日本語
僕は子供の頃、果物が大好きでしたが、スイカとブドウは苦手でした。
味が嫌いだったというわけではなく、種をペッと吐き出すのが面倒臭すぎて、いっそ食べない方がマシとさえ思っていました。
間違って種を飲み込んでしまったときの悔しさは、言葉ではとても言い表せません。
母親にはよく「大丈夫、うんこに混じって出てくるから。」と言われましたが、そういう問題ではありません。
健康な身体を作る栄養源以外のものを誤って胃に送りこむことには、バスケットボールやサッカーの試合で絶好のポジションとタイミングを保証されていながら、シュートを外すのと同じやるせなさがあります。
僕は高校時代に郵便局で年賀状の仕分けのアルバイトをしたことがあるのですが、口の中で果肉と種を分離する作業はこれに近いかもしれません。
リンゴや梨のような皮を剥くのにナイフが必要な果物も苦手でした。口の中に届くまでに越えなければならないハードルが高すぎて……
欧米の人は皮ごとかじるのがデフォルトみたいですが、残留農薬のことを考えると、個人的には剥いて食べたいところです。
もし僕が創造主だったら、バナナのように種なしで手を使ってさらっと皮を剥くことができる果物しか作らなかったことでしょう。
当然、焼き魚も苦手でした。丁寧に骨を取り除いてから口に入れたはずなのに、骨が口腔に刺さったときは「一体何の罰ゲームだよ？」と思ったものです。
ですから、今でも魚と言えば刺身一択です。
あと、地味に面倒なのが、ビニールでぴっちり包まれた音楽CDの開封です。
「切り込み」のようなものが用意されていないケースが多いので、爪を立ててビニールを破り、突破口を作らなければなりません。これが結構イライラします。
デザイン的に洗練された紐靴はついつい履いてしまいますが、歩行中に紐がほどける度に、かがんで紐を結び直さなければならないのがこの上なく面倒です。
スケッチャーズのように紐なしで着脱容易な靴しか市場に出回っていなければ、迷う必要がなくて良いのに、と思ったりします。
また、最近の、スマホやウェブカメラといったガジェットの箱は、まるで「知恵の輪」です。
緻密な折り目とパズルのような仕切りに感心しつつ開封するのですが、一度出すともう最後。
元に戻そうとしても、どの隙間に何があったか分からず、なぜか蓋が数ミリ浮いてしまいます。
メーカーの執念が生んだ鉄壁の布陣を前に、物理の法則を疑いつつ、面倒臭がり屋の僕は、箱を閉じるのを諦めます。
無償で面倒くさいことを片付けてくれる「便利屋ボランティア」みたいな人、いないかなと思う今日この頃ですが、そういうレアな人を探すこと自体が、とてつもなく面倒臭そうです。
©ondoku3.com
英語 (English)
When I was a child, I loved fruit, but I couldn’t stand watermelon or grapes.
It wasn’t that I disliked the taste; spitting out the seeds was simply such a faff that I sometimes felt it would be easier not to eat them at all.
The frustration of accidentally swallowing a seed is something I can hardly put into words.
My mother would often say, ‘Don’t worry, it’ll come out in your poo,’ but that completely missed the point.
Accidentally putting something into your stomach that provides no real nutrition for building a healthy body feels as frustrating as missing an easy shot in a basketball or football match despite being in the perfect position at exactly the right moment.
When I was at secondary school, I had a part-time job sorting New Year’s cards at the post office, and separating fruit flesh from seeds inside my mouth may well have required a similar kind of concentration.
I also wasn’t particularly fond of fruits like apples and pears that needed peeling with a knife. It simply felt like there were too many hurdles to get through before they finally made it into my mouth…
People in the West seem perfectly happy to bite into them skin and all, but considering pesticide residue, I personally prefer to peel them first.
If I had been the Creator, I would probably have invented only fruits like bananas — seedless and easy to peel smoothly by hand.
Naturally, I wasn’t keen on grilled fish either. Even after carefully removing all the bones, the moment one still managed to stab the inside of my mouth, I would think, ‘What sort of punishment game is this supposed to be?’
That is why, even now, when it comes to fish, sashimi is basically my only option.
Another quietly irritating thing is opening music CDs wrapped tightly in plastic.
