日本語
僕には30年来の友人がいます。「友人」というより「悪友」と呼んだ方が正確かもしれません。
彼は僕の同級生だったわけでも会社の同僚だったわけでもなく、共通の趣味である音楽を通じて知り合いました。
お互い遠方に住んでいるため、滅多に会うことはなく、夜な夜な電話でバカ話をする間柄です。
ある晩、歌手の長渕剛が大嫌いな彼に、僕がなぜそんなに嫌いなのか尋ねたところ、彼の口から罵詈雑言がよどみなく流れ出しました。
「あいつはデビュー当時、『おお順子、君の名を呼べば僕は悲しいよ。』なんてなよっちい歌を歌っていたくせに、いつの間にか筋トレしてマッチョになって勘違いしたのか知らんけど、偉そうなことばかり抜かしやがって、腹立つわ～。」
僕は彼の話しぶりに大爆笑して、「へえ～、そうなんだ。そんなに嫌いなんだ～。」というようにテンション高めに反応しました。
そして僕はその年の12月、アマゾンで長渕剛のベストCDを注文し、クリスマスイブに彼の家に届くように手配しました。
「意地悪なサンタさん」の誕生です！
早速、素敵なクリスマスプレゼントを受け取った彼からお礼の電話、もとい、お叱りコールが来ました。
彼曰く「馬鹿野郎、うちのゴミを増やしやがって……」
もちろん、性格の悪い僕は、腹の底から笑い転げました。
それ以来、僕は毎年クリスマスイブになると「意地悪なサンタさん」としてのミッションを遂行すべく、彼が嫌がるものをプレゼントするようになりました。
例えば、北朝鮮の最高指導者、金正恩のTシャツをわざわざ中国から取り寄せて送ったことがあります。
「もう腹一杯で食べられないのに、会社の先輩に執拗に餅を勧められて困った。」という話を彼から聞いた年には、切り餅の詰め合わせを送りました。
そうこうするうちに「意地悪なサンタさん」からのプレゼントの傾向に気づいた彼は、逆張りをするようになりました。
彼は、タカラという老舗の玩具メーカーから発売されている変身サイボーグというフィギュアを欲しがっていたのですが、ある日を境に、このフィギュアを徹底的にけなし始めました。
「変身サイボーグって本当に気持ち悪い。あんなもの欲しがる奴ってバカじゃないの？」
そうすることによって、彼は「意地悪なサンタさん」からの嫌がらせで、その年のクリスマスイブに変身サイボーグが届くと踏んだみたいです。
ところが、世の中は上手くいかないものです。
僕はこれまで彼にしてきた数々の嫌がらせを深く反省し、彼が嫌がる変身サイボーグを送らないよう固く心に誓いました。
その年のクリスマスイブは、小学校低学年向けの本「ファーブル昆虫記」を送ったように記憶しています。
長渕剛ほどの嫌悪感はないにせよ、迷惑だったことは確かでしょう。
ちなみに、彼は、僕からこれまでに受け取ったクリスマスプレゼントをとりあえず捨てずに保管しているそうです。本当に律儀な性格ですよね。
僕のような人間と知り合ったのが運の尽きですが、彼には別のところで幸せになってほしいと思います。
©ondoku3.com
英語 (English)
I have a friend I’ve known for thirty years. It might be more accurate to call him a ‘bad influence’ than a ‘friend’.
He wasn’t a schoolmate or a work colleague; we met through our shared interest in music.
As we both live a long way from each other, we rarely see each other. We’re the sort of mates who spend the occasional night on the phone talking absolute rubbish.
One evening, I asked him — he absolutely detests the singer Tsuyoshi Nagabuchi — why he disliked him so much, and a torrent of abuse came pouring out of him without a pause.
‘When he first started out, he used to sing soppy songs like “Oh Junko, just calling your name makes me sad”, but before you knew it, he’d been working out and turned himself into a muscle-bound bloke. I don’t know if he got a big head or what, but all he does now is spout off about how things ought to be. It really gets on my nerves!’
I burst out laughing at the way he was talking and responded enthusiastically, saying, ‘Oh really? Is that so? You really hate him that much, don’t you?’
Then, that December, I ordered a Tsuyoshi Nagabuchi greatest hits CD from Amazon and arranged for it to be delivered to his house on Christmas Eve.
And so, ‘Mean Santa’ was born!
Soon afterwards, I received a thank-you call from him — or rather, a call telling me off — after he had received his lovely Christmas present.
He said, ‘You idiot, you’ve just added to my rubbish…’
Of course, being the mean-spirited bloke that I am, I laughed my head off.
Ever since then, every Christmas Eve, I’ve carried out my mission as ‘Mean Santa’ by giving him presents he hates.
For example, I once went to the trouble of ordering a T-shirt featuring North Korean leader Kim Jong-un all the way from China and sending it to him.
