がめつ精神

日本語

ドイツの消費文化を語る上で、外せない有名なフレーズがあります。それは『Geiz ist geil（安さは正義）』です。

2000年代初頭に大手家電量販店のテレビCMとして登場したこの言葉は、「品質よりもとにかく価格の安さを追い求める」という当時のドイツの世相を完璧に捉え、一世を風靡しました。

一見、倹約家なドイツ人らしい言葉にも思えますが、実は過剰な価格競争や社会のデフレマインドを象徴する言葉でもあります。

これと似たような概念なのですが、僕が小学生だった頃、「がめつ精神」という言葉が流行りました。

「たった一度きりの人生、がめつく生きようぜ！」みたいなマインドのことです。

この「がめつ精神」を体現すべく、僕は当時仲の良かった同級生と一緒に、スーパーの試食品コーナーを何度も通りかかり、カットフルーツや餃子やウィンナーなどを美味しくいただいていました。

「働かざる者食うべからず」という有名な言葉がありますが、当時の僕は、「スーパーの試食品コーナーを上手に活用すれば、一生働かなくても食べていけるのでは？」というアホな妄想を膨らませていました。

また、当時のジュースの自動販売機には、ジュースを一本購入した直後にルーレットが回り出し、当たりが出るともう一本もらえるというタイプのものがありました。

ところが、当たりが出たことに気づかず、その場を立ち去ってしまう人が少なくありませんでした。

僕はそのような自動販売機を通りかかる度に、欲しいジュースのボタンをダメ元で押していました。

すると時々、そのジュースがカタンと落ちてきて、ものすごく得をした気分になりました。

ただ、僕の中で、この「がめつ精神」は長続きしませんでした。

なぜなら、1977年初頭、東京都内や大阪府内の公衆電話ボックスなどに、猛毒の青酸カリが混入されたコカ・コーラの瓶が相次いで放置され、それを拾って飲んだ高校生など計3名が死亡した無差別殺人事件のことが頻繁に僕の頭をよぎったからです。

また、それ以降も、この青酸コーラ事件のような劇場型犯罪がメディアで大きく報じられた影響で、愉快犯や模倣犯がスーパーに置いてある食品に縫い針やカミソリを混入する事件も大きな社会問題になりました。

もちろん、このような無差別犯罪は許されるものではありませんが、そのおかげで、僕はあの浅ましい「がめつ精神」を捨てることができました。

試食品をつまみ食いして得したり、青酸コーラ事件に震えて反省したり、そんな僕の「がめつ精神」の旅路も、気づけば卒業。

やっぱり人生って、人間万事塞翁が馬。

得と損は、いつも僕の背後でじゃれ合っているようです。

©ondoku3.com

英語 (English)

When discussing German consumer culture, there is one famous phrase that cannot be left out. It is ‘Geiz ist geil’ (‘Cheap is king’).

First appearing in the early 2000s in a television advert for a major electronics retailer, the phrase perfectly captured the mood of the time, when people were more concerned with getting the lowest possible price than with quality, and it became a huge hit across Germany.

At first glance, it might seem like a phrase typical of thrifty Germans, but in reality, it also came to symbolise excessive price competition and a deflationary mindset in society.

There was a similar sort of concept when I was at primary school: the phrase ‘gaining as much as you can’ was all the rage.

It was the sort of mindset that went, ‘You only live once, so let’s be as greedy as we can!’

To put this mindset into practice, I would repeatedly walk past the free-sample stands in supermarkets with a classmate I was close to at the time, happily tucking into cut fruit, gyoza and sausages.

There is a famous saying, ‘He who does not work shall not eat.’ Back then, however, I had the daft idea that if I made good use of supermarket free samples, I might be able to get by for the rest of my life without ever having to work.

There were also juice vending machines in those days that had a roulette wheel which started spinning immediately after you bought a can of juice. If you hit the winning combination, you got another can of juice for free.

However, quite a few people failed to notice that they had won and simply walked away.

Whenever I passed one of these vending machines, I would press the button for whichever juice I fancied, just in case.

Every now and then, a can would come clattering down, and I’d feel as though I’d struck it incredibly lucky.

However, this ‘greedy’ streak of mine didn’t last long.

