日本語
僕は幼稚園に通っていた頃、自宅の近くのスーパーでお菓子を万引きしたことがあります。
お店の人にはバレなかったのですが、どういうわけか、母親にばれてしまい、こっぴどく叱られました。
きっと盗んだお菓子の包み紙を部屋にあるゴミ箱に無造作に捨てたのでしょう。完全犯罪とは程遠い行動ですね。
母親には「神様は私たちがやることを全部見ているのよ。悪いことをしたら、必ず天罰が下るの。」と言われました。
当時の世界の人口は約40億人でしたから、僕は、神様の胴体からは、約40億個の眼球が長い腕のように飛び出していて、僕らの行動を四六時中、監視カメラのように見張っているのだと解釈して、言いようのない恐怖を感じました。
ギリシア神話に出てくるメドゥーサは、髪の毛が生きている毒蛇でできていますが、そのイメージが強かったのでしょう。
また、母親には「今度やったら、警察に通報するからね！間違いなく牢屋行きだよ！」とも言われました。
この発言によって、僕の恐怖は倍増しました。
当時流行っていた刑事ドラマでは、殺人罪の時効は15年という設定でした。
「あと数日で15年だ……」と言いながらカレンダーを見つめる犯人、「あと1時間で時効が成立する！もうダメだ！」と叫びながら頭を抱える刑事、時効成立の午前0時を知らせる時計のアップが、僕の心の中に刷り込まれていました。
時効成立の瞬間、刑事が犯人に手錠をかけようとして時計の針が0時を回る、なんていうシーンもあったように記憶しています。
僕は万引きの時効も殺人と同様15年だと勝手に思い込み、「何が何でも15年は逃げ切るぞ！」と堅く心に誓いました。
その後、何度か引っ越しをしたのですが、中学校に入学するくらいまでは、「警察の捜査の手が自分に及ぶのではないか」という疑念を完全に払拭することはできませんでした。
実際、手錠をかけられて警察署に連行される夢を何度も見ました。
もちろん、二度と万引きをすることはありませんでした。
振り返ってみると、幼少期の体験が人間の心理や人格形成に及ぼす影響は計り知れないことを痛感します。
©ondoku3.com
英語 (English)
When I was at nursery school, I once nicked some sweets from a supermarket near our house.
The shop staff didn’t notice, but somehow my mother found out and gave me a right telling-off.
I must have just chucked the wrapper from the stolen sweets into the bin in my room. Hardly the work of a master criminal, eh?
My mother told me, ‘God sees everything we do. If you do something wrong, divine punishment will surely come.’
The world population was about 4 billion back then, so I pictured God’s body with roughly 4 billion eyeballs sprouting out on long arms, watching our every move day and night like surveillance cameras. It filled me with an indescribable terror.
The image of Medusa from Greek mythology, with her hair made of living poisonous snakes, must have stuck in my mind and made it worse.
She also warned me, ‘If you ever do it again, I’ll call the police! You’ll definitely go to prison!’
That doubled my fear.
In the popular detective dramas of the time, the statute of limitations for murder was always 15 years.
I can still see the scenes: the criminal staring at the calendar muttering, ‘Just a few more days until fifteen years…’; the detective clutching his head and shouting, ‘The time limit runs out in an hour! It’s all over!’; the dramatic close-up of the clock ticking to midnight, marking when the statute of limitations took effect. These were burned into my brain.
I even remember scenes where, just as the detective was about to slap the handcuffs on, the clock hands moved past midnight and the moment passed.
I simply assumed shoplifting had the same 15-year statute of limitations as murder, and I swore to myself, ‘No matter what, I’ll stay ahead of them for those fifteen years!’
We moved house a few times after that, but right up until I started secondary school, I could never fully shake the fear that the police might one day come knocking.
I even had recurring nightmares of being handcuffed and dragged off to the police station.
Of course, I never stole anything again.
Looking back, I realise just how profound and lasting the impact of childhood experiences can be on a person’s psychology and character.