Many of them don’t even have a proper tear strip, so you have to dig in with your fingernail and force an opening in the plastic. I find this surprisingly irritating.
I still end up wearing stylish lace-up shoes because they look good, but having to bend down and tie the laces again every time they come undone whilst walking is an unbelievable nuisance.
Sometimes I think life would be easier if the market only sold slip-on shoes like Skechers that can be put on and taken off without dealing with laces at all.
Also, the boxes for modern gadgets like smartphones and webcams are basically elaborate puzzles.
I open them whilst admiring the intricate folds and puzzle-like compartments, but once the contents come out, it’s game over.
Even if I try to put everything back the way it was, I can never remember what fitted where, and somehow the lid always ends up sticking out by a few millimetres.
Faced with this impregnable defensive system created through sheer manufacturer obsession, I begin questioning the laws of physics and eventually give up trying to close the box altogether.
These days, I sometimes find myself wishing there were people who worked as some kind of volunteer handymen, sorting out annoying little tasks free of charge. Then again, just searching for someone that rare already sounds like an enormous hassle.
©ondoku3.com
ドイツ語(Deutsch)
Als Kind liebte ich Obst, aber Wassermelonen und Trauben konnte ich nicht ausstehen.
Es lag nicht daran, dass mir der Geschmack nicht gefallen hätte; das Ausspucken der Kerne war einfach so mühsam, dass ich manchmal dachte, es wäre einfacher, sie gar nicht erst zu essen.
Die Frustration, versehentlich einen Kern zu verschlucken, lässt sich kaum in Worte fassen.
Meine Mutter sagte oft: „Keine Sorge, das kommt mit dem Stuhlgang wieder raus”, aber das ging völlig am Thema vorbei.
Versehentlich etwas in den Magen zu bekommen, das keinen wirklichen Nährwert für den Aufbau eines gesunden Körpers hat, fühlt sich genauso frustrierend an wie einen einfachen Wurf im Basketball oder Fußball zu verpassen, obwohl man im perfekten Moment perfekt positioniert war.
Als ich auf der Oberschule war, hatte ich einen Nebenjob bei der Post, wo ich Neujahrskarten sortierte, und das Trennen von Fruchtfleisch und Kernen im Mund erforderte wohl eine ähnliche Konzentration.
Ich mochte auch Früchte wie Äpfel und Birnen nicht besonders, die man mit einem Messer schälen musste. Es fühlte sich einfach so an, als gäbe es zu viele Hürden, bevor sie endlich in meinem Mund ankamen…
Die Menschen im Westen scheinen kein Problem damit zu haben, direkt mit Schale hineinzubeißen, aber angesichts von Pestizidrückständen ziehe ich es persönlich vor, sie zuerst zu schälen.
Wäre ich der Schöpfer gewesen, hätte ich wahrscheinlich nur Früchte wie Bananen erfunden — kernlos und mit der Hand leicht zu schälen.
Natürlich mochte ich auch gegrillten Fisch nicht besonders. Selbst nachdem ich alle Gräten sorgfältig entfernt hatte, dachte ich in dem Moment, in dem mir doch noch eine im Mund steckte: „Was für ein Bestrafungsspiel soll das denn bitte sein?”
Deshalb ist Sashimi auch heute noch praktisch meine einzige Option, wenn es um Fisch geht.
Eine weitere Sache, die mich still und leise nervt, ist das Öffnen von Musik-CDs, die fest in Plastik eingeschweißt sind.
Viele davon haben nicht einmal eine vernünftige Aufreißlasche, sodass man mit dem Fingernagel hineingraben und das Plastik gewaltsam aufreißen muss. Das finde ich erstaunlich nervig.
Ich trage trotzdem schicke Schnürschuhe, weil sie gut aussehen, aber jedes Mal, wenn sie sich beim Gehen lösen und ich mich bücken muss, um sie wieder zu binden, ist das unglaublich lästig.
Manchmal denke ich, das Leben wäre einfacher, wenn es auf dem Markt nur Slipper wie Skechers gäbe, die man an- und ausziehen kann, ohne sich mit Schnürsenkeln herumzuschlagen.
Außerdem sind die Verpackungen moderner Geräte wie Smartphones und Webcams im Grunde aufwendige Puzzles.