One year, after he told me, ‘I was already stuffed and couldn’t eat another bite, but a senior colleague at work kept insisting that I have some mochi, a traditional Japanese food made from glutinous rice, which was a real pain,’ I sent him a selection of packaged mochi.
As time went on, he began to notice a pattern in the presents from ‘Mean Santa’ and started deliberately doing the opposite.
He had been wanting a Transforming Cyborg figure made by Takara, a long-established Japanese toy manufacturer, but at some point he suddenly started running the figure down at every opportunity.
‘Transforming Cyborg is really disgusting. Anyone who wants one of those must be an idiot.’
By doing this, he seemed to have decided that ‘Mean Santa’ would take the hint and send him a Transforming Cyborg as a form of harassment on Christmas Eve that year.
But things don’t always go according to plan.
I deeply regretted all the pranks I’d played on him over the years and firmly resolved not to send him the Transforming Cyborg he disliked so much.
I seem to remember that, on Christmas Eve that year, I sent him a copy of ‘Fabre’s Book of Insects’, a book aimed at children in the lower years of primary school.
Although it may not have inspired the same level of disgust as Tsuyoshi Nagabuchi, it was certainly an unwelcome present.
Incidentally, he apparently hasn’t thrown away any of the Christmas presents he’s received from me over the years. He has kept them all. He really is a conscientious sort, isn’t he?
It was his bad luck to have crossed paths with someone like me, but I hope he finds happiness somewhere else.
©ondoku3.com
ドイツ語(Deutsch)
Ich habe einen Freund, den ich seit dreißig Jahren kenne. Es wäre vielleicht treffender, ihn als „schlechten Einfluss“ statt als „Freund“ zu bezeichnen.
Er war weder ein Schulkamerad noch ein Arbeitskollege; wir haben uns über unser gemeinsames Interesse an Musik kennengelernt.
Da wir beide weit voneinander entfernt wohnen, sehen wir uns nur selten. Wir sind die Art von Freunden, die gelegentlich einen ganzen Abend am Telefon verbringen und völligen Unsinn reden.
Eines Abends fragte ich ihn — er verabscheut den Sänger Tsuyoshi Nagabuchi zutiefst —, warum er ihn so sehr ablehne, und schon ergoss sich aus ihm ohne Pause ein Strom von Beschimpfungen.
„Als er gerade angefangen hat, sang er kitschige Lieder wie ‚Oh Junko, schon allein dein Name macht mich traurig‘, aber ehe man sich versah, hatte er trainiert und sich in einen muskelbepackten Kerl verwandelt. Ich weiß nicht, ob ihm das zu Kopf gestiegen ist oder was, aber jetzt redet er nur noch darüber, wie die Dinge sein sollten. Das geht mir wirklich auf die Nerven!“
Ich musste über seine Art zu reden laut lachen und antwortete begeistert: „Ach wirklich? Ist das so? Du hasst ihn wirklich so sehr, oder?“
Dann, im Dezember, bestellte ich bei Amazon eine Best-of-CD von Tsuyoshi Nagabuchi und ließ sie an Heiligabend zu ihm nach Hause liefern.
Und so wurde der „böse Weihnachtsmann“ geboren!
Kurz darauf erhielt ich einen Dankesanruf von ihm — oder besser gesagt, einen Anruf, in dem er mich zurechtwies —, nachdem er sein schönes Weihnachtsgeschenk erhalten hatte.
Er sagte: „Du Idiot, du hast meinem Müll gerade noch mehr hinzugefügt …“
Da ich nun mal ein gemeiner Kerl bin, habe ich mich natürlich kaputtgelacht.
Seitdem erfülle ich an jedem Heiligabend meine Mission als „böser Weihnachtsmann“, indem ich ihm Geschenke mache, die er hasst.
Zum Beispiel habe ich mir einmal die Mühe gemacht, ein T-Shirt mit dem nordkoreanischen Führer Kim Jong-un extra aus China zu bestellen und es ihm zu schicken.
Eines Jahres, nachdem er mir erzählt hatte: „Ich war schon pappsatt und konnte keinen Bissen mehr hinunterbekommen, aber ein älterer Kollege bei der Arbeit bestand darauf, dass ich noch etwas Mochi, ein traditionelles japanisches Lebensmittel aus Klebreis, esse, was wirklich nervig war“, schickte ich ihm eine Auswahl an abgepacktem Mochi.
Mit der Zeit erkannte er ein Muster in den Geschenken des „bösen Weihnachtsmanns“ und begann, bewusst das Gegenteil zu tun.
Er hatte sich schon lange eine „Transforming Cyborg“-Figur von Takara, einem traditionsreichen japanischen Spielzeughersteller, gewünscht, doch irgendwann fing er plötzlich an, die Figur bei jeder Gelegenheit schlechtzumachen.
„Transforming Cyborg ist wirklich ekelhaft. Wer so etwas haben will, muss ein Idiot sein.“
Damit schien er davon auszugehen, dass der „böse Weihnachtsmann“ den Wink verstehen und ihm an Heiligabend dieses Jahres einen „Transforming Cyborg“ schicken würde, um ihn zu ärgern.
