日本語
僕は子供の頃、対人緊張が強かったためか、学校の授業中の尿意と便意には、かなり悩まされました。
手を挙げて「先生、トイレに行ってもいいですか？」と訊けばいいと思うかもしれませんが、そんな単純な話ではありませんでした。
先生の説明が一段落するタイミングを捉えて発言するのが難しかったですし、「このまま授業終了のチャイムが鳴るまで我慢できるかもしれない」という想いとの葛藤が、排泄欲求を満たすことを最優先するという勇気ある行動にブレーキをかけていました。
それに首尾よくトイレに行くことができても、教室に戻る際に皆の注目を浴びることがすごく嫌でした。
それでも、尿意を催すことの方が便意を催すことよりも遥かにマシでした。
僕が小学生だった頃、学校のトイレで大きい方をすることはタブー中のタブーでした。
男子トイレの個室にいるところを発見されようものなら、もう大変です。
「うんこマン」などとあだ名を付けられ、まるでバイ菌であるかのように避けられたりしました。
これって完全にいじめですよね？
現代の日本なら、マスコミやSNSで社会問題として取り上げられるかもしれません。
排尿も排便も人間の生理的な欲求なのに、前者はセーフで後者はアウトというのは、実に不思議です。
そんなこんなで、僕は、学校のある日には日中に便意を催さないように、前日に食事を少なめにしたり、昼食を抜いたりして、細心の注意を払っていました。
大人になってから、そのような幼少期のトラウマは薄れたものの、完全に消えたわけではありません。
長距離バスを予約する際には必ずトイレの有無を確認しますし、映画館や電車の中ではいつでもトイレに行けるように通路側の席にしか座りません。
収容人数が多いわりにトイレの数が少ない商業施設には辟易とします。
日本では、かつてトイレは御不浄と呼ばれていました。
排泄物を「汚れていて清らかでないもの」とみなしたことから、用を足す場所を「不浄場」と呼ぶようになり、それに丁寧語の「御」をつけたのが語源です。
これは僕に言わせれば、とんでもない話です。
トイレは、人間の排泄という欲求を満たしてくれるかけがえのない場所です。
駅などの公共施設にあるトイレで掃除をしてくれているおじさんやおばさんを見かけると、最大限のリスペクトが心の底からふつふつと湧き上がってきます。
日本国憲法の改正には賛否両論あり、先行きは不透明ですが、もし憲法が改正されることになったら、「排泄は侵すことのできない永久の権利である」、「すべての国民は個人として尊重され、排泄欲求を満たす権利を有する」、「性別、人種、社会的身分などによる排泄の制限を禁止する」という条項を盛り込んでほしいものです。
©ondoku3.com
英語 (English)
As a child, I suffered from severe social anxiety, which may be why I was plagued by the urge to urinate and defecate during school lessons.
You might think I could simply raise my hand and ask, ‘Excuse me, may I go to the loo?’, but it wasn’t quite that simple.
It was difficult to time my request to coincide with a natural pause in the teacher’s explanation. On top of that, I was torn between thinking I might be able to hold on until the bell rang for the end of the lesson and taking the far braver step of putting my own needs first, and that inner conflict held me back.
Even if I managed to get to the loo successfully, I really hated the attention I’d get from everyone when returning to the classroom.
Even so, needing a wee was far better than needing a number two.
When I was at primary school, doing a number two in the school toilets was the ultimate taboo.
If I’d been caught in a cubicle in the boys’ loo, it would have been a disaster.
I’d be given a nickname like ‘Poop Man’ and shunned as if I were a germ.
That’s clearly bullying, isn’t it?
In modern-day Japan, this might well be highlighted as a social issue by traditional media or on social media.
It’s truly baffling that, although urination and defecation are both natural bodily functions, only the former is considered acceptable.
For all these reasons, on school days, I took the utmost care to avoid the urge to defecate during the day by eating less the night before or skipping lunch altogether.
Now that I’m an adult, although the trauma from my childhood has faded somewhat, it hasn’t disappeared completely.
When booking a long-distance coach, I always check whether there’s a toilet on board, and at the cinema or on the train, I only sit by the aisle so I can nip to the loo whenever I need to.
I’m thoroughly put off by shopping centres where there are too few loos for the number of people using them.