Ich öffne sie und bewundere die komplizierten Falten und rätselhaften Fächer — aber sobald der Inhalt draußen ist, ist das Spiel vorbei.
Selbst wenn ich versuche, alles wieder so einzuräumen wie es war, kann ich mich nie erinnern, was wo hingehört, und irgendwie ragt der Deckel am Ende immer ein paar Millimeter heraus.
Angesichts dieses uneinnehmbar wirkenden Verteidigungssystems, das aus purer Herstellerbesessenheit entstanden ist, beginne ich, die Gesetze der Physik in Frage zu stellen, und gebe schließlich den Versuch auf, die Schachtel zu schließen.
Heutzutage wünsche ich mir manchmal, es gäbe Leute, die als eine Art ehrenamtliche Alleskönner tätig sind und lästige Kleinigkeiten kostenlos erledigen. Andererseits klingt schon die Suche nach jemandem, der so selten ist, nach einem riesigen Aufwand.
©ondoku3.com
フランス語(Français)
Quand j’étais enfant, j’adorais les fruits, mais je ne supportais ni la pastèque ni les raisins.
Ce n’était pas que je n’aimais pas leur goût ; c’était simplement que cracher les pépins était tellement pénible que j’avais parfois l’impression qu’il serait plus simple de ne pas en manger du tout.
La frustration d’avaler accidentellement un pépin est quelque chose que j’ai du mal à exprimer avec des mots.
Ma mère me disait souvent : « Ne t’inquiète pas, ça ressortira dans tes selles », mais ça passait complètement à côté du sujet.
Avaler accidentellement quelque chose qui n’apporte aucune véritable nutrition pour construire un corps en bonne santé est aussi frustrant que de rater un tir facile lors d’un match de basket ou de foot alors qu’on est parfaitement placé au bon moment.
Quand j’étais au lycée, j’avais un petit boulot à la poste où je triais les cartes de vœux du Nouvel An, et séparer la chair des fruits des pépins dans ma bouche aurait sans doute demandé une concentration similaire.
Je n’aimais pas non plus particulièrement les fruits comme les pommes et les poires qu’il fallait éplucher au couteau. J’avais simplement l’impression qu’il y avait trop d’obstacles à franchir avant qu’ils n’arrivent enfin dans ma bouche…
Les Occidentaux semblent parfaitement à l’aise pour les croquer avec la peau, mais compte tenu des résidus de pesticides, je préfère personnellement les éplucher d’abord.
Si j’avais été le Créateur, j’aurais probablement inventé uniquement des fruits comme les bananes — sans pépins et faciles à éplucher à la main.
Naturellement, je n’étais pas non plus fan du poisson grillé. Même après avoir soigneusement retiré toutes les arêtes, dès qu’une d’entre elles parvenait quand même à me piquer l’intérieur de la bouche, je me disais : « C’est quoi ce jeu de punition ? »
C’est pourquoi, même aujourd’hui, quand il s’agit de poisson, le sashimi est pratiquement ma seule option.
Une autre chose qui m’agace discrètement, c’est d’ouvrir des CD de musique emballés hermétiquement dans du plastique.
Beaucoup d’entre eux n’ont même pas de languette pour déchirer l’emballage, alors il faut creuser avec l’ongle et forcer pour ouvrir le plastique. Je trouve ça étonnamment agaçant.
Je finis toujours par porter des chaussures à lacets élégantes parce qu’elles sont belles, mais devoir me baisser pour les renouer à chaque fois qu’elles se défont en marchant est d’un ennui sans nom.
Parfois, je me dis que la vie serait plus simple si on ne trouvait dans le commerce que des chaussures sans lacets, comme les Skechers, qu’on peut enfiler et retirer sans s’embêter avec des lacets.
En plus, les boîtes des gadgets modernes comme les smartphones et les webcams sont en gros des casse-têtes élaborés.
Je les ouvre en admirant les plis complexes et les compartiments dignes d’un puzzle, mais une fois le contenu sorti, c’est terminé.
Même si j’essaie de tout remettre en place comme avant, je n’arrive jamais à me souvenir de l’emplacement de chaque élément, et d’une manière ou d’une autre, le couvercle finit toujours par dépasser de quelques millimètres.
