーレで始まるこの曲は、ドイツの作曲家メンデルスゾーンが、シェイクスピアの劇『真夏の夜の夢』の劇中歌として作ったものです。
1858年にイギリスの王女（ヴィクトリア女王の長女）が自身の結婚式でこの曲を採用したことで、世界中にブームが広がり定番化しました。
その叔父の結婚式の後、僕は三組のカップルの結婚式に出席しましたが、残念ながら三組とも離婚してしまいました。
あれほど熱烈に永遠の愛を誓い合った二人でさえ、赤の他人に戻ってしまうのですから、仏教で言うところの諸行無常を感じざるを得ません。
ちなみに、彼らの結婚式では、結婚行進曲は流れていませんでした。
叔父の結婚生活が現在も続いていることを考えると、「結婚行進曲の不在が離婚に繋がった」とこじつけることもできそうですが、結婚式に出席した僕自身が「不運のマグネット」だったという説が有力みたいです。
©ondoku3.com
英語 (English)
Recently, on my way home from the gym, I often see boys and girls from secondary school walking along together, clearly very close.
It’s not uncommon to spot couples holding hands either.
It really brings home how time flies.
Back when I was that age, dating was something straight out of a fairy tale.
It seemed just as unlikely as a UFO invasion or the outbreak of the Third World War.
One of my secondary school classmates had rumours going round that ‘those two are a couple!’, just because he had exchanged diaries with a girl from the neighbouring class a few times.
That was the general tone of things, so if you wanted to talk to someone of the opposite sex for any length of time, you had to make sure no one else was around.
Going back even further to my primary school days, I found the situation even tougher.
In particular, as my primary school was in the middle of nowhere, if a boy and a girl walked side by side and exchanged just a few words, they’d be teased with cries of ‘Oooh, you’re in looove!’
In the worst cases, their names would be written on the blackboard the next day, and the moment they entered the classroom, a full-blown chorus of the ‘Wedding March’ would begin.
Looking back now, I can see it was a chaotic time.
I suspect there are quite a few people who have become shy about romance precisely because they grew up in this sort of environment.
Perhaps such childhood traumas are linked to the declining marriage and birth rates in modern Japanese society.
Incidentally, the Wedding March left a lasting impression on me because it was playing at my uncle’s wedding when I was in the lower years of primary school.
Beginning with a splendid trumpet fanfare, this piece was composed by the German composer Mendelssohn as a song for Shakespeare’s play ‘A Midsummer Night’s Dream’.
In 1858, when a British princess (the eldest daughter of Queen Victoria) chose this piece for her own wedding, it sparked a worldwide craze and became a classic.
After my uncle’s wedding, I attended the weddings of three other couples, but unfortunately, all three have since divorced.
When even two people who swore such passionate vows of eternal love end up returning to being complete strangers, one cannot help but feel the impermanence of all things, as described in Buddhism.
On a related note, the ‘Wedding March’ was not played at any of their weddings.
Considering that my uncle’s marriage is still going strong, one might be tempted to speculate that ‘the absence of the Wedding March led to their divorces’, but the prevailing theory seems to be that I myself, as a guest at the weddings, was a ‘magnet for misfortune’.
©ondoku3.com
ドイツ語(Deutsch)
In letzter Zeit sehe ich auf dem Heimweg vom Fitnessstudio oft Jungen und Mädchen aus der Sekundarstufe, die zusammen unterwegs sind und sich offensichtlich sehr nahe stehen.
Auch Paare, die Händchen halten, sind keine Seltenheit.
Da wird mir erst richtig bewusst, wie schnell die Zeit vergeht.
Als ich in diesem Alter war, schien eine Verabredung mit jemandem etwas aus einem Märchen zu sein.
Es schien genauso unwahrscheinlich wie eine UFO-Invasion oder der Ausbruch des Dritten Weltkriegs.
Über einen meiner Klassenkameraden aus der Sekundarstufe kursierten Gerüchte wie „Die beiden sind ein Paar!“, nur weil er ein paar Mal Tagebücher mit einem Mädchen aus der Nachbarklasse ausgetauscht hatte.