Toilets used to be referred to as ‘Go-fujō’ in Japan.
This term originates from the idea that excrement was regarded as ‘dirty and impure’. As a result, the place where people relieved themselves came to be called a ‘place of impurity’, and the polite prefix ‘Go-‘ was later added to soften the term.
As far as I’m concerned, this is utter nonsense.
Toilets are irreplaceable places that fulfil the human need to relieve oneself.
Whenever I see the men and women cleaning the loos in public facilities such as stations, the deepest respect wells up from the very bottom of my heart.
There are pros and cons when it comes to amending the Constitution of Japan, and the outcome remains uncertain. That said, should the Constitution ever be amended, I would love to see the following provisions included: ‘the right to relieve oneself is an inviolable and perpetual right’; ‘all citizens shall be respected as individuals and shall have the right to satisfy their need to relieve themselves’; and ‘no restrictions on relieving oneself shall be permitted on the grounds of sex, race, social status or the like’.
©ondoku3.com
ドイツ語(Deutsch)
Als Kind litt ich unter starken sozialen Ängsten, weshalb mir während des Unterrichts sowohl Harndrang als auch Stuhldrang große Probleme bereiteten.
Man könnte meinen, ich hätte einfach die Hand heben und fragen können: „Entschuldigung, darf ich mal auf die Toilette gehen?”, aber so einfach war es nicht.
Es war schwierig, meine Bitte so zu timen, dass sie mit einer natürlichen Pause in der Erklärung des Lehrers zusammenfiel. Hinzu kam, dass ich hin- und hergerissen war zwischen der Hoffnung, es vielleicht bis zum Klingeln am Ende der Stunde aushalten zu können, und dem weitaus mutigeren Schritt, meine eigenen Bedürfnisse in den Vordergrund zu stellen — und dieser innere Konflikt hielt mich zurück.
Selbst wenn ich es erfolgreich aufs Klo schaffte, hasste ich die Aufmerksamkeit, die mir alle schenkten, wenn ich ins Klassenzimmer zurückkehrte.
Trotzdem war der Drang zu urinieren weitaus angenehmer als der Drang zum Stuhlgang.
Als ich in der Grundschule war, galt das große Geschäft auf den Schultoiletten als das ultimative Tabu.
Wäre ich in einer Kabine der Jungentoilette erwischt worden, wäre das eine Katastrophe gewesen.
Man hätte mir einen Spitznamen wie „Kackmann” gegeben und mich gemieden, als wäre ich ein Keim.
Das ist doch eindeutig Mobbing, oder?
Im heutigen Japan würde dies wahrscheinlich sowohl in den klassischen Medien als auch in den sozialen Netzwerken als gesellschaftliches Problem diskutiert werden.
Es ist wirklich unverständlich, dass zwar sowohl das Wasserlassen als auch der Stuhlgang natürliche Körperfunktionen sind, aber nur Ersteres als akzeptabel gilt.
Aus all diesen Gründen achtete ich an Schultagen äußerst darauf, den Drang auf Stuhlgang tagsüber zu vermeiden, indem ich am Vorabend weniger aß oder das Mittagessen ganz ausließ.
Jetzt, da ich erwachsen bin, ist das Trauma aus meiner Kindheit zwar etwas verblasst, aber nicht vollständig verschwunden.
Wenn ich eine Fernbusfahrt buche, prüfe ich immer, ob es an Bord eine Toilette gibt, und im Kino oder im Zug sitze ich nur am Gang, damit ich bei Bedarf schnell aufs Klo gehen kann.
Einkaufszentren, in denen es im Verhältnis zur Besucherzahl zu wenige Toiletten gibt, schrecken mich zutiefst ab.
Toiletten wurden in Japan früher als „Go-fujō” bezeichnet.
Dieser Begriff rührt daher, dass Exkremente als „schmutzig und unrein” galten. Daher wurde der Ort, an dem Menschen ihre Notdurft verrichteten, als „Ort der Unreinheit” bezeichnet, und später wurde das höfliche Präfix „Go-” hinzugefügt, um den Begriff abzuschwächen.
Meiner Meinung nach ist das völliger Unsinn.
Toiletten sind unersetzliche Orte, die das menschliche Bedürfnis nach Verrichtung der Notdurft erfüllen.