Aber es läuft nicht immer alles nach Plan.
Ich bereute zutiefst all die Streiche, die ich ihm im Laufe der Jahre gespielt hatte, und nahm mir fest vor, ihm den „Transforming Cyborg“, den er so sehr hasste, nicht zu schicken.
Ich glaube mich zu erinnern, dass ich ihm in jenem Jahr an Heiligabend ein Exemplar von „Fabres Insektenbuch“ schickte, ein Buch, das sich an Kinder in den unteren Grundschulklassen richtet.
Auch wenn es vielleicht nicht denselben Grad an Abscheu hervorrief wie bei Tsuyoshi Nagabuchi, war es doch zweifellos ein unwillkommenes Geschenk.
Übrigens hat er offenbar keines der Weihnachtsgeschenke weggeworfen, die er im Laufe der Jahre von mir erhalten hat. Er hat sie alle aufbewahrt. Er ist wirklich ein gewissenhafter Typ, nicht wahr?
Es war sein Pech, jemandem wie mir über den Weg gelaufen zu sein, aber ich hoffe, dass er woanders sein Glück findet.
©ondoku3.com
フランス語(Français)
J’ai un ami que je connais depuis trente ans. Il serait peut-être plus juste de le qualifier de « mauvaise influence » que d’« ami ».
Ce n’était ni un camarade d’école ni un collègue de travail ; nous nous sommes rencontrés grâce à notre passion commune pour la musique.
Comme nous habitons tous les deux très loin l’un de l’autre, nous nous voyons rarement. Nous sommes le genre d’amis qui passent parfois des soirées au téléphone à dire n’importe quoi.
Un soir, je lui ai demandé — il déteste profondément le chanteur Tsuyoshi Nagabuchi — pourquoi il le détestait autant, et un torrent d’insultes s’est déversé de lui sans interruption.
« À ses débuts, il chantait des chansons mièvres du genre “Oh Junko, rien que de prononcer ton nom me rend triste”, mais en un clin d’œil, il s’est mis à la musculation et s’est transformé en un type tout en muscles. Je ne sais pas s’il a pris la grosse tête ou quoi, mais maintenant, il ne fait que débiter des discours sur la façon dont les choses devraient être. Ça m’énerve vraiment ! »
J’ai éclaté de rire en l’entendant parler et j’ai répondu avec enthousiasme : « Ah bon ? C’est vrai ? Tu le détestes vraiment à ce point, hein ? »
Puis, en décembre, j’ai commandé sur Amazon un CD des plus grands succès de Tsuyoshi Nagabuchi et j’ai fait en sorte qu’il soit livré chez lui la veille de Noël.
C’est ainsi que « Père Noël méchant » est né !
Peu après, j’ai reçu un appel de remerciement de sa part — ou plutôt, un appel pour me passer un savon — après avoir reçu son joli cadeau de Noël.
Il m’a dit : « Espèce d’idiot, tu viens d’ajouter encore plus de bric-à-brac à ma collection… »
Bien sûr, étant le type mesquin que je suis, j’ai ri aux larmes.
Depuis lors, chaque veille de Noël, je remplis ma mission de « Père Noël méchant » en lui offrant des cadeaux qu’il déteste.
Par exemple, une fois, je me suis donné la peine de commander depuis la Chine un t-shirt à l’effigie du dirigeant nord-coréen Kim Jong-un et de le lui envoyer.
Une année, il m’a dit : « J’étais déjà repu et je ne pouvais plus avaler une bouchée, mais un collègue plus âgé au travail n’arrêtait pas d’insister pour que je mange du mochi, un aliment traditionnel japonais à base de riz gluant, ce qui était vraiment pénible ». Je lui ai alors envoyé un assortiment de mochis emballés.
Au fil du temps, il a commencé à remarquer une tendance dans les cadeaux du « Père Noël méchant » et s’est mis à faire délibérément le contraire.
Il rêvait d’une figurine « Transforming Cyborg » fabriquée par Takara, un fabricant de jouets japonais de longue date, mais à un moment donné, il s’est soudainement mis à dénigrer cette figurine à la moindre occasion.
« Le Transforming Cyborg, c’est vraiment dégoûtant. Quiconque en veut un doit être un idiot. »
En agissant ainsi, il semblait avoir décidé que le « Père Noël méchant » saisirait l’allusion et lui enverrait, la veille de Noël de cette année-là, un Transforming Cyborg en guise de représailles.
Mais les choses ne se passent pas toujours comme prévu.
J’ai profondément regretté toutes les farces que je lui avais faites au fil des ans et j’ai fermement décidé de ne pas lui envoyer le Transforming Cyborg qu’il détestait tant.
Je crois me souvenir que, la veille de Noël de cette année-là, je lui ai envoyé un exemplaire du « Livre des insectes de Fabre », un ouvrage destiné aux enfants des petites classes de l’école primaire.