Face à ce système défensif imprenable, fruit de la pure obsession du fabricant, je commence à remettre en question les lois de la physique et finis par renoncer complètement à essayer de refermer la boîte.
Ces derniers temps, je me surprends parfois à souhaiter qu’il existe des gens qui travailleraient comme une sorte de bricoleurs bénévoles, chargés de régler gratuitement ces petites tâches agaçantes. Mais bon, rien que chercher quelqu’un d’aussi rare semble déjà être une énorme corvée.
©ondoku3.com
スペイン語 (Español)
De niño me encantaba la fruta, pero no soportaba la sandía ni las uvas.
No era que no me gustara el sabor; es que escupir las pepitas era tan pesado que a veces pensaba que sería más fácil no comerlas.
La frustración de tragarse una pepita sin querer es algo que me cuesta mucho expresar con palabras.
Mi madre solía decirme: «No te preocupes, te saldrá en la caca», pero eso no tenía nada que ver con el asunto.
Tragarse sin querer algo que no aporta una nutrición real para construir un cuerpo sano resulta tan frustrante como fallar un tiro fácil en un partido de baloncesto o de fútbol estando en la posición perfecta en el momento justo.
Cuando estaba en el instituto, tenía un trabajo a tiempo parcial clasificando tarjetas de Año Nuevo en la oficina de correos, y separar la pulpa de la fruta de las pepitas dentro de la boca bien podría haber requerido un tipo de concentración similar.
Tampoco me gustaban especialmente las frutas como las manzanas y las peras, que había que pelar con un cuchillo. Simplemente me parecía que había demasiados obstáculos que superar antes de que llegaran por fin a mi boca…
La gente en Occidente parece perfectamente feliz mordiéndolas con piel y todo, pero teniendo en cuenta los residuos de pesticidas, yo personalmente prefiero pelarlas primero.
Si yo hubiera sido el Creador, probablemente habría inventado solo frutas como los plátanos: sin pepitas y fáciles de pelar con la mano.
Naturalmente, tampoco me gustaba el pescado a la plancha. Incluso después de quitarle con cuidado todas las espinas, en el momento en que alguna se me clavaba en el interior de la boca, pensaba: «¿Qué tipo de juego de castigo se supone que es esto?»
Por eso, incluso ahora, cuando se trata de pescado, el sashimi es básicamente mi única opción.
Otra cosa que me irrita en silencio es abrir los CD de música envueltos herméticamente en plástico.
Muchos de ellos ni siquiera tienen una tira para rasgar, así que hay que hurgar con la uña y forzar una abertura en el plástico. Esto me resulta sorprendentemente irritante.
Sigo usando zapatos elegantes con cordones porque quedan bien, pero tener que agacharme a atármelos cada vez que se desatan mientras camino es una molestia increíble.
A veces pienso que la vida sería más fácil si en el mercado solo se vendieran zapatos sin cordones, como los Skechers, que se pueden poner y quitar sin tener que lidiar con los cordones.
Además, las cajas de los gadgets modernos, como los smartphones y las cámaras web, son básicamente rompecabezas elaborados.
Las abro mientras admiro los intrincados pliegues y los compartimentos tipo puzle, pero una vez que sale el contenido, se acabó el juego.
Aunque intente volver a colocarlo todo como estaba, nunca recuerdo qué encajaba dónde, y de alguna manera la tapa siempre acaba sobresaliendo unos milímetros.
Ante este sistema defensivo inexpugnable creado por la pura obsesión del fabricante, empiezo a cuestionar las leyes de la física y, al final, acabo por rendirme y dejar de intentar cerrar la caja.
Últimamente, a veces me pillo pensando que estaría bien que hubiera gente que trabajara como una especie de manitas voluntarios, encargándose de esas pequeñas tareas molestas de forma gratuita. Aunque, pensándolo bien, solo buscar a alguien así ya suena como un lío enorme.
©ondoku3.com
イタリア語(Italiano)
Da bambino adoravo la frutta, ma non sopportavo né l’anguria né l’uva.
Non era che non mi piacesse il sapore; sputare i semi era semplicemente così fastidioso che a volte mi sembrava più semplice non mangiarli affatto.