©ondoku3.com
ドイツ語(Deutsch)
Als ich im Kindergarten war, habe ich einmal Süßigkeiten aus einem Supermarkt in der Nähe unseres Hauses geklaut.
Die Ladenangestellten haben nichts gemerkt, aber irgendwie hat meine Mutter es rausgekriegt und mir eine ordentliche Standpauke gehalten.
Ich muss die Verpackung der gestohlenen Süßigkeiten einfach in den Mülleimer in meinem Zimmer geworfen haben. Nicht gerade die Tat eines Meisterverbrechers, oder?
Meine Mutter sagte mir: „Gott sieht alles, was wir tun. Wenn du etwas Falsches machst, wird dich die göttliche Strafe sicher ereilen.“
Damals lebten etwa vier Milliarden Menschen auf der Welt, also stellte ich mir vor, Gottes Körper hätte ungefähr vier Milliarden Augäpfel, die auf langen Armen herauswuchsen und Tag und Nacht jede unserer Bewegungen wie Überwachungskameras beobachteten. Das erfüllte mich mit einer unbeschreiblichen Angst.
Das Bild der Medusa aus der griechischen Mythologie, mit ihrem Haar aus lebenden giftigen Schlangen, muss sich in meinem Kopf festgesetzt haben und alles noch schlimmer gemacht haben.
Sie warnte mich auch: „Wenn du das noch mal machst, rufe ich die Polizei! Du kommst auf jeden Fall ins Gefängnis!“
Das verdoppelte meine Angst.
In den beliebten Krimiserien von damals betrug die Verjährungsfrist für Mord immer 15 Jahre.
Ich sehe die Szenen noch genau vor mir: Der Verbrecher starrt auf den Kalender und murmelt: „Nur noch ein paar Tage bis zu den fünfzehn Jahren …“; der Detektiv greift sich an den Kopf und schreit: „Die Frist läuft in einer Stunde ab! Alles aus!“; die dramatische Nahaufnahme der Uhr, die Mitternacht schlägt und damit die Verjährung eintritt. Das hat sich tief in mein Gedächtnis eingebrannt.
Ich erinnere mich sogar an Szenen, in denen gerade, als der Detektiv die Handschellen anlegen wollte, die Uhrzeiger Mitternacht überschritten und der Moment vorbei war.
Ich bin einfach davon ausgegangen, dass Ladendiebstahl die gleiche 15-jährige Verjährungsfrist hat wie Mord, und habe mir geschworen: „Egal was passiert, diese fünfzehn Jahre bleibe ich ihnen einen Schritt voraus!“
Wir sind danach noch ein paar Mal umgezogen, aber bis zum Eintritt in die Sekundarschule konnte ich die Angst, dass die Polizei eines Tages vor der Tür steht, nie ganz abschütteln.
Ich hatte sogar wiederkehrende Alpträume, in denen ich mit Handschellen gefesselt und zur Polizeiwache geschleppt wurde.
Natürlich habe ich nie wieder etwas gestohlen.
Rückblickend erkenne ich, wie tiefgreifend und nachhaltig Kindheitserfahrungen die Psyche und den Charakter eines Menschen prägen können.
©ondoku3.com
フランス語(Français)
Quand j’étais à la maternelle, j’ai une fois piqué des bonbons dans un supermarché près de chez nous.
Le personnel du magasin ne s’en est pas rendu compte, mais ma mère l’a découvert et m’a passé un sacré savon.
J’avais dû balancer l’emballage des bonbons volés dans la poubelle de ma chambre. Pas franchement l’œuvre d’un grand criminel, hein ?
Ma mère m’a dit : « Dieu voit tout ce que nous faisons. Si tu fais quelque chose de mal, la punition divine te tombera dessus sans faute. »
À l’époque, la population mondiale était d’environ 4 milliards d’habitants, alors j’imaginais Dieu avec à peu près 4 milliards d’yeux sur de longs bras, qui surveillaient chacun de nos gestes jour et nuit comme des caméras de surveillance. Ça m’emplissait d’une terreur indescriptible.