Même s’il n’a sans doute pas suscité le même dégoût que Tsuyoshi Nagabuchi, c’était assurément un cadeau malvenu.
Soit dit en passant, il semble qu’il n’ait jeté aucun des cadeaux de Noël que je lui ai offerts au fil des ans. Il les a tous conservés. C’est vraiment quelqu’un de consciencieux, n’est-ce pas ?
Il a eu la malchance de croiser le chemin de quelqu’un comme moi, mais j’espère qu’il trouvera le bonheur ailleurs.
©ondoku3.com
スペイン語 (Español)
Tengo un amigo al que conozco desde hace treinta años. Quizá sería más acertado llamarle «mala influencia» que «amigo».
No era un compañero de colegio ni de trabajo; nos conocimos gracias a nuestro interés común por la música.
Como vivimos muy lejos el uno del otro, casi nunca nos vemos. Somos el tipo de amigos que, de vez en cuando, nos pasamos la noche al teléfono hablando de tonterías.
Una noche le pregunté —él detesta profundamente al cantante Tsuyoshi Nagabuchi— por qué le caía tan mal, y se le escapó un torrente de insultos sin parar.
«Cuando empezó, solía cantar canciones sensibleras como “Oh, Junko, solo decir tu nombre me entristece”, pero, antes de que te dieras cuenta, se había puesto a hacer ejercicio y se había convertido en un tipo musculoso. No sé si se le subió a la cabeza o qué, pero ahora no hace más que soltar sermones sobre cómo deberían ser las cosas. ¡Me saca de quicio!».
Me eché a reír al oír cómo hablaba y le respondí con entusiasmo: «¿En serio? ¿Así es? Lo odias tanto, ¿verdad?».
Entonces, aquel diciembre, pedí en Amazon un CD con los grandes éxitos de Tsuyoshi Nagabuchi e hice los trámites para que se lo entregaran en su casa en Nochebuena.
¡Y así nació «Papá Noel Malvado»!
Poco después, recibí una llamada de agradecimiento de su parte —o más bien, una llamada para regañarme— después de que recibió su precioso regalo de Navidad.
Me dijo: «Idiota, solo has aumentado mi montón de trastos…».
Por supuesto, como soy un tipo malicioso, me partí de risa.
Desde entonces, cada Nochebuena he cumplido mi misión como «Papá Noel Malvado» regalándole cosas que odia.
Por ejemplo, una vez me tomé la molestia de encargar desde China una camiseta con la imagen del líder norcoreano Kim Jong-un y se la envié.
Un año, después de que me dijo: «Ya estaba harto y no podía comer ni un bocado más, pero un compañero mayor del trabajo no paraba de insistir en que probara un poco de mochi, un alimento tradicional japonés elaborado con arroz glutinoso, lo cual fue un auténtico rollo», le envié una selección de mochi envasado.
Con el paso del tiempo, empezó a darse cuenta de un patrón en los regalos de «Papá Noel Malvado» y comenzó a hacer deliberadamente lo contrario.
Llevaba tiempo deseando una figura de «Transforming Cyborg» fabricada por Takara, un fabricante japonés de juguetes de larga tradición, pero, en algún momento, de repente empezó a menospreciar la figura a la menor ocasión.
«Transforming Cyborg es realmente asqueroso. Cualquiera que quiera uno de esos debe de ser un idiota».
Al actuar así, parecía haber decidido que el «Papá Noel Malvado» captaría la indirecta y le enviaría un «Transforming Cyborg» a modo de acoso en la Nochebuena de ese año.
Pero las cosas no siempre salen según lo planeado.
Me arrepentí profundamente de todas las bromas que le había gastado a lo largo de los años y decidí firmemente no enviarle el «Transforming Cyborg» que tanto le disgustaba.
Creo recordar que, en la Nochebuena de aquel año, le envié un ejemplar de «El libro de los insectos de Fabre», un libro dirigido a niños de los primeros cursos de primaria.
Aunque quizá no le inspirara el mismo asco que a Tsuyoshi Nagabuchi, sin duda fue un regalo poco grato.
Por cierto, al parecer no ha tirado ninguno de los regalos de Navidad que ha recibido de mí a lo largo de los años. Los ha guardado todos. Es de lo más concienzudo, ¿verdad?
Tuvo la mala suerte de cruzarse en el camino de alguien como yo, pero espero que encuentre la felicidad en otro lugar.
©ondoku3.com
イタリア語(Italiano)
Ho un amico che conosco da trent’anni. Forse sarebbe più corretto definirlo una «cattiva influenza» piuttosto che un «amico».
Non era un compagno di scuola né un collega di lavoro; ci siamo conosciuti grazie al nostro comune interesse per la musica.
Dato che viviamo molto lontani l’uno dall’altro, ci vediamo raramente. Siamo quel tipo di amici che ogni tanto passano la serata al telefono a dire solo sciocchezze.