La frustrazione di ingoiare accidentalmente un seme è qualcosa che faccio fatica a descrivere a parole.
Mia madre mi diceva spesso: «Non preoccuparti, ti verrà fuori con la cacca», ma questo non c’entrava per niente con il problema.
Mandare accidentalmente nello stomaco qualcosa che non fornisce un vero valore nutrizionale per costruire un corpo sano è frustrante quanto sbagliare un tiro facile in una partita di basket o di calcio, nonostante ci si trovi nella posizione perfetta al momento giusto.
Quando frequentavo il liceo, avevo un lavoro part-time all’ufficio postale dove smistavo biglietti di auguri per il Capodanno, e separare la polpa della frutta dai semi in bocca richiedeva probabilmente una concentrazione simile.
Non amavo particolarmente nemmeno la frutta come le mele e le pere che andava sbucciata con il coltello. Mi sembrava semplicemente che ci fossero troppi ostacoli da superare prima che arrivasse in bocca…
Le persone in Occidente sembrano perfettamente a loro agio nel mangiarla con la buccia, ma considerando i residui di pesticidi, personalmente preferisco sbucciarla prima.
Se fossi stato il Creatore, probabilmente avrei inventato solo frutta come le banane: senza semi e facile da sbucciare a mano.
Naturalmente, non mi piaceva nemmeno il pesce alla griglia. Anche dopo aver tolto con cura tutte le lische, nel momento in cui una riusciva comunque a pungermi l’interno della bocca, pensavo: «Ma che roba è questo gioco punitivo?»
Ecco perché, anche adesso, quando si tratta di pesce, il sashimi è praticamente la mia unica opzione.
Un’altra cosa che mi dà fastidio in silenzio è aprire i CD musicali avvolti strettamente nella plastica.
Molti non hanno nemmeno una linguetta per strapparla, quindi bisogna grattare con l’unghia e forzare l’apertura. Trovo questa cosa sorprendentemente irritante.
Continuo a portare scarpe eleganti con i lacci perché stanno bene, ma dovermi chinare ad allacciarle ogni volta che si slacciano mentre cammino è una seccatura incredibile.
A volte penso che la vita sarebbe più semplice se sul mercato ci fossero solo scarpe slip-on come le Skechers, che si possono indossare e togliere senza dover fare i conti con i lacci.
Inoltre, le scatole dei gadget moderni come smartphone e webcam sono praticamente dei puzzle elaborati.
Le apro ammirando le pieghe intricate e i vani a incastro, ma una volta che il contenuto è fuori, è game over.
Anche se provo a rimettere tutto com’era, non riesco mai a ricordare cosa andava dove, e in qualche modo il coperchio finisce sempre per sporgere di qualche millimetro.
Di fronte a questo sistema difensivo inespugnabile, frutto della pura ossessione del produttore, comincio a mettere in discussione le leggi della fisica e alla fine rinuncio del tutto a cercare di chiudere la scatola.
In questi giorni, a volte mi ritrovo a desiderare che ci fossero persone che lavorassero come una sorta di tuttofare volontari, occupandosi gratuitamente di questi piccoli fastidi. D’altra parte, anche solo trovare qualcuno del genere sembra già un’impresa enorme.
©ondoku3.com
ポルトガル語(Português)
Quando eu era criança, adorava frutas, mas não suportava melancia nem uvas.
Não era que eu não gostasse do sabor; cuspir as sementes era simplesmente tão trabalhoso que, às vezes, eu achava que seria mais fácil nem comer.
A frustração de engolir uma semente sem querer é algo que mal consigo descrever com palavras.
Minha mãe costumava dizer: “Não se preocupe, vai sair no cocô”, mas isso não tinha nada a ver com o problema.
Engolir sem querer algo que não fornece nutrição real para construir um corpo saudável é tão frustrante quanto errar uma jogada fácil numa partida de basquete ou futebol, mesmo estando na posição perfeita na hora certa.
Quando eu estava no ensino médio, tinha um emprego de meio período separando cartões de Ano Novo nos Correios, e acho que separar a polpa das sementes dentro da boca exigia mais ou menos o mesmo nível de concentração.