Immer wenn ich die Männer und Frauen sehe, die die Toiletten in öffentlichen Einrichtungen wie Bahnhöfen reinigen, verspüre ich tiefsten Respekt, der aus den Tiefen meines Herzens aufsteigt.
Über eine Änderung der japanischen Verfassung gehen die Meinungen auseinander, und der Ausgang bleibt ungewiss. Sollte die Verfassung jedoch jemals geändert werden, würde ich mir wünschen, dass folgende Bestimmungen aufgenommen werden: „Das Recht auf Toilettengang ist ein unantastbares und ewiges Recht”; „Alle Bürger sind als Individuen zu respektieren und haben das Recht, ihr Bedürfnis nach Toilettengang zu befriedigen”; und „Keine Einschränkungen des Toilettengangs dürfen aufgrund von Geschlecht, Rasse, sozialem Status oder Ähnlichem zugelassen werden”.
©ondoku3.com
フランス語(Français)
Enfant, je souffrais d’une anxiété sociale sévère, ce qui explique peut-être pourquoi j’étais tourmenté par l’envie d’uriner et d’aller à la selle pendant les cours.
On pourrait penser qu’il me suffisait de lever la main et de demander : « Professeur, puis-je aller aux toilettes ? », mais ce n’était pas aussi simple que cela.
Il m’était difficile de synchroniser ma demande avec une pause naturelle dans l’explication du professeur. En plus de cela, j’étais tiraillé entre l’idée de pouvoir peut-être me retenir jusqu’à la sonnerie de fin de cours et celle, bien plus courageuse, de faire passer mes propres besoins en premier, et ce conflit intérieur me paralysait.
Même si je parvenais à aller aux toilettes sans encombre, je détestais vraiment l’attention que tout le monde me portait à mon retour en classe.
Malgré tout, avoir envie de faire pipi était bien mieux que d’avoir envie de faire caca.
Quand j’étais à l’école primaire, faire un gros besoin dans les toilettes de l’école était le tabou ultime.
Si j’avais été surpris dans une cabine des toilettes des garçons, ça aurait été un désastre.
On m’aurait donné un surnom comme « l’homme aux crottes » et on m’aurait évité comme si j’étais un germe.
C’est clairement du harcèlement, n’est-ce pas ?
Dans le Japon d’aujourd’hui, cela serait sans doute mis en avant comme un problème de société par les médias ou sur les réseaux sociaux.
Il est vraiment déconcertant de constater que, bien que la miction et la défécation soient toutes deux des fonctions corporelles naturelles, seule la première est considérée comme acceptable.
Pour toutes ces raisons, les jours d’école, je prenais le plus grand soin d’éviter d’avoir envie de faire caca pendant la journée en mangeant moins la veille au soir ou en sautant carrément le déjeuner.
Maintenant que je suis adulte, même si le traumatisme de mon enfance s’est quelque peu estompé, il n’a pas complètement disparu.
Lorsque je réserve un autocar longue distance, je vérifie toujours s’il y a des toilettes à bord, et au cinéma ou dans le train, je m’assois uniquement côté allée afin de pouvoir filer aux toilettes dès que j’en ai besoin.
Je suis profondément rebuté par les centres commerciaux où il y a trop peu de toilettes par rapport au nombre de personnes qui les utilisent.
Au Japon, on appelait autrefois les toilettes « Go-fujō ».
Ce terme trouve son origine dans l’idée que les excréments étaient considérés comme « sales et impurs ». Par conséquent, l’endroit où les gens se soulageaient en est venu à être appelé « lieu d’impureté », et le préfixe de politesse « Go- » a ensuite été ajouté pour adoucir le terme.
En ce qui me concerne, c’est une absurdité totale.
Les toilettes sont des lieux irremplaçables qui répondent au besoin humain de se soulager.
Chaque fois que je vois les hommes et les femmes nettoyer les toilettes dans les lieux publics tels que les gares, un profond respect jaillit du plus profond de mon cœur.