L’image de Méduse de la mythologie grecque, avec ses cheveux faits de serpents venimeux vivants, a dû rester gravée dans mon esprit et aggraver les choses.
Elle m’a aussi prévenu : « Si tu recommences, j’appelle la police ! Tu finiras forcément en prison ! »
Ça a doublé ma peur.
Dans les séries policières populaires de l’époque, le délai de prescription pour meurtre était toujours de 15 ans.
Je revois encore les scènes : le criminel qui fixe le calendrier en marmonnant « Encore quelques jours avant les quinze ans… » ; le détective qui se prend la tête en hurlant « Le délai expire dans une heure ! C’est fini ! » ; le gros plan dramatique sur l’horloge qui atteint minuit, marquant le déclenchement de la prescription. Ces images sont restées gravées dans ma mémoire.
Je me souviens même de scènes où, pile au moment où le détective allait passer les menottes, les aiguilles dépassaient minuit et le moment s’envolait.
J’ai simplement supposé que le vol à l’étalage avait le même délai de 15 ans que le meurtre, et je me suis juré : « Quoi qu’il arrive, je leur resterai devant pendant ces quinze ans ! »
On a déménagé plusieurs fois après ça, mais jusqu’à mon entrée au collège, je n’ai jamais pu me débarrasser totalement de la peur que la police frappe un jour à la porte.
J’avais même des cauchemars récurrents où j’étais menotté et traîné au commissariat.
Bien sûr, je n’ai plus jamais rien volé.
Avec le recul, je réalise à quel point les expériences de l’enfance peuvent marquer profondément et durablement la psychologie et le caractère d’une personne.
©ondoku3.com
スペイン語 (Español)
Cuando estaba en el parvulario, una vez robé unos caramelos de un supermercado cerca de casa.
El personal de la tienda no se enteró, pero mi madre lo descubrió y me echó una buena bronca.
Seguro que tiré el envoltorio de los caramelos robados a la basura de mi habitación. No fue precisamente la jugada de un maestro del crimen, ¿verdad?
Mi madre me dijo: «Dios ve todo lo que hacemos. Si haces algo malo, el castigo divino te alcanzará sin duda».
En aquella época la población mundial era de unos 4.000 millones, así que me imaginé el cuerpo de Dios con unos 4.000 millones de ojos saliendo de brazos largos, vigilando cada movimiento nuestro día y noche como cámaras de vigilancia. Me invadió un terror indescriptible.
La imagen de Medusa de la mitología griega, con su pelo hecho de serpientes venenosas vivas, debió quedársele grabada en mi mente y empeorar las cosas.
También me advirtió: «Si lo vuelves a hacer, llamo a la policía. ¡Irás directo a la cárcel!».
Eso duplicó mi miedo.
En las series policíacas populares de entonces, el plazo de prescripción por asesinato era siempre de 15 años.
Todavía veo las escenas: el criminal mirando el calendario murmurando «Solo quedan unos días para los quince años…»; el detective agarrándose la cabeza y gritando «¡El plazo expira en una hora! ¡Se acabó!». El primer plano dramático del reloj marcando medianoche, cuando entraba en vigor la prescripción. Todo eso se quedó grabado en mi mente.
Incluso recuerdo escenas donde, justo cuando el detective iba a ponerle las esposas, las manecillas pasaban de medianoche y el momento se esfumaba.
Simplemente di por hecho que el hurto en tiendas tenía el mismo plazo de 15 años que el asesinato, y me juré: «Pase lo que pase, ¡les sacaré ventaja esos quince años!».
Nos mudamos varias veces después, pero hasta que empecé la ESO, nunca pude quitarme del todo el miedo a que la policía llamara un día a la puerta.
Incluso tenía pesadillas recurrentes en las que me esposaban y me llevaban a comisaría.
Por supuesto, nunca más robé nada.
Mirando atrás, me doy cuenta de lo profundo y duradero que puede ser el impacto de las experiencias infantiles en la psicología y el carácter de una persona.
©ondoku3.com
イタリア語(Italiano)
Quando andavo all’asilo, una volta ho rubato dei dolciumi da un supermercato vicino casa.