Eu também não gostava muito de frutas como maçãs e peras, que precisavam ser descascadas com faca. Simplesmente parecia que havia obstáculos demais a superar antes que elas finalmente chegassem à minha boca…
As pessoas no Ocidente parecem não ter nenhum problema em mordê-las com casca e tudo, mas, considerando os resíduos de pesticidas, eu prefiro descascá-las primeiro.
Se eu fosse o Criador, provavelmente teria inventado apenas frutas como bananas — sem sementes e fáceis de descascar com as mãos.
Naturalmente, eu também não gostava de peixe grelhado. Mesmo depois de tirar cuidadosamente todas as espinhas, no momento em que uma ainda conseguia furar o interior da minha boca, eu pensava: “Que tipo de jogo de castigo é esse?”
É por isso que, até hoje, quando se trata de peixe, o sashimi é basicamente minha única opção.
Outra coisa que me irrita discretamente é abrir CDs de música embrulhados firmemente em plástico.
Muitos deles nem sequer têm uma aba para rasgar, então você tem que enfiar a unha e forçar uma abertura no plástico. Acho isso surpreendentemente irritante.
Ainda acabo usando sapatos elegantes com cadarço porque ficam bonitos, mas ter que me abaixar para amarrá-los toda vez que se soltam enquanto ando é um incômodo inacreditável.
Às vezes acho que a vida seria mais fácil se o mercado vendesse apenas sapatos sem cadarço, como os Skechers, que dá para calçar e tirar sem precisar lidar com cadarço nenhum.
Além disso, as caixas de aparelhos modernos como smartphones e webcams são basicamente quebra-cabeças elaborados.
Eu as abro enquanto admiro as dobras intrincadas e os compartimentos que parecem um quebra-cabeça, mas assim que o conteúdo sai, o jogo acaba.
Mesmo que eu tente colocar tudo de volta no lugar, nunca consigo lembrar o que encaixava onde, e de alguma forma a tampa sempre acaba ficando saliente alguns milímetros.
Diante desse sistema defensivo inexpugnável, criado pela pura obsessão do fabricante, começo a questionar as leis da física e, no fim, desisto completamente de tentar fechar a caixa.
Hoje em dia, às vezes me pego desejando que existissem pessoas que trabalhassem como uma espécie de faz-tudo voluntários, resolvendo essas pequenas tarefas irritantes de graça. Por outro lado, só a ideia de procurar alguém assim já parece um trabalhão enorme.
©ondoku3.com
ロシア語 (Русский Язык)
В детстве я обожал фрукты, но не выносил арбузы и виноград.
Дело было не во вкусе — просто выплёвывать косточки было такой морокой, что иногда казалось: проще вообще их не есть.
Разочарование от случайно проглоченной косточки трудно передать словами.
Мама часто говорила: «Не волнуйся, выйдет с какашками», но это совершенно не решало проблему.
Случайно отправить в желудок что-то, что не даёт никакой реальной питательной ценности для построения здорового организма, — это так же обидно, как промахнуться при лёгком броске в баскетболе или футболе, находясь в идеальной позиции в нужный момент.
Когда я был старшеклассником в средней школе, я подрабатывал на почте, сортируя новогодние открытки, — и отделение мякоти от косточек во рту, пожалуй, требовало не меньшей сосредоточенности.
Я также не особо любил фрукты вроде яблок и груш, которые нужно было чистить ножом. Просто казалось, что нужно преодолеть слишком много препятствий, прежде чем они наконец окажутся у меня во рту…
Люди на Западе, похоже, совершенно спокойно едят их с кожурой, но с учётом остатков пестицидов я лично предпочитаю сначала очищать.
Будь я Творцом, я бы, наверное, придумал только такие фрукты, как бананы — без косточек и легко чистящиеся руками.
Естественно, жареная рыба тоже была не в моём вкусе. Даже после того как я тщательно удалял все кости, стоило одной всё равно воткнуться в рот, я думал: «Что это за игра с наказанием такая?»
Вот почему даже сейчас сашими — практически единственный вариант рыбы для меня.
Ещё одна вещь, которая тихо раздражает, — это открывать музыкальные CD, плотно запаянные в плёнку.
На многих из них нет даже нормальной отрывной полоски, так что приходится впиваться ногтем и силой разрывать плёнку. Это раздражает куда больше, чем можно ожидать.