Una sera gli ho chiesto — lui detesta profondamente il cantante Tsuyoshi Nagabuchi — perché lo odiasse così tanto, e da lui è uscito un torrente di insulti senza sosta.
«Quando ha iniziato, cantava canzoni sdolcinate del tipo “Oh Junko, solo pronunciare il tuo nome mi rende triste”, ma prima che te ne rendessi conto, si era messo a fare palestra e si era trasformato in un tipo muscoloso. Non so se gli sia montata la testa o cosa, ma ora non fa altro che pontificare su come dovrebbero andare le cose. Mi dà davvero sui nervi!»
Sono scoppiato a ridere per il modo in cui parlava e ho risposto con entusiasmo: «Oh davvero? È così? Lo odi davvero così tanto, eh?»
Poi, quel dicembre, ho ordinato su Amazon un CD con i grandi successi di Tsuyoshi Nagabuchi e ho fatto in modo che gli venisse consegnato a casa sua la vigilia di Natale.
E così è nato «Babbo Natale cattivo»!
Poco dopo, ho ricevuto una telefonata di ringraziamento da parte sua — o meglio, una telefonata in cui mi rimproverava — dopo che aveva ricevuto il suo bellissimo regalo di Natale.
Mi ha detto: «Idiota, hai solo aggiunto altra robaccia al mucchio…»
Ovviamente, da tipo meschino quale sono, mi sono sbellicato dalle risate.
Da allora, ogni vigilia di Natale, ho portato avanti la mia missione come «Babbo Natale cattivo» regalandogli cose che detesta.
Ad esempio, una volta mi sono preso la briga di ordinare dalla Cina una maglietta con l’effigie del leader nordcoreano Kim Jong-un e di spedirgliela.
Un anno, dopo che mi aveva detto: «Ero già pieno zeppo e non riuscivo a mandare giù nemmeno un boccone, ma un collega anziano al lavoro continuava a insistere perché assaggiassi un po’ di mochi, un alimento tradizionale giapponese a base di riso glutinoso, il che è stato davvero fastidioso», gli ho mandato una selezione di mochi confezionati.
Con il passare del tempo, ha cominciato a notare uno schema ricorrente nei regali di «Babbo Natale cattivo» e ha iniziato a fare deliberatamente l’opposto.
Desiderava da tempo un modellino di «Transforming Cyborg» prodotto da Takara, una storica azienda giapponese produttrice di giocattoli, ma a un certo punto ha improvvisamente iniziato a denigrare il modellino in ogni occasione.
«Il Transforming Cyborg è davvero disgustoso. Chiunque ne voglia uno deve essere un idiota.»
In questo modo, sembrava aver deciso che «Babbo Natale cattivo» avrebbe colto il suggerimento e gli avrebbe mandato un Transforming Cyborg come forma di vessazione la vigilia di Natale di quell’anno.
Ma le cose non vanno sempre secondo i piani.
Mi sono pentito profondamente di tutti gli scherzi che gli avevo fatto nel corso degli anni e ho deciso fermamente di non mandargli il Transforming Cyborg che tanto detestava.
Mi sembra di ricordare che, la vigilia di Natale di quell’anno, gli ho mandato una copia del «Libro degli insetti di Fabre», un libro destinato ai bambini delle prime classi della scuola elementare.
Sebbene forse non abbia suscitato lo stesso disgusto di Tsuyoshi Nagabuchi, è stato sicuramente un regalo sgradito.
Per inciso, a quanto pare non ha buttato via nessuno dei regali di Natale che ha ricevuto da me nel corso degli anni. Li ha conservati tutti. È davvero un tipo coscienzioso, non è vero?
È stata una sfortuna per lui aver incrociato la strada di una persona come me, ma spero che trovi la felicità da qualche altra parte.
©ondoku3.com
ポルトガル語(Português)
Tenho um amigo que conheço há trinta anos. Talvez fosse mais correto chamá-lo de “má influência” do que de “amigo”.
Ele não era um colega de escola nem de trabalho; nos conhecemos por causa do nosso interesse comum por música.
Como moramos bem longe um do outro, raramente nos vemos. Somos o tipo de amigos que, de vez em quando, passam a noite ao telefone falando bobagens.
Certa noite, perguntei a ele — ele detesta profundamente o cantor Tsuyoshi Nagabuchi — por que ele o detestava tanto, e uma enxurrada de xingamentos saiu da boca dele sem parar.
“Quando ele começou, costumava cantar músicas melosas como ‘Oh Junko, só de chamar seu nome já fico triste’, mas, antes que a gente percebesse, ele tinha começado a malhar e se transformado num cara musculoso. Não sei se ele ficou com a cabeça inchada ou o quê, mas tudo o que ele faz agora é ficar discursando sobre como as coisas deveriam ser. Isso realmente me irrita!”
Eu caí na gargalhada com o jeito como ele falava e respondi com entusiasmo: “Ah, sério? É mesmo? Você realmente o odeia tanto assim, não é?”