La révision de la Constitution japonaise fait l’objet de vifs débats, et son issue reste incertaine. Cela dit, si jamais la Constitution venait à être révisée, j’aimerais beaucoup que les dispositions suivantes y soient incluses : « le droit de se soulager est un droit inviolable et perpétuel » ; « tous les citoyens doivent être respectés en tant qu’individus et ont le droit de satisfaire leur besoin de se soulager » ; et « aucune restriction concernant le fait de se soulager ne sera autorisée pour des motifs de sexe, de race, de statut social ou autres ».
©ondoku3.com
スペイン語 (Español)
De niño, padecía una ansiedad social grave, lo que quizá explique por qué me atormentaba la necesidad de orinar y defecar durante las clases.
Podrías pensar que bastaba con levantar la mano y preguntar: «Perdón, ¿puedo ir al baño?», pero no era tan sencillo.
Me resultaba difícil calcular el momento adecuado para que mi petición coincidiera con una pausa natural en la explicación del profesor. Además, me debatía entre pensar que quizá podría aguantar hasta que sonara el timbre al final de la clase y dar el paso mucho más valiente de anteponer mis propias necesidades, y ese conflicto interno me frenaba.
Incluso si conseguía llegar al baño sin problemas, odiaba de verdad la atención que me prestaban todos al volver al aula.
Aun así, tener ganas de hacer pis era mucho mejor que tener ganas de hacer caca.
Cuando estaba en primaria, hacer caca en los baños del colegio era el tabú definitivo.
Si me hubieran pillado en un cubículo del baño de los chicos, habría sido un desastre.
Me habrían puesto un apodo como «el de la caca» y me habrían rechazado como si fuera un germen.
Eso es claramente acoso, ¿no?
En el Japón actual, es muy probable que los medios de comunicación o las redes sociales destacaran esto como un problema social.
Es realmente desconcertante que, aunque tanto orinar como defecar son funciones corporales naturales, solo la primera se considere aceptable.
Por todas estas razones, los días de colegio, me esmeraba al máximo en evitar las ganas de defecar durante el día comiendo menos la noche anterior o saltándome el almuerzo por completo.
Ahora que soy adulto, aunque el trauma de mi infancia se ha atenuado un poco, no ha desaparecido por completo.
Cuando reservo un autobús de larga distancia, siempre compruebo si hay un aseo a bordo, y en el cine o en el tren solo me siento junto al pasillo para poder ir al baño cuando lo necesite.
Me desaniman mucho los centros comerciales en los que hay muy pocos aseos para la cantidad de gente que los utiliza.
En Japón, a los aseos se les solía llamar «Go-fujō».
Este término tiene su origen en la idea de que los excrementos se consideraban «sucios e impuros». Como resultado, el lugar donde la gente hacía sus necesidades pasó a denominarse «lugar de impureza», y más tarde se añadió el prefijo cortés «Go-» para suavizar el término.
En mi opinión, esto es una auténtica tontería.
Los aseos son lugares insustituibles que permiten a las personas hacer sus necesidades.
Cada vez que veo a los hombres y mujeres que limpian los aseos en instalaciones públicas, como las estaciones, siento un profundo respeto que brota desde lo más profundo de mi corazón.
Existe un intenso debate sobre la reforma de la Constitución japonesa, y el resultado sigue siendo incierto. Dicho esto, si alguna vez se reformara la Constitución, me encantaría que se incluyeran las siguientes disposiciones: «el derecho a hacer sus necesidades es un derecho inviolable y perpetuo»; «todos los ciudadanos son respetados como individuos y tienen derecho a hacer sus necesidades»; y «no se permite ninguna restricción al hacer sus necesidades por motivos de sexo, raza, condición social o similares».
©ondoku3.com
イタリア語(Italiano)
Da bambino soffrivo di una grave ansia sociale, il che potrebbe spiegare perché durante le lezioni a scuola fossi tormentato dall’impulso di urinare e defecare.
Potreste pensare che mi bastasse semplicemente alzare la mano e chiedere: «Professore, posso andare in bagno?», ma non era proprio così semplice.
Era difficile calcolare il momento giusto per fare la mia richiesta in modo che coincidesse con una pausa naturale nella spiegazione del professore. Inoltre, ero combattuto tra il pensare di poter resistere fino al suono della campanella di fine lezione e il compiere il passo ben più coraggioso di mettere al primo posto i miei bisogni, e quel conflitto interiore mi bloccava.