Я всё равно ношу стильные ботинки на шнурках, потому что они хорошо смотрятся, но каждый раз нагибаться и завязывать их снова, когда они развязываются на ходу, — это невыносимо утомительно.
Иногда думаю: жизнь была бы проще, если бы в магазинах продавали только слипоны вроде Skechers — такие, которые можно надеть и снять, вообще не связываясь со шнурками.
Ещё коробки от современных гаджетов — смартфонов, веб-камер — это, по сути, изощрённые головоломки.
Открываешь, любуясь замысловатыми складками и хитрыми отсеками, но как только всё достал — игра окончена.
Сколько бы я ни пытался сложить всё обратно, никак не вспомнить, что куда входило, и крышка почему-то всегда торчит на несколько миллиметров.
Столкнувшись с этой неприступной системой упаковки, порождённой маниакальной дотошностью производителя, начинаешь сомневаться в законах физики — и в итоге просто бросаешь попытки закрыть коробку.
В последнее время иногда думаю: вот бы были люди, которые работали бы как волонтёры-мастера на все руки и бесплатно разбирались с мелкими раздражающими делами. Хотя, с другой стороны, уже сама по себе поиск такого редкого человека — это целая морока.
©ondoku3.com
オランダ語(Nederlands)
Toen ik klein was, was ik dol op fruit, maar ik kon watermeloen en druiven niet uitstaan.
Het was niet dat ik de smaak niet lekker vond; de pitjes uitspugen was gewoon zo’n gedoe dat ik soms het gevoel had dat het makkelijker was om ze helemaal niet te eten.
De frustratie van het per ongeluk inslikken van een pitje is iets wat ik nauwelijks onder woorden kan brengen.
Mijn moeder zei vaak: ‘Maak je geen zorgen, het komt wel weer uit in je poep’, maar dat sloeg de plank volledig mis.
Per ongeluk iets in je maag krijgen dat geen echte voedingswaarde biedt voor het opbouwen van een gezond lichaam voelt net zo frustrerend als een makkelijke worp missen in een basketbal- of voetbalwedstrijd, terwijl je op het perfecte moment op de perfecte plek staat.
Toen ik op de middelbare school zat, had ik een bijbaantje op het postkantoor waar ik nieuwjaarskaarten sorteerde, en het scheiden van vruchtvlees en pitjes in mijn mond vereiste waarschijnlijk een vergelijkbare concentratie.
Ik was ook niet bepaald dol op fruit zoals appels en peren die met een mes geschild moesten worden. Het voelde gewoon alsof er te veel hindernissen waren voordat ze eindelijk in mijn mond terechtkwamen…
Mensen in het Westen lijken er geen moeite mee te hebben om er met schil en al in te bijten, maar gezien de bestrijdingsmiddelenresten geef ik er persoonlijk de voorkeur aan ze eerst te schillen.
Als ik de Schepper was geweest, had ik waarschijnlijk alleen fruit zoals bananen uitgevonden — zonder pitjes en gemakkelijk met de hand te schillen.
Natuurlijk was ik ook niet dol op gegrilde vis. Zelfs nadat ik alle graten zorgvuldig had verwijderd, dacht ik op het moment dat er toch nog een in mijn mond stak: ‘Wat voor strafspelletje is dit nou?’
Daarom is sashimi, zelfs nu nog, eigenlijk mijn enige optie als het om vis gaat.
Nog iets wat me stilletjes irriteert, is het openen van muziek-cd’s die strak in plastic zijn verpakt.
Veel ervan hebben niet eens een fatsoenlijke scheurstrip, dus moet je met je nagel erin prikken en het plastic met kracht openrijten. Ik vind dit verrassend irritant.
Ik draag uiteindelijk toch stijlvolle veterschoenen omdat ze er goed uitzien, maar elke keer dat ze tijdens het lopen losraken en ik me weer moet bukken om ze te strikken, is dat ongelooflijk vervelend.
Soms denk ik dat het leven makkelijker zou zijn als er alleen instapschoenen zoals Skechers op de markt zouden zijn, die je aan en uit kunt trekken zonder ook maar iets met veters te hoeven doen.
Ook zijn de doosjes van moderne gadgets zoals smartphones en webcams eigenlijk ingewikkelde puzzels.