Il personale del negozio non si è accorto di niente, ma in qualche modo mia madre l’ha scoperto e mi ha fatto una bella ramanzina.
Devo aver buttato l’involucro dei dolciumi rubati nel cestino della mia camera senza pensarci due volte. Non proprio l’opera di un genio del crimine, eh?
Mia madre mi disse: «Dio vede tutto quello che facciamo. Se fai una cosa sbagliata, la punizione divina arriverà di sicuro».
A quell’epoca la popolazione mondiale era di circa 4 miliardi, quindi mi immaginavo Dio con sui 4 miliardi di occhi che spuntavano da braccia lunghissime, a spiarci ogni mossa giorno e notte come telecamere di sorveglianza. Mi riempì di un terrore indescrivibile.
L’immagine di Medusa della mitologia greca, con i capelli fatti di serpenti velenosi vivi, deve essermi rimasta impressa e aver peggiorato tutto.
Mi avvertì anche: «Se lo rifai, chiamo la polizia! Finirai dritto in galera!».
Questo raddoppiò la mia paura.
Nei telefilm polizieschi più popolari di allora, la prescrizione per l’omicidio era sempre di 15 anni.
Ho ancora davanti agli occhi quelle scene: il criminale che fissa il calendario borbottando «Mancano solo pochi giorni ai quindici anni…»; il detective che si stringe la testa urlando «Il tempo scade tra un’ora! È finita!»; il primo piano drammatico dell’orologio che batte la mezzanotte, segnando l’entrata in vigore della prescrizione. Tutto questo mi si è inciso nel cervello.
Ricordo persino scene in cui, proprio mentre il detective stava per mettergli le manette, le lancette superavano la mezzanotte e il momento svaniva.
Ho semplicemente pensato che il taccheggio avesse la stessa prescrizione di 15 anni dell’omicidio, e mi sono giurato: «A qualunque costo, quei quindici anni gli starò davanti!».
Dopo quell’episodio ci siamo trasferiti diverse volte, ma fino all’inizio delle medie non sono mai riuscito a scrollarmi del tutto di dosso la paura che un giorno la polizia bussasse alla porta.
Facevo persino incubi ricorrenti in cui venivo ammanettato e trascinato in questura.
Ovviamente non ho mai più rubato niente.
Ripensandoci ora, mi rendo conto di quanto le esperienze dell’infanzia possano segnare in profondità e per sempre la psiche e il carattere di una persona.
©ondoku3.com
ポルトガル語(Português)
Quando eu estava na creche, uma vez roubei uns doces de um supermercado perto de casa.
Os funcionários da loja não perceberam nada, mas minha mãe descobriu de algum jeito e me deu uma bronca daquelas.
Devo ter jogado a embalagem dos doces roubados no lixo do meu quarto sem nem pensar. Não foi exatamente um crime de mestre, né?
Minha mãe me disse: “Deus vê tudo o que a gente faz. Se você fizer algo errado, a punição divina vai te pegar com certeza”.
Naquela época a população mundial era de uns 4 bilhões, então imaginei Deus com mais ou menos 4 bilhões de olhos saindo de braços compridos, vigiando cada movimento nosso dia e noite como câmeras de segurança. Isso me encheu de um terror que não dá pra descrever.
A imagem da Medusa da mitologia grega, com aqueles cabelos de cobras venenosas vivas, deve ter ficado na minha cabeça e piorado tudo.
Ela também me avisou: “Se fizer de novo, chamo a polícia! Você vai direto pra cadeia!”.
Isso dobrou meu medo na hora.
Nas novelas policiais da época, o prazo de prescrição pra homicídio era sempre 15 anos.
Ainda vejo as cenas: o bandido olhando pro calendário e resmungando “Faltam só uns dias pros quinze anos…”; o detetive agarrando a cabeça e gritando “O prazo acaba em uma hora! Acabou tudo!”; o close dramático do relógio batendo meia-noite, marcando quando a prescrição entrava em vigor. Isso tudo ficou gravado na minha mente.