The reason was that I was frequently reminded of a series of random killings that took place in early 1977, when bottles of Coca-Cola laced with the highly toxic poison potassium cyanide were repeatedly left in public telephone boxes and other places in Tokyo and Osaka, resulting in the deaths of three people, including a high school student, who picked up and drank the poisoned drinks.

After that, incidents similar to the cyanide cola case were widely reported by the media, and cases in which pranksters and copycats tampered with food in supermarkets by inserting sewing needles or razor blades into it also became a major social issue.

Of course, there is no excusing such indiscriminate crimes, but in a strange way, they helped me to abandon that rather pathetic ‘greedy’ streak.

My little journey with this ‘greedy spirit’ — from enjoying free samples to feeling shaken and remorseful over the cyanide Cola case — had, before I knew it, come to an end.

After all, life really is full of twists and turns, and what seems like good fortune can sometimes turn out to be bad luck, and vice versa.

Gain and loss always seem to be playfully wrestling with each other somewhere just behind me.

©ondoku3.com

ドイツ語(Deutsch)

Wenn man über die deutsche Konsumkultur spricht, darf ein berühmter Satz nicht unerwähnt bleiben. Es ist „Geiz ist geil“.

Der Satz tauchte erstmals Anfang der 2000er Jahre in einem Fernsehspot eines großen Elektronikfachmarkts auf und traf genau den Zeitgeist, als den Menschen der niedrigstmögliche Preis wichtiger war als Qualität. Er wurde daraufhin in ganz Deutschland zu einem Riesenerfolg.

Auf den ersten Blick mag es wie ein typischer Spruch der sparsamen Deutschen wirken, doch in Wirklichkeit wurde er auch zum Symbol für einen übertriebenen Preiswettbewerb und eine deflationäre Denkweise in der Gesellschaft.

Als ich in der Grundschule war, gab es ein ähnliches Konzept: Der Spruch „So viel wie möglich herausholen“ war der letzte Schrei.

Es war eine Denkweise nach dem Motto: „Man lebt nur einmal, also lasst uns so gierig sein, wie wir nur können!“

Um diese Denkweise in die Tat umzusetzen, ging ich immer wieder mit einem Klassenkameraden, mit dem ich damals gut befreundet war, an den Gratisprobenständen in Supermärkten vorbei und naschte genüsslich von geschnittenem Obst, Gyoza und Würstchen.

Es gibt ein berühmtes Sprichwort: „Wer nicht arbeitet, soll auch nicht essen.“ Damals hatte ich jedoch die alberne Vorstellung, dass ich, wenn ich die kostenlosen Kostproben im Supermarkt geschickt nutzen würde, vielleicht den Rest meines Lebens über die Runden kommen könnte, ohne jemals arbeiten zu müssen.

Damals gab es auch Saftautomaten mit einem Roulette-Rad, das sich sofort nach dem Kauf einer Dose zu drehen begann. Wenn man die Gewinnkombination traf, bekam man eine weitere Dose umsonst.

Allerdings bemerkten nicht wenige Leute gar nicht, dass sie gewonnen hatten, und gingen einfach weiter.

Immer wenn ich an einem dieser Automaten vorbeikam, drückte ich vorsichtshalber den Knopf für den Saft, auf den ich gerade Lust hatte.

Hin und wieder fiel eine Dose klappernd herunter, und ich hatte das Gefühl, unglaubliches Glück gehabt zu haben.

Diese „gierige“ Ader von mir hielt jedoch nicht lange an.

Der Grund dafür war, dass ich immer wieder an eine Serie von willkürlichen Morden erinnert wurde, die sich Anfang 1977 ereignet hatten: Damals wurden in Tokio und Osaka wiederholt Flaschen Coca-Cola, die mit dem hochgiftigen Kaliumcyanid versetzt waren, in öffentlichen Telefonzellen und an anderen Orten abgestellt, was zum Tod von drei Menschen führte, darunter ein Gymnasiast, der die vergifteten Getränke mitgenommen und getrunken hatte.

Danach wurde in den Medien ausführlich über Vorfälle berichtet, die dem Cyanid-Cola-Fall ähnelten. Auch Fälle, in denen Trittbrettfahrer und Nachahmer Lebensmittel in Supermärkten manipulierten, indem sie Nähnadeln oder Rasierklingen hineinsteckten, wurden zu einem großen gesellschaftlichen Thema.