So war die allgemeine Stimmung damals, und wenn man sich länger mit jemandem des anderen Geschlechts unterhalten wollte, musste man darauf achten, dass niemand in der Nähe war.
Wenn ich noch weiter zurück in meine Grundschulzeit blicke, war die Situation sogar noch schwieriger.
Vor allem, da meine Grundschule mitten im Nirgendwo lag: Wenn ein Junge und ein Mädchen nebeneinander hergingen und nur ein paar Worte wechselten, wurden sie mit Rufen wie „Oooh, ihr seid verliebt!“ gehänselt.
Im schlimmsten Fall wurden ihre Namen am nächsten Tag an die Tafel geschrieben, und sobald sie das Klassenzimmer betraten, stimmte die ganze Klasse geschlossen den „Hochzeitsmarsch“ an.
Wenn ich heute zurückblicke, wird mir klar, dass es eine chaotische Zeit war.
Ich vermute, dass es nicht wenige Menschen gibt, die gerade deshalb in Liebesdingen schüchtern geworden sind, weil sie in einem solchen Umfeld aufgewachsen sind.
Vielleicht hängen solche Kindheitstraumata mit den sinkenden Heirats- und Geburtenraten in der modernen japanischen Gesellschaft zusammen.
Übrigens hat der Hochzeitsmarsch mir einen bleibenden Eindruck hinterlassen, weil er auf der Hochzeit meines Onkels gespielt wurde, als ich noch in den unteren Klassen der Grundschule war.
Dieses Stück, das mit einer prächtigen Trompetenfanfare beginnt, wurde vom deutschen Komponisten Mendelssohn als Musik zu Shakespeares Theaterstück „Ein Sommernachtstraum“ komponiert.
Als 1858 eine britische Prinzessin (die älteste Tochter von Königin Victoria) dieses Stück für ihre eigene Hochzeit auswählte, löste es einen weltweiten Hype aus und wurde zu einem Klassiker.
Nach der Hochzeit meines Onkels nahm ich an den Hochzeiten von drei weiteren Paaren teil, doch leider haben sich alle drei inzwischen scheiden lassen.
Wenn sogar zwei Menschen, die sich so leidenschaftliche Gelübde ewiger Liebe geschworen haben, am Ende wieder zu völlig Fremden werden, kann man nicht umhin, die Vergänglichkeit aller Dinge zu spüren, wie sie im Buddhismus beschrieben wird.
Nebenbei bemerkt wurde der „Hochzeitsmarsch“ bei keiner ihrer Hochzeiten gespielt.
Angesichts der Tatsache, dass die Ehe meines Onkels nach wie vor fest steht, könnte man versucht sein zu spekulieren, dass „das Fehlen des Hochzeitsmarsches zu ihren Scheidungen geführt hat“, doch die vorherrschende Theorie scheint zu sein, dass ich selbst, als Gast bei den Hochzeiten, ein „Unglücksmagnet“ war.
©ondoku3.com
フランス語(Français)
Ces derniers temps, en rentrant de la salle de sport, je croise souvent des garçons et des filles du collège et du lycée qui marchent ensemble, visiblement très proches.
Il n’est pas rare non plus d’apercevoir des couples qui se tiennent la main.
Ça me fait vraiment prendre conscience à quel point le temps passe vite.
À cet âge-là, sortir avec quelqu’un, c’était quelque chose qui semblait tout droit sorti d’un conte de fées.
Ça semblait aussi improbable qu’une invasion d’OVNI ou le déclenchement de la Troisième Guerre mondiale.
Au collège, des rumeurs circulaient à propos d’un de mes camarades de classe, du genre « ces deux-là sont en couple ! », simplement parce qu’il avait échangé son journal intime avec une fille de la classe voisine à quelques reprises.
C’était l’ambiance générale, donc pour parler avec une personne du sexe opposé pendant un certain temps, il fallait qu’il n’y ait personne autour.
Si je remonte encore plus loin, à l’époque de l’école primaire, je trouvais la situation encore plus difficile.