Anche se riuscivo ad andare in bagno senza problemi, odiavo davvero l’attenzione che ricevevo da tutti quando tornavo in classe.
Ciononostante, dover fare pipì era di gran lunga meglio che dover fare la cacca.
Quando frequentavo la scuola elementare, fare la cacca nei bagni della scuola era il tabù per eccellenza.
Se fossi stato sorpreso in un gabinetto del bagno dei ragazzi, sarebbe stato un disastro.
Mi avrebbero affibbiato un soprannome del tipo “Uomo Cacca” e mi avrebbero evitato come se fossi un germe.
Si tratta chiaramente di bullismo, non è vero?
Nel Giappone di oggi, questo potrebbe benissimo essere messo in evidenza come problema sociale dai media tradizionali o sui social media.
È davvero sconcertante che, sebbene la minzione e la defecazione siano entrambe funzioni corporee naturali, solo la prima sia considerata accettabile.
Per tutti questi motivi, nei giorni di scuola, facevo la massima attenzione a evitare lo stimolo di andare di corpo durante la giornata mangiando meno la sera prima o saltando del tutto il pranzo.
Ora che sono adulto, sebbene il trauma della mia infanzia si sia in parte attenuato, non è scomparso del tutto.
Quando prenoto un pullman a lunga percorrenza, controllo sempre se a bordo c’è un bagno, e al cinema o in treno mi siedo solo vicino al corridoio, così da poter correre in bagno ogni volta che ne ho bisogno.
Mi infastidiscono moltissimo i centri commerciali in cui i bagni sono troppo pochi rispetto al numero di persone che li utilizzano.
In Giappone, un tempo i bagni venivano chiamati “Go-fujō”.
Questo termine deriva dall’idea che gli escrementi fossero considerati “sporchi e impuri”. Di conseguenza, il luogo in cui le persone facevano i propri bisogni venne definito “luogo di impurità” e in seguito fu aggiunto il prefisso di cortesia “Go-” per addolcire il termine.
Per quanto mi riguarda, questa è una totale assurdità.
I bagni sono luoghi insostituibili che permettono alle persone di espletare i propri bisogni fisiologici.
Ogni volta che vedo gli addetti e le addette che puliscono i bagni nelle strutture pubbliche, come le stazioni, provo un profondo rispetto che sgorga dal profondo del mio cuore.
La modifica della Costituzione giapponese divide l’opinione pubblica, e l’esito rimane incerto. Detto questo, se mai la Costituzione dovesse essere modificata, mi piacerebbe che fossero incluse le seguenti disposizioni: «il diritto di espletare i propri bisogni fisiologici è un diritto inviolabile e perpetuo»; «tutti i cittadini devono essere rispettati come individui e hanno il diritto di espletare i propri bisogni fisiologici»; e «non sono ammesse restrizioni all’espletamento dei propri bisogni fisiologici sulla base del sesso, della razza, dello status sociale o simili».
©ondoku3.com
ポルトガル語(Português)
Quando criança, eu sofria de ansiedade social grave, o que talvez explique por que era atormentado pela vontade de urinar e evacuar durante as aulas.
Você pode pensar que eu poderia simplesmente levantar a mão e perguntar: “Professor, posso ir ao banheiro?”, mas não era bem assim tão simples.
Era difícil sincronizar meu pedido para que coincidisse com uma pausa natural na explicação do professor. Além disso, eu ficava dividido entre achar que talvez conseguisse aguentar até o sinal tocar no final da aula e dar o passo muito mais corajoso de colocar minhas próprias necessidades em primeiro lugar, e esse conflito interno me impedia de agir.
Mesmo quando conseguia chegar ao banheiro sem problemas, eu detestava a atenção que recebia de todos ao voltar para a sala de aula.
Mesmo assim, precisar fazer xixi era muito melhor do que precisar fazer o número dois.
Quando eu estava no ensino fundamental, fazer cocô nos banheiros da escola era o maior tabu.
Se eu fosse pego em um cubículo do banheiro dos meninos, teria sido um desastre.
Eu ganharia um apelido como “Homem Cocô” e seria rejeitado como se fosse um germe.
Isso é claramente bullying, não é?
No Japão de hoje, isso provavelmente seria destacado como uma questão social pela mídia tradicional ou nas redes sociais.