Natürlich gibt es keine Entschuldigung für solche wahllosen Verbrechen, aber auf seltsame Weise halfen sie mir, diese eher erbärmliche „gierige“ Ader aufzugeben.

Meine kleine Reise mit diesem „gierigen Geist“ — vom Genuss kostenloser Kostproben bis hin zu dem Schock und den Gewissensbissen wegen des Cyanid-Cola-Falls — war, bevor ich mich versah, zu Ende gegangen.

Schließlich ist das Leben wirklich voller Wendungen, und was wie Glück erscheint, kann sich manchmal als Pech herausstellen — und umgekehrt.

Gewinn und Verlust scheinen immer irgendwo direkt hinter mir spielerisch miteinander zu ringen.

©ondoku3.com

フランス語(Français)

Lorsqu’on évoque la culture de consommation allemande, il y a une expression célèbre qu’on ne peut pas passer sous silence. Il s’agit de « Geiz ist geil » (« Le bon marché, c’est génial »).

Apparu pour la première fois au début des années 2000 dans une publicité télévisée pour un grand distributeur d’électronique, ce slogan reflétait parfaitement l’état d’esprit de l’époque, où les gens se souciaient davantage d’obtenir le prix le plus bas possible que de la qualité. Il a d’ailleurs connu un immense succès dans toute l’Allemagne.

À première vue, cela pourrait sembler être une expression typique des Allemands économes, mais en réalité, elle en est venue à symboliser une concurrence excessive sur les prix et un état d’esprit déflationniste au sein de la société.

Il existait un concept similaire lorsque j’étais à l’école primaire : l’expression « en profiter au maximum » faisait fureur.

C’était le genre de mentalité qui disait : « On ne vit qu’une fois, alors soyons aussi gourmands que possible ! »

Pour mettre cette mentalité en pratique, je passais sans cesse devant les stands d’échantillons gratuits dans les supermarchés avec un camarade de classe dont j’étais proche à l’époque, et nous nous régalions joyeusement de fruits coupés, de gyoza et de saucisses.

Il existe un dicton célèbre : « Celui qui ne travaille pas ne mangera pas. » À l’époque, cependant, j’avais l’idée saugrenue que si je profitais bien des dégustations gratuites des supermarchés, je pourrais peut-être m’en sortir pour le reste de ma vie sans jamais avoir à travailler.

Il y avait aussi à l’époque des distributeurs automatiques de boissons équipés d’une roulette qui se mettait à tourner dès que l’on achetait une canette. Si l’on tombait sur la combinaison gagnante, on obtenait une autre canette gratuite.

Cependant, bon nombre de personnes ne remarquaient pas qu’elles avaient gagné et s’en allaient tout simplement.

Chaque fois que je passais devant l’un de ces distributeurs, j’appuyais sur le bouton du jus qui me faisait envie, juste au cas où.

De temps en temps, une canette tombait en cliquetant, et j’avais l’impression d’avoir eu une chance incroyable.

Mais cette phase de « cupidité » n’a pas duré longtemps.

La raison en était qu’on me rappelait fréquemment une série de meurtres aléatoires survenus au début de l’année 1977, lorsque des bouteilles de Coca-Cola contenant du cyanure de potassium, un poison hautement toxique, avaient été déposées à plusieurs reprises dans des cabines téléphoniques publiques et à d’autres endroits à Tokyo et à Osaka, entraînant la mort de trois personnes, dont un lycéen, qui avaient ramassé et bu ces boissons empoisonnées.

Par la suite, des incidents similaires à l’affaire du Coca-Cola au cyanure ont été largement relayés par les médias. Les cas où des farceurs et des imitateurs altéraient des aliments dans les supermarchés en y insérant des aiguilles à coudre ou des lames de rasoir sont également devenus un problème de société majeur.

Bien sûr, rien ne peut excuser de tels crimes aveugles, mais d’une manière étrange, ils m’ont aidé à abandonner ce côté « gourmand » plutôt pathétique.

Mon petit périple avec cet « esprit gourmand » — depuis le plaisir de déguster des échantillons gratuits jusqu’au sentiment de bouleversement et de remords suscité par l’affaire du Cola au cyanure — avait, sans que je m’en rende compte, pris fin.