En particulier, comme mon école primaire était située au milieu de nulle part, si un garçon et une fille marchaient côte à côte et échangeaient ne serait-ce que quelques mots, on se moquait d’eux en criant « Oooh, vous êtes amouuureux ! ».
Dans le pire des cas, leurs noms étaient inscrits au tableau le lendemain, et dès qu’ils entraient dans la classe, un véritable chœur entonnait la « Marche nuptiale ».
Avec le recul, je me rends compte que c’était une époque chaotique.
Je soupçonne que bon nombre de personnes sont devenues timides en matière d’amour précisément parce qu’elles ont grandi dans ce genre d’environnement.
Peut-être que ces traumatismes d’enfance sont liés à la baisse des taux de mariage et de natalité dans la société japonaise moderne.
Soit dit en passant, la « Marche nuptiale » m’a marqué de manière durable, car elle avait été jouée lors du mariage de mon oncle alors que j’étais dans les petites classes de l’école primaire.
S’ouvrant sur une splendide fanfare de trompettes, ce morceau a été composé par le compositeur allemand Mendelssohn comme musique pour la pièce de Shakespeare « Le Songe d’une nuit d’été ».
En 1858, lorsqu’une princesse britannique (la fille aînée de la reine Victoria) a choisi ce morceau pour son propre mariage, cela a déclenché un engouement mondial et en a fait un classique.
Après le mariage de mon oncle, j’ai assisté aux mariages de trois autres couples, mais malheureusement, tous les trois ont depuis divorcé.
Lorsque même deux personnes qui se sont juré un amour éternel avec tant de passion finissent par redevenir de parfaits inconnus, on ne peut s’empêcher de ressentir le caractère éphémère de toutes choses, tel que le décrit le bouddhisme.
Par ailleurs, la « Marche nuptiale » n’a été jouée à aucun de leurs mariages.
Étant donné que le mariage de mon oncle tient toujours bon, on pourrait être tenté de supposer que « l’absence de la Marche nuptiale a conduit à leurs divorces », mais la théorie dominante semble être que c’est moi-même, en tant qu’invité à ces mariages, qui étais un « aimant à malheurs ».
©ondoku3.com
スペイン語 (Español)
Últimamente, de vuelta a casa desde el gimnasio, suelo ver a chicos y chicas de secundaria paseando juntos, claramente muy unidos.
Tampoco es raro ver a parejas cogidas de la mano.
Realmente me hace darme cuenta de lo rápido que pasa el tiempo.
Cuando yo tenía esa edad, salir con alguien era algo sacado de un cuento de hadas.
Parecía tan improbable como una invasión de ovnis o el estallido de la Tercera Guerra Mundial.
De uno de mis compañeros de secundaria circulaban rumores de que «¡esos dos son pareja!», solo porque había intercambiado diarios con una chica de la clase de al lado unas cuantas veces.
Ese era el ambiente general, así que si uno quería hablar con alguien del sexo opuesto durante un rato, tenía que asegurarse de que no hubiera nadie más cerca.
Retrocediendo aún más, a mis días de primaria, la situación era aún más complicada.
En concreto, como mi colegio de primaria estaba en medio de la nada, si un chico y una chica caminaban uno al lado del otro e intercambiaban tan solo unas pocas palabras, se burlaban de ellos gritando: «¡Oooh, estáis enamorados!».
En el peor de los casos, al día siguiente escribían sus nombres en la pizarra y, en cuanto entraban en el aula, comenzaba un coro a todo volumen de la «Marcha nupcial».
Mirando atrás ahora, me doy cuenta de que fue una época caótica.
Sospecho que hay bastantes personas que se han vuelto tímidas en lo que al amor se refiere precisamente porque crecieron en este tipo de entorno.
Quizás esos traumas infantiles estén relacionados con el descenso de las tasas de matrimonio y natalidad en la sociedad japonesa actual.
Por cierto, la «Marcha nupcial» me causó una impresión duradera porque sonaba en la boda de mi tío cuando yo estaba en los primeros cursos de primaria.
Esta pieza, que comienza con una espléndida fanfarria de trompetas, fue compuesta por el compositor alemán Mendelssohn como tema musical para la obra de Shakespeare «El sueño de una noche de verano».