Lembro até de cenas em que, bem na hora que o detetive ia algemar o cara, o ponteiro passava da meia-noite e o momento escapava.
Eu simplesmente achei que furto em loja tinha o mesmo prazo de 15 anos que assassinato, e jurei pra mim mesmo: “Não importa o que aconteça, vou ficar na frente deles esses quinze anos!”.
Depois mudamos de casa algumas vezes, mas até entrar no ensino médio eu nunca consegui me livrar totalmente do medo de que a polícia batesse na porta um dia.
Tinha até pesadelos recorrentes em que eu era algemado e levado pra delegacia.
Claro que nunca mais roubei nada.
Olhando pra trás, percebo como as experiências da infância podem marcar fundo e pra sempre a cabeça e o caráter da gente.
©ondoku3.com
ロシア語 (Русский Язык)
Когда я ходил в детский сад, однажды я стащил конфеты из супермаркета рядом с домом.
Продавцы ничего не заметили, но мама как-то пронюхала и устроила мне знатный разнос.
Наверное, я просто выбросил обёртку от украденных конфет в мусорку в своей комнате. Не очень-то похоже на дело мастера-криминала, да?
Мама сказала мне: «Бог видит всё, что мы делаем. Сделаешь плохое — божественное наказание тебя настигнет обязательно».
Тогда на Земле жило около 4 миллиардов человек, поэтому я представил себе тело Бога с примерно 4 миллиардами глаз на длинных руках, которые днём и ночью следят за каждым нашим движением, как камеры видеонаблюдения. Меня охватил неописуемый ужас.
Образ Медузы из греческой мифологии с волосами из живых ядовитых змей, видимо, засел у меня в голове и всё усугубил.
Она ещё предупредила: «Ещё раз сделаешь — вызову милицию! Точно сядешь в тюрьму!».
Это удвоило мой страх.
В популярных детективных сериалах того времени срок давности по убийству всегда был 15 лет.
Я до сих пор вижу эти сцены: преступник уставился в календарь и бормочет «Осталось всего несколько дней до пятнадцати лет…»; детектив хватается за голову и орёт «Срок истекает через час! Всё кончено!»; драматический крупный план часов, тикающих до полуночи и отмечающих начало срока давности. Всё это врезалось мне в память.
Помню даже сцены, где как раз в момент, когда детектив собирался надеть наручники, стрелки часов перевалили за полночь и момент прошёл.
Я просто решил, что кража в магазине имеет те же 15 лет срока давности, что и убийство, и поклялся себе: «Что бы ни было, эти пятнадцать лет я их обойду!».
Потом мы несколько раз переезжали, но до поступления в среднюю школу я так и не смог полностью избавиться от страха, что однажды полиция постучит в дверь.
Мне даже снились повторяющиеся кошмары, где меня заковывали в наручники и тащили в участок.
Конечно, больше я ничего не крал.
Оглядываясь назад, понимаю, насколько глубоко и надолго детские переживания могут повлиять на психику и характер человека.
©ondoku3.com
オランダ語(Nederlands)
Toen ik op de kleuterschool zat, heb ik eens snoep gejat uit een supermarkt bij ons in de buurt.
Het winkelpersoneel had niks in de gaten, maar mijn moeder kwam er op de een of andere manier achter en gaf me een flinke uitbrander.
Ik had het papiertje van het gejatte snoep waarschijnlijk zomaar in de prullenbak in mijn kamer gekieperd. Niet echt het werk van een meestercrimineel, hè?
Mijn moeder zei tegen me: ‘God ziet alles wat we doen. Als je iets fout doet, volgt er zeker een goddelijke straf.’
De wereldbevolking was toen zo’n 4 miljard, dus ik stelde me God voor met ongeveer 4 miljard ogen die uit lange armen groeiden en dag en nacht al onze bewegingen in de gaten hielden, net als bewakingscamera’s. Dat vulde me met een onbeschrijfelijke angst.
Het beeld van Medusa uit de Griekse mythologie, met haar haar van levende giftige slangen, moet in mijn hoofd zijn blijven hangen en het nog erger hebben gemaakt.