Après tout, la vie est vraiment pleine de rebondissements, et ce qui semble être de la chance peut parfois s’avérer être de la malchance, et vice versa.

Le gain et la perte semblent toujours se livrer à une lutte espiègle quelque part juste derrière moi.

©ondoku3.com

スペイン語 (Español)

Cuando se habla de la cultura de consumo alemana, hay una frase famosa que no puede dejarse de mencionar. Se trata de «Geiz ist geil» («Lo barato mola»).

Esta frase, que apareció por primera vez a principios de la década de 2000 en un anuncio de televisión de una importante cadena de tiendas de electrónica, captaba a la perfección el espíritu de la época, en la que la gente se preocupaba más por conseguir el precio más bajo posible que por la calidad. Así, se convirtió en un gran éxito en toda Alemania.

A primera vista, podría parecer una frase típica de los alemanes ahorradores, pero, en realidad, también llegó a simbolizar la competencia excesiva en los precios y una mentalidad deflacionista en la sociedad.

Cuando yo estaba en primaria existía un concepto similar: la frase «sacar todo el provecho posible» estaba muy de moda.

Era el tipo de mentalidad que decía: «¡Solo se vive una vez, así que seamos tan codiciosos como podamos!».

Para poner en práctica esta mentalidad, solía pasar una y otra vez por los puestos de muestras gratuitas de los supermercados con un compañero de clase con el que tenía mucha confianza en aquella época, y nos atiborrábamos alegremente de fruta cortada, gyozas y salchichas.

Hay un famoso dicho que dice: «El que no trabaja, no come». Por aquel entonces, sin embargo, tenía la descabellada idea de que, si aprovechaba bien las muestras gratuitas de los supermercados, quizá podría arreglármelas el resto de mi vida sin tener que trabajar nunca.

En aquella época también había máquinas expendedoras de zumos que tenían una ruleta que empezaba a girar inmediatamente después de comprar una lata. Si acertabas la combinación ganadora, te llevabas otra lata gratis.

Sin embargo, bastantes personas no se daban cuenta de que habían ganado y simplemente se marchaban.

Cada vez que pasaba por delante de una de esas máquinas expendedoras, pulsaba el botón del zumo que me apetecía, por si acaso.

De vez en cuando, una lata caía haciendo ruido, y me sentía como si hubiera tenido una suerte increíble.

Sin embargo, esta vena «codiciosa» mía no duró mucho.

El motivo era que me venía a la mente con frecuencia una serie de asesinatos aleatorios que tuvieron lugar a principios de 1977, cuando se dejaron repetidamente botellas de Coca-Cola mezcladas con cianuro potásico —un veneno altamente tóxico— en cabinas telefónicas públicas y otros lugares de Tokio y Osaka, lo que provocó la muerte de tres personas, entre ellas un estudiante de instituto, que recogieron y bebieron las bebidas envenenadas.

A partir de entonces, los medios de comunicación informaron ampliamente de incidentes similares al caso de la Coca-Cola con cianuro. Además, los casos en los que bromistas e imitadores manipulaban alimentos en los supermercados introduciendo agujas de coser o cuchillas de afeitar en ellos se convirtieron también en un importante problema social.

Por supuesto, no hay excusa para esos delitos indiscriminados, pero, de una forma extraña, me ayudaron a abandonar esa vena «codiciosa» bastante patética.

Mi pequeño viaje con ese «espíritu codicioso» — desde disfrutar de las muestras gratuitas hasta sentirme conmocionado y arrepentido por el caso de la Cola con cianuro — había llegado a su fin antes de que me diera cuenta.

Al fin y al cabo, la vida está llena de giros inesperados, y lo que parece buena suerte a veces puede acabar siendo mala suerte, y viceversa.

Las ganancias y las pérdidas siempre parecen estar luchando juguetonamente entre sí en algún lugar justo detrás de mí.

©ondoku3.com

イタリア語(Italiano)

Quando si parla della cultura del consumo tedesca, c’è una frase famosa che non può essere tralasciata. Si tratta di “Geiz ist geil” (“Il risparmio è il massimo”).