Ik maak ze open terwijl ik de ingenieuze vouwen en puzzelachtige vakjes bewonder, maar zodra de inhoud eruit is, is het spel voorbij.
Zelfs als ik probeer alles terug te zetten zoals het was, kan ik me nooit herinneren wat waar paste, en op de een of andere manier steekt het deksel er altijd een paar millimeter uit.
Geconfronteerd met dit onneembare verdedigingssysteem, voortgekomen uit de pure obsessie van de fabrikant, begin ik de wetten van de fysica in twijfel te trekken en geef ik uiteindelijk het sluiten van de doos helemaal op.
Tegenwoordig wens ik soms dat er mensen bestonden die als een soort vrijwillige klusjesmannen kleine vervelende klusjes gratis afhandelen. Maar ja, alleen al op zoek gaan naar zo iemand klinkt als een enorm gedoe.
©ondoku3.com
スウェーデン語(Svenska)
När jag var liten älskade jag frukt, men jag tålde varken vattenmelon eller druvor.
Det var inte så att jag ogillade smaken; det var bara så besvärligt att spotta ut kärnorna att jag ibland tyckte att det skulle vara enklare att inte äta dem alls.
Frustrationen över att råka svälja ett frö är något jag knappt kan beskriva med ord.
Min mamma brukade ofta säga: “Oroa dig inte, det kommer ut i bajset”, men det missade helt poängen.
Att råka få ner något i magen som inte ger någon verklig näring för att bygga en frisk kropp känns lika frustrerande som att missa ett enkelt skott i en basket- eller fotbollsmatch, trots att man befinner sig i perfekt läge vid precis rätt tillfälle.
När jag gick på gymnasiet hade jag ett deltidsjobb med att sortera nyårskort på posten, och att separera fruktkött från kärnor i munnen krävde nog en liknande koncentration.
Jag var inte heller särskilt förtjust i frukter som äpplen och päron som behövde skalas med kniv. Det kändes helt enkelt som att det fanns för många hinder att ta sig igenom innan de äntligen hamnade i munnen…
Folk i väst verkar inte ha några problem med att bita i dem med skalet kvar, men med tanke på bekämpningsmedelsrester föredrar jag personligen att skala dem först.
Om jag hade varit Skaparen hade jag förmodligen bara hittat på frukter som bananer — utan kärnor och lätta att skala med händerna.
Naturligtvis var jag inte heller förtjust i grillad fisk. Även efter att noggrant ha tagit bort alla ben, så fort ett ändå lyckades sticka mig i munnen, tänkte jag: “Vad är det här för slags strafflek?”
Det är därför sashimi i princip är mitt enda alternativ när det gäller fisk, än i dag.
En annan sak som irriterar mig i det tysta är att öppna musik-CD-skivor som är tätt inlindade i plast.
Många av dem har inte ens en ordentlig rivremsa, så man får gräva in med nageln och tvinga upp en öppning i plasten. Det är förvånansvärt irriterande.
Jag slutar ändå med att ha på mig snygga snörskor för att de ser bra ut, men att varje gång de lossnar under promenaden behöva böja sig ner och knyta om dem är ett otroligt besvär.
Ibland tänker jag att livet skulle vara enklare om man i butikerna bara sålde slip-on-skor som Skechers, som man kan ta på och av utan att krångla med snören.
Dessutom är förpackningarna till moderna prylar som smartphones och webbkameror i princip avancerade pussel.
Jag öppnar dem medan jag beundrar de intrikata vecken och de pusselliknande facken, men så fort innehållet är ute är det kört.
Även om jag försöker lägga tillbaka allt som det var kan jag aldrig komma ihåg vad som passade var, och på något sätt sticker locket alltid ut några millimeter.
Inför det här ointagliga försvarssystemet, som uppstått ur ren tillverkarbesenhet, börjar jag ifrågasätta fysikens lagar och ger till slut upp försöken att stänga lådan.
Numera händer det att jag önskar att det fanns folk som jobbade som en sorts frivilliga hantverkare och tog hand om irriterande småsysslor utan kostnad. Men å andra sidan låter det redan som ett enormt besvär att leta rätt på någon så sällsynt.
©ondoku3.com