En 1858, cuando una princesa británica (la hija mayor de la reina Victoria) eligió esta pieza para su propia boda, desató una moda mundial y se convirtió en un clásico.
Después de la boda de mi tío, asistí a las bodas de otras tres parejas, pero, por desgracia, las tres se han divorciado desde entonces.
Cuando incluso dos personas que se juraron con tanta pasión amor eterno acaban volviendo a ser completos desconocidos, uno no puede evitar sentir la impermanencia de todas las cosas, tal y como se describe en el budismo.
A propósito, la «Marcha nupcial» no sonó en ninguna de sus bodas.
Teniendo en cuenta que el matrimonio de mi tío sigue tan sólido como siempre, uno podría sentirse tentado a especular que «la ausencia de la Marcha nupcial provocó sus divorcios», pero la teoría predominante parece ser que yo mismo, como invitado a las bodas, era un «imán para la desgracia».
©ondoku3.com
イタリア語(Italiano)
Ultimamente, mentre torno a casa dalla palestra, vedo spesso ragazzi e ragazze delle medie e delle superiori che camminano insieme, chiaramente molto affiatati.
Non è raro nemmeno vedere coppie che si tengono per mano.
Questo mi fa davvero capire quanto il tempo voli.
Quando avevo quella età, uscire con qualcuno era qualcosa che sembrava uscito da una favola.
Sembrava improbabile quanto un’invasione di UFO o lo scoppio della Terza Guerra Mondiale.
Su uno dei miei compagni di scuola media circolavano voci del tipo «quei due stanno insieme!», solo perché aveva scambiato qualche volta il diario con una ragazza della classe vicina.
Era questo il clima generale, quindi se si voleva parlare con qualcuno dell’altro sesso per un po’ di tempo, bisognava assicurarsi che non ci fosse nessun altro nei paraggi.
Andando ancora più indietro, ai tempi della scuola elementare, trovavo la situazione ancora più difficile.
In particolare, dato che la mia scuola elementare era in mezzo al nulla, se un ragazzo e una ragazza camminavano fianco a fianco e si scambiavano anche solo poche parole, venivano presi in giro con grida del tipo «Oooh, siete innamorati!».
Nei casi peggiori, i loro nomi venivano scritti sulla lavagna il giorno dopo e, non appena entravano in classe, si scatenava un coro che intonava a squarciagola la «Marcia nuziale».
Guardando indietro ora, mi rendo conto che era un periodo caotico.
Sospetto che ci siano parecchie persone che sono diventate timide in materia di amore proprio perché sono cresciute in questo tipo di ambiente.
Forse tali traumi infantili sono collegati al calo dei tassi di matrimonio e di natalità nella società giapponese moderna.
Per inciso, la «Marcia nuziale» mi ha lasciato un’impressione indelebile perché veniva suonata al matrimonio di mio zio quando frequentavo le prime classi della scuola elementare.
Il brano, che inizia con una splendida fanfara di trombe, è stato composto dal compositore tedesco Mendelssohn come colonna sonora per l’opera teatrale di Shakespeare «Sogno di una notte di mezza estate».
Nel 1858, quando una principessa britannica (la figlia maggiore della regina Vittoria) ha scelto questo brano per il proprio matrimonio, ha scatenato una mania mondiale ed è diventato un classico.
Dopo il matrimonio di mio zio, ho partecipato alle nozze di altre tre coppie, ma purtroppo tutte e tre hanno poi divorziato.
Quando persino due persone che hanno pronunciato voti così appassionati di amore eterno finiscono per tornare ad essere perfetti estranei, non si può fare a meno di percepire l’impermanenza di tutte le cose, come descritto nel buddismo.
A proposito, la «Marcia nuziale» non è stata suonata in nessuno dei loro matrimoni.
Considerando che il matrimonio di mio zio va ancora a gonfie vele, si potrebbe essere tentati di ipotizzare che «l’assenza della Marcia nuziale abbia portato ai loro divorzi», ma la teoria prevalente sembra essere che io stesso, in qualità di ospite ai matrimoni, fossi una «calamita per la sfortuna».