Apparsa per la prima volta nei primi anni 2000 in uno spot televisivo di un importante rivenditore di elettronica, la frase ha colto perfettamente lo spirito dell’epoca, in cui le persone erano più interessate a ottenere il prezzo più basso possibile che alla qualità. È diventata così un vero e proprio fenomeno in tutta la Germania.

A prima vista, potrebbe sembrare una frase tipica dei tedeschi parsimoniosi, ma in realtà è diventata anche il simbolo di un’eccessiva concorrenza sui prezzi e di una mentalità deflazionistica nella società.

Quando frequentavo la scuola elementare circolava un concetto simile: la frase «guadagnare il più possibile» era di gran moda.

Era il tipo di mentalità che diceva: «Si vive una volta sola, quindi cerchiamo di essere il più avidi possibile!».

Per mettere in pratica questa mentalità, passavo ripetutamente davanti agli stand degli assaggi gratuiti nei supermercati con un compagno di classe a cui ero molto legato all’epoca, gustandomi allegramente frutta tagliata, gyoza e salsicce.

C’è un famoso detto: «Chi non lavora non mangia». All’epoca, però, avevo la sciocca idea che, se avessi sfruttato al meglio gli assaggi gratuiti dei supermercati, forse sarei riuscito a cavarmela per il resto della mia vita senza dover mai lavorare.

A quei tempi c’erano anche distributori automatici di succhi dotati di una ruota della roulette che iniziava a girare subito dopo l’acquisto di una lattina. Se si otteneva la combinazione vincente, si riceveva un’altra lattina in omaggio.

Tuttavia, parecchie persone non si accorgevano di aver vinto e se ne andavano semplicemente via.

Ogni volta che passavo davanti a uno di questi distributori, premevo il pulsante del succo che mi andava, non si sa mai.

Di tanto in tanto, una lattina scendeva rumorosamente e mi sembrava di aver avuto un’incredibile fortuna.

Tuttavia, questa mia vena “avida” non è durata a lungo.

Il motivo era che mi tornava spesso in mente una serie di omicidi casuali avvenuti all’inizio del 1977, quando bottiglie di Coca-Cola contaminate con il cianuro di potassio, un veleno altamente tossico, venivano ripetutamente lasciate nelle cabine telefoniche pubbliche e in altri luoghi a Tokyo e Osaka, causando la morte di tre persone, tra cui uno studente delle superiori, che avevano raccolto e bevuto le bevande avvelenate.

In seguito, episodi simili al caso della Coca-Cola al cianuro sono stati ampiamente riportati dai media. Anche i casi in cui burloni ed emulatori hanno manomesso il cibo nei supermercati inserendovi aghi da cucito o lamette da barba sono diventati un importante problema sociale.

Naturalmente, non ci sono scuse per crimini così indiscriminati, ma in un certo senso mi hanno aiutato ad abbandonare quella mia vena “avida” piuttosto patetica.

Il mio piccolo viaggio con questo “spirito avido” — dal godermi gli assaggi gratuiti al sentirmi sconvolto e pieno di rimorsi per il caso della Cola al cianuro — era giunto, prima che me ne rendessi conto, al termine.

Dopotutto, la vita è davvero piena di colpi di scena, e ciò che sembra fortuna a volte può rivelarsi sfortuna, e viceversa.

Guadagno e perdita sembrano sempre lottare giocosamente l’uno contro l’altro da qualche parte proprio alle mie spalle.

©ondoku3.com

ポルトガル語(Português)

Ao falar sobre a cultura de consumo alemã, há uma frase famosa que não pode ficar de fora. Se trata de “Geiz ist geil” (“Barato é o máximo”).

A frase apareceu pela primeira vez no início dos anos 2000 em um comercial de TV de uma grande rede de eletrônicos e capturou perfeitamente o clima da época, quando as pessoas estavam mais preocupadas em conseguir o menor preço possível do que com a qualidade. Assim, se tornou um grande sucesso em toda a Alemanha.

À primeira vista, pode parecer uma frase típica dos alemães econômicos, mas, na realidade, ela também passou a simbolizar a concorrência excessiva de preços e uma mentalidade deflacionária na sociedade.

Havia um conceito semelhante quando eu estava na escola primária: a frase “ganhar o máximo que puder” estava na moda.

Era o tipo de mentalidade que dizia: “A gente só vive uma vez, então vamos ser o mais gananciosos que pudermos!”