Ze waarschuwde me ook: ‘Als je het nog een keer doet, bel ik de politie! Dan ga je echt de bak in!’
Dat verdubbelde mijn angst.
In de populaire detectiveseries van toen was de verjaringstermijn voor moord altijd 15 jaar.
Ik zie de scènes nog zo voor me: de crimineel die naar de kalender staart en mompelt ‘Nog maar een paar dagen tot de vijftien jaar…’; de detective die zijn hoofd vasthoudt en schreeuwt ‘Over een uur loopt de termijn af! Het is voorbij!’; de dramatische close-up van de klok die middernacht slaat en de verjaring in gang zet. Dat alles staat in mijn geheugen gegrift.
Ik herinner me zelfs scènes waarin, net toen de rechercheur de handboeien wilde omdoen, de wijzers middernacht voorbijgingen en het moment weg was.
Ik ging er klakkeloos vanuit dat winkeldiefstal dezelfde 15 jaar verjaring had als moord, en ik zwoer bij mezelf: ‘Wat er ook gebeurt, die vijftien jaar blijf ik ze voor!’
We zijn daarna nog een paar keer verhuisd, maar tot ik naar de middelbare school ging, kon ik de angst dat de politie ooit aan zou kloppen nooit helemaal kwijtraken.
Ik had zelfs terugkerende nachtmerries waarin ik in de boeien werd geslagen en naar het bureau werd gesleept.
Natuurlijk heb ik nooit meer iets gejat.
Terugkijkend besef ik hoe diep en blijvend de impact van kinderervaringen kan zijn op iemands psyche en karakter.
©ondoku3.com
スウェーデン語(Svenska)
När jag gick på dagis stal jag en gång godis från en mataffär nära vårt hus.
Butikspersonalen märkte ingenting, men på något sätt fick mamma reda på det och gav mig en rejäl utskällning.
Jag måste ha slängt godispapperet från det stulna godiset i papperskorgen på mitt rum. Inte direkt ett mästerverk i brottslighet, va?
Mamma sa till mig: ”Gud ser allt vi gör. Gör du något fel kommer det gudomliga straffet säkert.”
Världens befolkning var runt 4 miljarder på den tiden, så jag föreställde mig Gud med ungefär 4 miljarder ögon som växte ut på långa armar och vakade över varje rörelse dygnet runt som övervakningskameror. Det fyllde mig med en obeskrivlig skräck.
Bilden av Medusa från grekisk mytologi, med hår av levande giftiga ormar, måste ha fastnat i huvudet på mig och gjort allt värre.
Hon varnade mig också: ”Gör du om det ringer jag polisen! Då hamnar du garanterat i fängelse!”
Det dubblade min rädsla.
I de populära deckarserierna från den tiden var preskriptionstiden för mord alltid 15 år.
Jag ser fortfarande scenerna framför mig: brottslingen som stirrar på kalendern och muttrar ”Bara några dagar kvar till femton år…”; detektiven som greppar huvudet och skriker ”Tidsfristen går ut om en timme! Det är över!”; den dramatiska närbilden på klockan som tickar fram till midnatt och markerar när preskriptionen träder i kraft. Allt det där brände sig fast i minnet.
Jag minns till och med scener där, precis när detektiven skulle sätta på handbojor, visarna passerade midnatt och ögonblicket var borta.
Jag utgick bara från att butiksstöld hade samma 15-åriga preskriptionstid som mord, och jag svor för mig själv: ”Vad som än händer, de där femton åren ska jag hålla mig före dem!”
Vi flyttade några gånger efter det, men ända fram till gymnasiet kunde jag aldrig riktigt skaka av mig rädslan för att polisen en dag skulle knacka på dörren.
Jag hade till och med återkommande mardrömmar där jag sattes i handbojor och släpades till stationen.
Självklart stal jag aldrig mer något.
När jag tänker tillbaka inser jag hur djupt och bestående påverkan barndomsupplevelser kan ha på en människas psyke och karaktär.
©ondoku3.com