©ondoku3.com
ポルトガル語(Português)
Recentemente, no caminho de volta para casa depois da academia, vejo com frequência meninos e meninas do fundamental e do médio caminhando juntos, claramente muito próximos.
Também não é raro ver casais de mãos dadas.
Isso realmente me faz perceber como o tempo voa.
Na época em que eu tinha essa idade, namorar era algo saído de um conto de fadas.
Parecia tão improvável quanto uma invasão de OVNIs ou o início da Terceira Guerra Mundial.
Havia rumores sobre um dos meus colegas do ensino fundamental dizendo que “esses dois são um casal!”, só porque ele tinha trocado diários com uma garota da turma vizinha algumas vezes.
Esse era o clima geral, então, se alguém quisesse conversar com alguém do sexo oposto por algum tempo, precisava ter certeza de que não havia mais ninguém por perto.
Voltando ainda mais no tempo, aos meus dias de escola primária, a situação era ainda mais difícil.
Especialmente porque minha escola primária ficava no meio do nada: se um menino e uma menina andassem lado a lado e trocassem apenas algumas palavras, eram alvo de provocações com gritos de “Oooh, vocês estão apaixonados!”.
Nos piores casos, os nomes deles eram escritos no quadro-negro no dia seguinte e, no momento em que entravam na sala de aula, um coro inteiro começava a entoar a “Marcha Nupcial”.
Olhando para trás agora, percebo que foi uma época caótica.
Suspeito que haja bastante gente que se tornou tímida em relação ao romance justamente por ter crescido nesse tipo de ambiente.
Talvez esses traumas de infância estejam ligados ao declínio das taxas de casamento e natalidade na sociedade japonesa moderna.
Aliás, a “Marcha Nupcial” deixou uma impressão duradoura em mim porque estava tocando no casamento do meu tio quando eu estava nos primeiros anos da escola primária.
Começando com uma esplêndida fanfarra de trompetes, essa peça foi composta pelo compositor alemão Mendelssohn como uma música para a peça de Shakespeare “Sonho de uma Noite de Verão”.
Em 1858, quando uma princesa britânica (a filha mais velha da rainha Vitória) escolheu essa peça para seu próprio casamento, ela provocou um frenesi mundial e se tornou um clássico.
Depois do casamento do meu tio, participei dos casamentos de outros três casais, mas, infelizmente, todos os três se divorciaram desde então.
Quando até mesmo duas pessoas que juraram votos tão apaixonados de amor eterno acabam voltando a ser completos estranhos, não dá para deixar de sentir a impermanência de todas as coisas, conforme descrito no budismo.
A propósito, a “Marcha Nupcial” não foi tocada em nenhum desses casamentos.
Considerando que o casamento do meu tio continua firme e forte, pode-se ficar tentado a especular que “a ausência da Marcha Nupcial levou aos divórcios deles”, mas a teoria predominante parece ser que eu mesmo, como convidado dos casamentos, era um “ímã de infortúnios”.
©ondoku3.com
ロシア語 (Русский Язык)
В последнее время, возвращаясь домой из спортзала, я часто вижу мальчиков и девочек из средней школы, идущих вдвоём, и видно, что они очень близки.
Нередко можно увидеть и пары, идущие за руку.
Это действительно заставляет осознать, как быстро летит время.
В те времена, когда я был в том же возрасте, свидания казались чем-то прямо из сказки.
Это казалось столь же маловероятным, как вторжение НЛО или начало Третьей мировой войны.
Об одном из моих одноклассников в средней школе ходили слухи, что «эти двое — пара!», только потому, что он несколько раз обменивался дневниками с девочкой из соседнего класса.
Такова была общая атмосфера, поэтому, если человеку хотелось поговорить с представителем противоположного пола подольше, приходилось убедиться, что рядом никого нет.
Если вернуться ещё дальше, в годы обучения в начальной школе, то ситуация казалась мне ещё сложнее.
В частности, поскольку моя начальная школа находилась в глуши, если мальчик и девочка шли бок о бок и обменивались всего несколькими словами, их дразнили криками: «Ооо, вы влюбились!»