Para colocar essa mentalidade em prática, eu passava repetidamente pelas bancas de amostras grátis nos supermercados com um colega de classe de quem eu era próximo na época, devorando alegremente frutas cortadas, gyoza e salsichas.

Há um ditado famoso: “Quem não trabalha, não come.” Naquela época, porém, eu tinha a ideia maluca de que, se aproveitasse bem as amostras grátis dos supermercados, talvez pudesse sobreviver pelo resto da vida sem nunca precisar trabalhar.

Havia também, naquela época, máquinas de suco com uma roleta que começava a girar imediatamente após a compra de uma lata. Se você acertasse a combinação vencedora, ganhava outra lata de graça.

No entanto, muitas pessoas não percebiam que tinham ganhado e simplesmente iam embora.

Sempre que passava por uma dessas máquinas, eu apertava o botão do suco que me apetecia, só por precaução.

De vez em quando, uma lata caía fazendo barulho, e eu me sentia como se tivesse tido uma sorte incrível.

No entanto, essa minha veia “gananciosa” não durou muito.

O motivo era que eu era frequentemente lembrado de uma série de assassinatos aleatórios ocorridos no início de 1977, quando garrafas de Coca-Cola adulteradas com cianeto de potássio — um veneno altamente tóxico — foram repetidamente deixadas em cabines telefônicas públicas e outros locais em Tóquio e Osaka, resultando na morte de três pessoas — entre elas um estudante do ensino médio — que haviam pegado e bebido as bebidas envenenadas.

Depois disso, incidentes semelhantes ao caso da Coca-Cola com cianeto foram amplamente divulgados pela mídia. Casos em que brincalhões e imitadores adulteravam alimentos em supermercados, inserindo agulhas de costura ou lâminas de barbear neles, também se tornaram uma grande questão social.

É claro que não há desculpa para tais crimes indiscriminados, mas, de uma forma estranha, eles me ajudaram a abandonar essa tendência “gananciosa” um tanto patética.

Minha pequena jornada com esse “espírito ganancioso” — desde apreciar amostras grátis até me sentir abalado e arrependido com o caso da Cola com cianeto — chegou ao fim antes que eu percebesse.

Afinal, a vida realmente é cheia de reviravoltas, e o que parece ser boa sorte às vezes pode acabar sendo azar, e vice-versa.

Ganho e perda parecem estar sempre lutando de forma brincalhona um com o outro em algum lugar logo atrás de mim.

©ondoku3.com

ロシア語 (Русский Язык)

Говоря о немецкой культуре потребления, нельзя не упомянуть одну знаменитую фразу. Это «Geiz ist geil» («Дешевизна — это круто»).

Впервые появившись в начале 2000-х годов в телевизионной рекламе крупной сети магазинов электроники, эта фраза идеально отразила настроение того времени, когда люди больше заботились о том, чтобы получить самую низкую цену, чем о качестве. Она стала настоящим хитом по всей Германии.

На первый взгляд может показаться, что эта фраза типична для бережливых немцев, но на самом деле она также стала символом чрезмерной ценовой конкуренции и дефляционного менталитета в обществе.

Когда я учился в начальной школе, существовала похожая концепция: фраза «получить как можно больше» была в моде.

Это был такой настрой: «Жизнь дается только раз, так что давайте будем как можно жаднее!»

Чтобы воплотить этот настрой в жизнь, я снова и снова проходил мимо стоек с бесплатными пробниками в супермаркетах вместе с одноклассником, с которым мы тогда были близки, с удовольствием набиваясь нарезанными фруктами, гёдзами и сосисками.

Есть известная поговорка: «Кто не работает, тот не ест». Однако в те времена у меня была глупая идея, что, если я буду умело пользоваться бесплатными пробниками в супермаркетах, то, возможно, смогу прожить всю оставшуюся жизнь, так и не поработав ни дня.

В те дни также были автоматы по продаже соков с рулеткой, которая начинала вращаться сразу после покупки банки. Если выпадала выигрышная комбинация, вы получали ещё одну банку бесплатно.

Однако немало людей не замечали, что выиграли, и просто уходили.

Всякий раз, проходя мимо одного из таких автоматов, я нажимал кнопку с любым соком, который мне нравился, на всякий случай.