Então, naquele dezembro, encomendei um CD com os maiores sucessos de Tsuyoshi Nagabuchi na Amazon e providenciei para que fosse entregue na casa dele na véspera de Natal.
E assim nasceu o “Papai Noel Malvado”!
Logo depois, recebi um telefonema de agradecimento dele — ou melhor, um telefonema me repreendendo — depois que ele recebeu seu adorável presente de Natal.
Ele disse: “Seu idiota, você só aumentou a minha pilha de porcarias…”
É claro que, sendo o cara malvado que sou, ri até não poder mais.
Desde então, toda véspera de Natal, cumpro minha missão como “Papai Noel Malvado”, dando a ele presentes que ele odeia.
Por exemplo, certa vez me dei ao trabalho de encomendar uma camiseta com a imagem do líder norte-coreano Kim Jong-un diretamente da China e enviá-la para ele.
Certo ano, depois que ele me disse: “Eu já estava cheio e não conseguia comer mais nada, mas um colega mais velho do trabalho ficou insistindo para que eu comesse um pouco de mochi, um alimento tradicional japonês feito de arroz glutinoso, o que foi um verdadeiro tormento”, enviei a ele uma seleção de mochi embalados.
Com o passar do tempo, ele começou a perceber um padrão nos presentes do “Papai Noel Malvado” e passou a fazer deliberadamente o contrário.
Ele estava querendo um boneco do “Transforming Cyborg”, fabricado pela Takara, uma tradicional fabricante japonesa de brinquedos, mas, em determinado momento, de repente começou a criticar o boneco a cada oportunidade que aparecia.
“O ‘Transforming Cyborg’ é realmente nojento. Quem quiser um desses deve ser um idiota.”
Ao fazer isso, ele parecia ter decidido que o “Papai Noel Malvado” entenderia a dica e lhe enviaria um Transforming Cyborg como forma de provocação na véspera de Natal daquele ano.
Mas as coisas nem sempre saem conforme o planejado.
Lamentei profundamente todas as pegadinhas que fiz com ele ao longo dos anos e resolvi firmemente não lhe enviar o Transforming Cyborg que ele tanto detestava.
Acho que me lembro de que, na véspera de Natal daquele ano, enviei a ele um exemplar do “Livro de Insetos de Fabre”, um livro voltado para crianças dos primeiros anos do ensino fundamental.
Embora talvez não tenha causado o mesmo nível de repulsa que Tsuyoshi Nagabuchi, foi certamente um presente indesejado.
Aliás, parece que ele não jogou fora nenhum dos presentes de Natal que recebeu de mim ao longo dos anos. Ele guardou todos. Ele é realmente do tipo consciencioso, não é?
Foi azar dele ter cruzado o caminho de alguém como eu, mas espero que ele encontre a felicidade em outro lugar.
©ondoku3.com
ロシア語 (Русский Язык)
У меня есть друг, которого я знаю уже тридцать лет. Возможно, правильнее было бы назвать его «плохим влиянием», чем «другом».
Он не был ни моим одноклассником, ни коллегой по работе; мы познакомились благодаря общему увлечению музыкой.
Поскольку мы живем далеко друг от друга, мы редко видимся. Мы из тех друзей, которые время от времени проводят ночи за разговорами по телефону, болтая полную чепуху.
Однажды вечером я спросил его — он абсолютно терпеть не может певца Цуёси Нагабути — почему он его так не любит, и из него без остановки хлынул поток ругательств.
«Когда он только начинал, он пел сентиментальные песни вроде „О, Дзюнко, стоит только произнести твоё имя, и мне становится грустно“, но, не успел ты оглянуться, как он начал заниматься спортом и превратился в мускулистого парня. Не знаю, может, у него закружилась голова, а может, что-то ещё, но теперь он только и делает, что разглагольствует о том, как всё должно быть. Это меня просто бесит!»
Я расхохотался, слушая его, и с энтузиазмом ответил: «О, правда? Неужели? Ты его действительно так сильно ненавидишь, да?»
Тогда, в том декабре, я заказал на Amazon CD с лучшими хитами Цуёси Нагабути и организовал доставку к нему домой в канун Рождества.
И так родился «Злой Санта»!
Вскоре после этого я получил от него благодарственный звонок — вернее, звонок с выговором — после того, как он получил свой чудесный рождественский подарок.
Он сказал: «Ты идиот, ты только что увеличил мою кучу хлама…»
Конечно, будучи злобным парнем, какой я есть, я хохотал до упаду.
С тех пор каждый канун Рождества я выполняю свою миссию «Злого Санты», даря ему подарки, которые он ненавидит.
Например, однажды я потрудился заказать прямо из Китая футболку с изображением северокорейского лидера Ким Чен Ына и отправить её ему.
В один год, после того как он рассказал мне: «Я уже был сыт до отвала и не мог проглотить ни кусочка, но старший коллега по работе упорно настаивал, чтобы я попробовал моти, традиционного японского блюда из клейкого риса, что было настоящей мукой», — я прислал ему набор упакованных моти.