В худших случаях на следующий день их имена выписывали на доске, и как только они входили в класс, раздавался громкий хор, исполняющий «Свадебный марш».
Оглядываясь назад, я понимаю, что это было хаотичное время.
Подозреваю, что немало людей стали стесняться романтических отношений именно потому, что выросли в подобной обстановке.
Возможно, такие детские травмы связаны со снижением уровня брачности и рождаемости в современном японском обществе.
Кстати, «Свадебный марш» произвёл на меня неизгладимое впечатление, потому что его играли на свадьбе моего дяди, когда я учился в младших классах начальной школы.
Начинающаяся с великолепной фанфары труб, эта пьеса была написана немецким композитором Мендельсоном как музыка к пьесе Шекспира «Сон в летнюю ночь».
В 1858 году, когда британская принцесса (старшая дочь королевы Виктории) выбрала эту пьесу для своей собственной свадьбы, она вызвала всемирный ажиотаж и стала классикой.
После свадьбы моего дяди я побывал на свадьбах ещё трёх пар, но, к сожалению, все три с тех пор развелись.
Когда даже двое людей, которые клялись друг другу в вечной любви с такой страстью, в итоге вновь становятся совершенно чужими людьми, нельзя не почувствовать бренность всего сущего, о которой говорится в буддизме.
Между прочим, «Свадебный марш» не звучал ни на одной из их свадеб.
Учитывая, что брак моего дяди до сих пор крепок, можно было бы предположить, что «именно отсутствие «Свадебного марша» привело к их разводам», но, судя по всему, преобладающая теория заключается в том, что я сам, как гость на этих свадьбах, был «магнитом для несчастий».
©ondoku3.com
オランダ語(Nederlands)
De laatste tijd zie ik op weg naar huis vanuit de sportschool vaak jongens en meisjes van de middelbare school samen lopen, die duidelijk heel close zijn.
Het is ook niet ongewoon om stelletjes te zien die elkaars hand vasthouden.
Het maakt me echt duidelijk hoe snel de tijd vliegt.
Toen ik zelf nog zo oud was, leek daten iets rechtstreeks uit een sprookje.
Het leek net zo onwaarschijnlijk als een invasie van UFO’s of het uitbreken van de Derde Wereldoorlog.
Over een van mijn klasgenoten op de middelbare school deden geruchten de ronde dat ‘die twee een stel zijn!’, alleen maar omdat hij een paar keer dagboeken had uitgewisseld met een meisje uit de klas ernaast.
Zo ging het er toen over het algemeen aan toe, dus als je wat langer met iemand van het andere geslacht wilde praten, moest je ervoor zorgen dat er niemand anders in de buurt was.
Als ik nog verder terugga naar mijn basisschooltijd, vond ik de situatie zelfs nog moeilijker.
Vooral omdat mijn basisschool in de rimboe lag: als een jongen en een meisje naast elkaar liepen en slechts een paar woorden wisselden, werden ze gepest met kreten als ‘Oooh, jullie zijn verliefd!’
In het ergste geval werden hun namen de volgende dag op het bord geschreven, en zodra ze de klas binnenkwamen, barstte er een volwaardig koor van de ‘Bruidsmars’ los.
Als ik er nu op terugkijk, besef ik dat het een chaotische tijd was.
Ik vermoed dat er nogal wat mensen zijn die juist vanwege het opgroeien in zo’n omgeving verlegen zijn geworden als het om romantiek gaat.
Misschien houden dergelijke jeugdtrauma’s wel verband met de dalende huwelijks- en geboortecijfers in de moderne Japanse samenleving.
Overigens heeft de Bruidsmars een blijvende indruk op mij gemaakt, omdat het stuk werd gespeeld op de bruiloft van mijn oom toen ik nog in de lagere klassen van de basisschool zat.
Dit stuk, dat begint met een schitterende trompetfanfare, werd door de Duitse componist Mendelssohn gecomponeerd als muziek voor Shakespeares toneelstuk ‘Een Midzomernachtdroom’.