É realmente incompreensível que, embora urinar e defecar sejam funções corporais naturais, apenas a primeira seja considerada aceitável.
Por todas essas razões, nos dias de aula, eu tomava o máximo cuidado para evitar a vontade de fazer cocô durante o dia, comendo menos na noite anterior ou pulando o almoço por completo.
Agora que sou adulto, embora o trauma da minha infância tenha diminuído um pouco, ele não desapareceu completamente.
Ao reservar uma passagem de ônibus de longa distância, sempre verifico se há banheiro a bordo; e no cinema ou no trem, só me sento no corredor para poder ir ao banheiro sempre que precisar.
Fico totalmente desanimado com shopping centers onde há poucos banheiros para o número de pessoas que os utilizam.
No Japão, os banheiros costumavam ser chamados de “Go-fujō”.
Esse termo tem origem na ideia de que os excrementos eram considerados “sujos e impuros”. Como resultado, o local onde as pessoas faziam suas necessidades passou a ser chamado de “lugar de impureza”, e o prefixo de cortesia “Go-” foi adicionado posteriormente para suavizar o termo.
Na minha opinião, isso é um completo absurdo.
Os banheiros são locais insubstituíveis que permitem que as pessoas façam suas necessidades.
Sempre que vejo homens e mulheres limpando os banheiros em instalações públicas, como estações, sinto um profundo respeito brotar do fundo do meu coração.
Há opiniões favoráveis e contrárias à alteração da Constituição do Japão, e o resultado permanece incerto. Dito isso, caso a Constituição venha a ser alterada, adoraria ver as seguintes disposições incluídas: “o direito de fazer suas necessidades é um direito inviolável e perpétuo”; “todos os cidadãos devem ser respeitados como indivíduos e têm o direito de fazer suas necessidades”; e “não são permitidas restrições ao ato de fazer suas necessidades com base em sexo, raça, status social ou similares”.
©ondoku3.com
ロシア語 (Русский Язык)
В детстве я страдал от сильной социальной тревожности, возможно, именно поэтому во время школьных уроков меня мучило непреодолимое желание помочиться и испражниться.
Можно было бы подумать, что мне достаточно было просто поднять руку и спросить: «Учитель, можно мне сходить в туалет?», но всё было не так просто.
Мне было трудно подобрать момент, чтобы моя просьба совпала с естественной паузой в объяснении учителя. К тому же я разрывался между мыслью, что, возможно, смогу терпеть до звонка, обозначающего конец урока, и гораздо более смелым шагом — поставить свои потребности на первое место, и этот внутренний конфликт сдерживал меня.
Даже если мне удавалось успешно дойти до туалета, я очень ненавидел то внимание, которое обращали на меня все, когда я возвращался в класс.
Тем не менее, желание пописать было гораздо лучше, чем желание сходить по-большому.
Когда я учился в начальной школе, «большая нужда» в школьных туалетах считалась абсолютным табу.
Если бы меня поймали в кабине мужского туалета, это стало бы настоящей катастрофой.
Мне бы дали прозвище вроде «Кака-человек» и стали бы избегать, как будто я был источником инфекции.
Это явно издевательство, не так ли?
В современной Японии это вполне могло бы стать предметом обсуждения в СМИ или социальных сетях как социальная проблема.
Поистине непонятно, почему, хотя и мочеиспускание, и дефекация являются естественными физиологическими функциями организма, приемлемым считается только первое.
По всем этим причинам в школьные дни я принимал все меры, чтобы избежать позывов к дефекации в течение дня: меньше ел накануне вечером или вовсе пропускал обед.
Теперь, когда я взрослый, хотя травма из детства и несколько поблекла, она не исчезла полностью.
При бронировании билетов на междугородний автобус я всегда проверяю, есть ли в салоне туалет, а в кинотеатре или в поезде сажусь только у прохода, чтобы в любой момент смочь сбегать в туалет.
Меня совершенно отталкивают торговые центры, где туалетов слишком мало по сравнению с количеством людей, которые ими пользуются.
Раньше в Японии туалеты называли «Го-фудзё».
Этот термин происходит от представления о том, что экскременты считались «грязными и нечистыми». В результате место, где люди справляли нужду, стали называть «местом нечистоты», а позже к нему добавили вежливый префикс «Го-», чтобы смягчить значение слова.