Со временем он начал замечать закономерность в подарках от «Злого Санты» и стал сознательно поступать наоборот.
Он давно хотел фигурку «Трансформирующийся киборг» от Takara, старинного японского производителя игрушек, но в какой-то момент внезапно стал при каждом удобном случае ругать эту фигурку.
«Трансформирующийся киборг — это просто отвратительно. Любой, кто хочет такую штуку, наверняка идиот».
Похоже, он рассчитывал, что «Злой Санта» поймёт намек и в канун Рождества того года пошлёт ему «Трансформирующегося киборга» в качестве подколки.
Но не всегда всё идёт по плану.
Я глубоко пожалел обо всех шутках, которые разыгрывал над ним на протяжении многих лет, и твёрдо решил не посылать ему «Трансформирующегося киборга», который он так не любил.
Мне кажется, я помню, что в канун Рождества того года я послал ему экземпляр «Книги о насекомых Фабра» — книги, предназначенной для детей младших классов начальной школы.
Хотя она, возможно, и не вызвала такого же отвращения, как у Цуёси Нагабути, это был, безусловно, нежеланный подарок.
Кстати, судя по всему, он не выбросил ни одного из рождественских подарков, которые получал от меня на протяжении всех этих лет. Он сохранил их все. Он действительно очень добросовестный человек, не так ли?
Ему не повезло, что он пересекся с таким человеком, как я, но я надеюсь, что он найдет счастье где-нибудь еще.
©ondoku3.com
オランダ語(Nederlands)
Ik heb een vriend die ik al dertig jaar ken. Het zou misschien juister zijn om hem een ‘slechte invloed’ te noemen in plaats van een ‘vriend’.
Hij was geen schoolvriend of collega; we hebben elkaar leren kennen via onze gezamenlijke interesse in muziek.
Omdat we ver uit elkaar wonen, zien we elkaar zelden. We zijn het soort vrienden dat af en toe een avond lang aan de telefoon zit om volslagen onzin te kletsen.
Op een avond vroeg ik hem — hij heeft een hekel aan de zanger Tsuyoshi Nagabuchi — waarom hij hem zo erg haatte, en er kwam zonder pauze een stortvloed aan scheldwoorden uit hem tevoorschijn.
‘Toen hij net begon, zong hij sentimentele liedjes als “Oh Junko, alleen al het noemen van je naam maakt me verdrietig”, maar voor je het wist, was hij gaan sporten en had hij zichzelf omgetoverd tot een gespierde kerel. Ik weet niet of hij nu een groot hoofd heeft gekregen of wat dan ook, maar het enige wat hij nu nog doet is uitweiden over hoe de dingen zouden moeten zijn. Dat werkt me echt op de zenuwen!’
Ik barstte in lachen uit om de manier waarop hij praatte en reageerde enthousiast: ‘O echt? Is dat zo? Je hebt echt zo’n hekel aan hem, hè?’
Toen, in december, bestelde ik bij Amazon een cd met de grootste hits van Tsuyoshi Nagabuchi en liet die op kerstavond bij hem thuis bezorgen.
En zo werd ‘Gemene Kerstman’ geboren!
Kort daarna kreeg ik een bedankje van hem — of beter gezegd, een telefoontje waarin hij me de les las — nadat hij zijn mooie kerstcadeau had ontvangen.
Hij zei: ‘Jij idioot, je hebt mijn rommel alleen maar groter gemaakt…’
Natuurlijk, als de gemene kerel die ik ben, heb ik me doodgelachen.
Sindsdien voer ik elke kerstavond mijn missie als ‘Gemene Kerstman’ uit door hem cadeaus te geven die hij haat.
Zo heb ik bijvoorbeeld eens de moeite genomen om helemaal uit China een T-shirt met de Noord-Koreaanse leider Kim Jong-un erop te bestellen en naar hem op te sturen.
Op een bepaald jaar, nadat hij me had verteld: ‘Ik zat al propvol en kon geen hap meer eten, maar een oudere collega op het werk bleef maar aandringen dat ik wat mochi, een traditioneel Japans voedingsmiddel gemaakt van kleefrijst, moest proeven, wat echt vervelend was’, stuurde ik hem een assortiment verpakte mochi.
Na verloop van tijd begon hij een patroon te ontdekken in de cadeautjes van ‘Gemene Kerstman’ en ging hij bewust het tegenovergestelde doen.
Hij wilde al heel lang een Transforming Cyborg-figuur van Takara, een al lang bestaande Japanse speelgoedfabrikant, maar op een gegeven moment begon hij het figuur plotseling bij elke gelegenheid af te kraken.
‘Transforming Cyborg is echt walgelijk. Iedereen die zo’n ding wil, moet wel een idioot zijn.’
Door dit te doen leek hij ervan uit te gaan dat ‘Gemene Kerstman’ de hint zou begrijpen en hem die kerstavond als een soort pesterij een Transforming Cyborg zou sturen.