Toen een Britse prinses (de oudste dochter van koningin Victoria) in 1858 dit stuk koos voor haar eigen bruiloft, ontstond er wereldwijd een ware rage en werd het een klassieker.
Na de bruiloft van mijn oom woonde ik nog de bruiloften van drie andere stellen bij, maar helaas zijn ze alle drie inmiddels gescheiden.
Als zelfs twee mensen die zulke hartstochtelijke geloften van eeuwige liefde hebben afgelegd, uiteindelijk weer volslagen vreemden voor elkaar worden, kun je niet anders dan de vergankelijkheid van alle dingen voelen, zoals beschreven in het boeddhisme.
Trouwens, de ‘Bruidsmars’ werd op geen van hun bruiloften gespeeld.
Gezien het feit dat het huwelijk van mijn oom nog steeds standhoudt, zou men geneigd kunnen zijn te speculeren dat ‘de afwezigheid van de Bruidsmars tot hun echtscheidingen heeft geleid’, maar de heersende theorie lijkt te zijn dat ikzelf, als gast op de bruiloften, een ‘magneet voor ongeluk’ was.
©ondoku3.com
スウェーデン語(Svenska)
På sistone, när jag är på väg hem från gymmet, ser jag ofta pojkar och flickor från högstadiet och gymnasiet gå tillsammans, uppenbarligen väldigt nära varandra.
Det är inte ovanligt att se par som håller varandra i handen heller.
Det får en verkligen att inse hur snabbt tiden flyger iväg.
När jag var i den åldern var dejting något som hämtad direkt ur en saga.
Det verkade lika osannolikt som en UFO-invasion eller utbrottet av tredje världskriget.
Det gick rykten om en av mina klasskamrater i högstadiet att ”de där två är ett par!”, bara för att han hade bytt dagböcker med en tjej från grannklassen några gånger.
Så var stämningen i allmänhet, så om man ville prata med någon av det motsatta könet en längre stund, var man tvungen att se till att ingen annan var i närheten.
Om jag går ännu längre tillbaka till min tid i lågstadiet tyckte jag att situationen var ännu tuffare.
Eftersom min grundskola dessutom låg mitt i ingenstans, räckte det med att en pojke och en flicka gick sida vid sida och utbytte bara några ord för att de skulle bli retade med rop som ”Oooh, ni är kära!”.
I värsta fall skrevs deras namn upp på tavlan nästa dag, och så fort de klev in i klassrummet började en fullskalig kör sjunga ”Bröllopsmarschen”.
När jag ser tillbaka nu inser jag att det var en kaotisk tid.
Jag misstänker att det finns en hel del människor som har blivit blyga när det gäller romantik just därför att de växte upp i en sådan miljö.
Kanske hänger sådana barndomstrauman samman med de sjunkande äktenskaps- och födelsetalen i det moderna japanska samhället.
För övrigt gjorde ”Bröllopsmarschen” ett bestående intryck på mig eftersom den spelades på min ,morbrors bröllop när jag gick i de lägre årskurserna i grundskolan.
Stycket, som inleds med en storslagen trumpetfanfar, komponerades av den tyske kompositören Mendelssohn som en sång till Shakespeares pjäs ”En midsommarnattsdröm”.
År 1858, när en brittisk prinsessa (drottning Victorias äldsta dotter) valde detta stycke till sitt eget bröllop, utlöste det en världsomspännande trend och blev en klassiker.
Efter min morbrors bröllop var jag med på tre andra parens bröllop, men tyvärr har alla tre sedan dess skilt sig.
När till och med två människor som avlagt så passionerade löften om evig kärlek till slut återgår till att vara fullständiga främlingar, kan man inte undgå att känna alltings förgänglighet, precis som det beskrivs i buddhismen.
Förresten spelades inte ”Bröllopsmarschen” på något av deras bröllop.
Med tanke på att min morbrors äktenskap fortfarande håller i sig kan man frestas att spekulera i att ”avsaknaden av bröllopsmarschen ledde till deras skilsmässor”, men den rådande teorin verkar vara att jag själv, som gäst vid bröllopen, var en ”magnet för olycka”.
©ondoku3.com