Время от времени банка с грохотом выпадала, и мне казалось, что мне невероятно повезло.

Однако эта моя «жадность» длилась недолго.

Причина заключалась в том, что мне часто вспоминалась серия случайных убийств, произошедших в начале 1977 года, когда бутылки «Кока-Колы», отравленные высокотоксичным цианидом калия, неоднократно оставляли в общественных телефонных будках и других местах в Токио и Осаке, что привело к гибели трёх человек, в том числе старшеклассника, которые взяли и выпили отравленные напитки.

После этого в СМИ широко освещались инциденты, похожие на дело с цианидной колой. А случаи, когда шутники и подражатели подмешивали в продукты в супермаркетах швейные иглы или лезвия бритвы, также стали серьёзной социальной проблемой.

Конечно, такие безразборчивые преступления ничем не оправданы, но, как ни странно, они помогли мне избавиться от этой довольно жалкой «жадности».

Моё небольшое путешествие с этим «жадным духом» — от удовольствия от бесплатных пробников до потрясения и раскаяния по поводу случая с колой с цианидом — незаметно для меня подошло к концу.

В конце концов, жизнь действительно полна неожиданных поворотов, и то, что кажется удачей, иногда может оказаться неудачей, и наоборот.

Выигрыш и проигрыш, кажется, всегда игриво борются друг с другом где-то прямо за моей спиной.

©ondoku3.com

オランダ語(Nederlands)

Als we het hebben over de Duitse consumptiecultuur, is er één beroemde uitdrukking die niet mag ontbreken. Dat is ‘Geiz ist geil’ (‘Goedkoop is koning’).

De uitdrukking verscheen voor het eerst begin jaren 2000 in een televisiereclame voor een grote elektronicawinkelketen. Ze sloot perfect aan bij de tijdgeest van die tijd, waarin mensen meer bezig waren met het vinden van de laagst mogelijke prijs dan met kwaliteit, en werd een enorme hit in heel Duitsland.

Op het eerste gezicht lijkt het misschien een typische uitdrukking van zuinige Duitsers, maar in werkelijkheid werd het ook een symbool voor buitensporige prijsconcurrentie en een deflatoire mentaliteit in de samenleving.

Toen ik op de basisschool zat, bestond er een soortgelijk concept: de uitdrukking ‘zoveel mogelijk binnenhalen’ was een ware rage.

Het was een mentaliteit van: ‘Je leeft maar één keer, dus laten we zo gulzig zijn als we kunnen!’

Om deze mentaliteit in de praktijk te brengen, liepen een klasgenoot met wie ik toen goed bevriend was en ik herhaaldelijk langs de proefstandjes in supermarkten, waar we vrolijk smulden van gesneden fruit, gyoza en worst.

Er is een beroemd gezegde: ‘Wie niet werkt, zal niet eten.’ Destijds had ik echter het dwaze idee dat ik, als ik goed gebruik zou maken van de gratis proeverijen in de supermarkt, misschien de rest van mijn leven zou kunnen rondkomen zonder ooit te hoeven werken.

Er waren in die tijd ook sapautomaten met een roulettewiel dat meteen begon te draaien nadat je een blikje had gekocht. Als je de winnende combinatie had, kreeg je nog een blikje gratis.

Maar heel wat mensen merkten niet eens dat ze gewonnen hadden en liepen gewoon weg.

Telkens als ik langs zo’n automaat liep, drukte ik voor de zekerheid op de knop van het sap waar ik zin in had.

Af en toe kletterde er dan een blikje naar beneden, en dan voelde ik me alsof ik ongelooflijk veel geluk had gehad.

Deze ‘hebzuchtige’ neiging van mij duurde echter niet lang.

De reden was dat ik regelmatig werd herinnerd aan een reeks willekeurige moorden die begin 1977 plaatsvonden: destijds werden herhaaldelijk flessen Coca-Cola, vermengd met het zeer giftige kaliumcyanide, achtergelaten in openbare telefooncellen en op andere plaatsen in Tokio en Osaka. Daardoor kwamen drie mensen om het leven, onder wie een middelbare scholier, nadat ze de vergiftigde drankjes hadden opgepakt en gedronken.