Maar dingen gaan niet altijd volgens plan.
Ik had diepe spijt van alle grappen die ik hem in de loop der jaren had uitgehaald en nam me vast voor om hem de Transforming Cyborg, die hij zo verafschuwde, niet te sturen.
Ik meen me te herinneren dat ik hem op kerstavond van dat jaar een exemplaar van ‘Fabre’s Insectenboek’ stuurde, een boek bedoeld voor kinderen in de lagere klassen van de basisschool.
Hoewel het misschien niet dezelfde afkeer opriep als bij Tsuyoshi Nagabuchi, was het zeker een ongewenst cadeau.
Overigens heeft hij blijkbaar geen enkel kerstcadeau weggegooid dat hij in de loop der jaren van mij heeft gekregen. Hij heeft ze allemaal bewaard. Hij is echt een gewetensvolle kerel, nietwaar?
Het was zijn pech dat iemand als ik op zijn pad is gekomen, maar ik hoop dat hij ergens anders geluk vindt.
©ondoku3.com
スウェーデン語(Svenska)
Jag har en vän som jag har känt i trettio år. Det kanske är mer korrekt att kalla honom ett ”dåligt inflytande” än en ”vän”.
Han var varken en skolkamrat eller en arbetskollega; vi träffades genom vårt gemensamma intresse för musik.
Eftersom vi båda bor långt ifrån varandra träffas vi sällan. Vi är den typen av vänner som då och då tillbringar en kväll i telefonen och pratar rent nonsens.
En kväll frågade jag honom — han avskyr verkligen sångaren Tsuyoshi Nagabuchi — varför han ogillade honom så mycket, och då vällde en ström av förolämpningar ut ur honom utan paus.
”När han började sjöng han sentimentala låtar som ’Åh Junko, bara att ropa ditt namn gör mig ledsen’, men innan man visste ordet av hade han tränat och förvandlat sig till en muskelbunt. Jag vet inte om han blev högmodig eller vad det var, men nu gör han inget annat än att prata om hur saker och ting borde vara. Det går mig verkligen på nerverna!”
Jag brast ut i skratt åt hans sätt att prata och svarade entusiastiskt: ”Jaså? Är det så? Du hatar honom verkligen så mycket, eller hur?”
Sen, den där decembermånaden, beställde jag en CD med Tsuyoshi Nagabuchis största hits från Amazon och ordnade så att den skulle levereras till hans hus på julafton.
Och så föddes ”Elaka jultomten”!
Strax därefter fick jag ett tack-samtal från honom — eller snarare ett samtal där han skällde ut mig — efter att han hade fått sin underbara julklapp.
Han sa: ”Din idiot, nu har du bara lagt till ännu mer skräp på min skräphög…”
Naturligtvis, eftersom jag är den elaka typen jag är, skrattade jag så jag höll på att spricka.
Ända sedan dess har jag varje julafton fullföljt mitt uppdrag som ”Elaka jultomten” genom att ge honom presenter han hatar.
En gång tog jag till exempel besväret att beställa en T-shirt med Nordkoreas ledare Kim Jong-un tryckt på, ända från Kina, och skickade den till honom.
Ett år, efter att han hade berättat för mig: ”Jag var redan proppmätt och kunde inte äta en bit till, men en äldre kollega på jobbet insisterade hela tiden på att jag skulle smaka på lite mochi, en traditionell japansk maträtt gjord av klibbigt ris, vilket var riktigt jobbigt”, skickade jag honom ett urval av förpackad mochi.
Med tiden började han märka ett mönster i gåvorna från ”Elaka jultomten” och började medvetet göra tvärtom.
Han hade länge velat ha en ”Transforming Cyborg”-figur tillverkad av Takara, en anrik japansk leksakstillverkare, men vid något tillfälle började han plötsligt nedvärdera figuren vid varje tillfälle.
”Transforming Cyborg är verkligen äckligt. Den som vill ha en sån måste vara en idiot.”
Genom att göra detta verkade han ha bestämt sig för att ”Elaka jultomten” skulle fatta vinken och skicka honom en Transforming Cyborg som en form av trakasserier på julafton det året.
Men saker går inte alltid enligt plan.
Jag ångrade djupt alla upptåg jag hade utsatt honom för genom åren och bestämde mig fast för att inte skicka honom den Transforming Cyborg som han ogillade så mycket.
Jag tycks minnas att jag på julafton det året skickade honom ett exemplar av ”Fabres insektsbok”, en bok riktad till barn i de lägre årskurserna i grundskolan.
Även om den kanske inte väckte samma avsky som Tsuyoshi Nagabuchi, var det utan tvekan en ovälkommen present.
För övrigt har han tydligen inte slängt bort någon av de julklappar han fått av mig genom åren. Han har sparat dem alla. Han är verkligen en plikttrogen typ, eller hur?
Det var hans otur att ha stött på någon som mig, men jag hoppas att han finner lycka någon annanstans.
©ondoku3.com