Daarna berichtten de media uitgebreid over incidenten die leken op de cyanidecola-zaak. Ook gevallen waarin grappenmakers en na-apers voedsel in supermarkten saboteerden door er naalden of scheermesjes in te stoppen, werden een belangrijk maatschappelijk probleem.

Natuurlijk is er geen excuus voor dergelijke willekeurige misdaden, maar op een vreemde manier hielpen ze me om die nogal zielige ‘hebzuchtige’ neiging achter me te laten.

Mijn kleine reis met deze ‘hebzuchtige instelling’ — van het genieten van gratis proefmonsters tot de schok en het berouw over de cyanidecola-zaak — was, voordat ik het wist, ten einde gekomen.

Het leven zit immers vol wendingen, en wat geluk lijkt, kan soms pech blijken te zijn, en vice versa.

Winst en verlies lijken altijd ergens vlak achter mij speels met elkaar te worstelen.

©ondoku3.com

スウェーデン語(Svenska)

När man talar om den tyska konsumtionskulturen finns det ett berömt uttryck som inte får utelämnas. Det är “Geiz ist geil” (“Billigt är bäst”).

Uttrycket dök upp för första gången i början av 2000-talet i en tv-reklam för en stor elektronikkedja. Det fångade perfekt tidsandan — då människor var mer intresserade av att få lägsta möjliga pris än av kvalitet — och blev en enorm succé över hela Tyskland.

Vid första anblicken kan det verka som ett uttryck som är typiskt för sparsamma tyskar, men i själva verket kom det också att symbolisera en överdriven priskonkurrens och en deflatorisk inställning i samhället.

Det fanns ett liknande koncept när jag gick i grundskolan: uttrycket “att få så mycket som möjligt” var på allas läppar.

Det var den typen av inställning som gick ut på: “Man lever bara en gång, så låt oss vara så giriga som möjligt!”

För att omsätta denna inställning i praktiken brukade jag gång på gång gå förbi provsmakningsstånden i stormarknaderna tillsammans med en klasskamrat som jag stod nära vid den tiden, och glatt stoppa i mig skuren frukt, gyoza och korv.

Det finns ett känt ordspråk som lyder: “Den som inte arbetar ska inte äta.” På den tiden hade jag dock den dumma idén att om jag utnyttjade stormarknadernas gratisprov ordentligt skulle jag kanske kunna klara mig resten av livet utan att någonsin behöva arbeta.

Det fanns också juiceautomater på den tiden som hade ett roulettehjul som började snurra direkt efter att man hade köpt en burk. Om man fick vinstkombinationen fick man en burk till gratis.

Men ganska många märkte inte att de hade vunnit och gick helt enkelt därifrån.

Varje gång jag passerade en sådan automat tryckte jag på knappen för den juice jag kände för, för säkerhets skull.

Då och då kom en burk klirrande ner, och jag kände mig otroligt lyckosam.

Men denna “giriga” sida hos mig varade inte länge.

Anledningen var att jag ofta påmindes om en serie slumpmässiga mord som ägde rum i början av 1977: flaskor med Coca-Cola, spetsade med det mycket giftiga ämnet kaliumcyanid, lämnades upprepade gånger i offentliga telefonkiosker och på andra platser i Tokyo och Osaka. Det ledde till att tre personer dog, däribland en gymnasieelev, sedan de hade plockat upp och druckit de förgiftade dryckerna.

Efter det rapporterade medierna flitigt om incidenter som liknade cyanidcolafallet. Även fall där busar och efterapare manipulerade mat i stormarknader genom att sticka in synålar eller rakblad i den blev en stor samhällsfråga.

Naturligtvis finns det ingen ursäkt för sådana urskillningslösa brott, men på ett märkligt sätt hjälpte de mig att överge den där ganska patetiska “giriga” sidan hos mig.

Min lilla resa med denna “giriga anda” — från att njuta av gratisprover till att känna mig skakad och ångerfull över fallet med cyanidcolan — hade, innan jag visste ordet av, nått sitt slut.

När allt kommer omkring är livet verkligen fullt av vändningar, och det som verkar vara tur kan ibland visa sig vara otur, och tvärtom.

Vinst och förlust verkar alltid brottas lekfullt med varandra någonstans precis bakom mig.

©ondoku3.com