На мой взгляд, это полная ерунда.
Туалеты — это незаменимые места, удовлетворяющие человеческую потребность в опорожнении.
Всякий раз, когда я вижу мужчин и женщин, убирающих туалеты в общественных местах, таких как вокзалы, из самой глубины моего сердца поднимается глубочайшее уважение.
В вопросе о внесении поправок в Конституцию Японии есть свои «за» и «против», и исход остается неопределенным. Тем не менее, если Конституция когда-нибудь будет изменена, я бы очень хотел, чтобы в неё были включены следующие положения: «право удовлетворять свои естественные потребности является незыблемым и вечным правом»; «все граждане должны уважаться как личности и имеют право удовлетворять свои естественные потребности»; и «не допускаются никакие ограничения на удовлетворение естественных потребностей по признаку пола, расы, социального статуса или тому подобного».
©ondoku3.com
オランダ語(Nederlands)
Als kind had ik last van ernstige sociale angst, wat wellicht de reden was dat ik tijdens de lessen op school voortdurend de drang voelde om te plassen en poepen.
Je zou denken dat ik gewoon mijn hand kon opsteken en vragen: ‘Meester, mag ik even naar het toilet?’, maar zo eenvoudig was het niet.
Het was lastig om mijn verzoek zo te timen dat het samenviel met een natuurlijke pauze in de uitleg van de leraar. Bovendien twijfelde ik tussen de gedachte dat ik het misschien wel zou kunnen ophouden tot de bel ging voor het einde van de les, en de veel moedigere stap om mijn eigen behoeften voorop te stellen, en dat innerlijke conflict hield me tegen.
Zelfs als het me lukte om naar het toilet te gaan, had ik een hekel aan de aandacht die ik van iedereen kreeg als ik terugkwam in de klas.
Toch was plassen nog altijd veel beter dan grote boodschap doen.
Toen ik op de basisschool zat, was een grote boodschap doen in de schooltoiletten het ultieme taboe.
Als ik betrapt was in een hokje van het jongenstoilet, zou dat een ramp zijn geweest.
Ik zou een bijnaam krijgen als ‘Poepman’ en gemeden worden alsof ik een ziektekiem was.
Dat is duidelijk pesten, nietwaar?
In het hedendaagse Japan zou dit door de traditionele media of op sociale media wellicht als maatschappelijk probleem aan de kaak worden gesteld.
Het is echt onbegrijpelijk dat, hoewel plassen en poepen beide natuurlijke lichaamsfuncties zijn, alleen het eerste als aanvaardbaar wordt beschouwd.
Om al deze redenen deed ik op schooldagen mijn uiterste best om de drang om overdag naar het toilet te gaan te vermijden door de avond ervoor minder te eten of de lunch helemaal over te slaan.
Nu ik volwassen ben, is het trauma uit mijn kindertijd weliswaar enigszins vervaagd, maar nog niet helemaal verdwenen.
Als ik een langeafstandsbus boek, controleer ik altijd of er een toilet aan boord is, en in de bioscoop of in de trein zit ik alleen aan het gangpad, zodat ik snel even naar het toilet kan gaan wanneer dat nodig is.
Ik heb een hekel aan winkelcentra waar te weinig toiletten zijn voor het aantal mensen dat er gebruik van maakt.
Toiletten werden in Japan vroeger ‘Go-fujō’ genoemd.
Deze term komt voort uit het idee dat uitwerpselen als ‘vies en onrein’ werden beschouwd. Daardoor werd de plek waar mensen hun behoefte deden een ‘plaats van onreinheid’ genoemd, en later werd het beleefde voorvoegsel ‘Go-‘ toegevoegd om de term wat te verzachten.
Wat mij betreft is dit volslagen onzin.
Toiletten zijn onvervangbare plekken waar mensen hun behoefte kunnen doen.
Telkens wanneer ik de mannen en vrouwen zie die de toiletten in openbare voorzieningen zoals stations schoonmaken, wellt er vanuit het diepst van mijn hart het diepste respect op.
De meningen over een wijziging van de Japanse grondwet zijn verdeeld, en de uitkomst blijft onzeker. Dat gezegd hebbende, zou ik, mocht de grondwet ooit worden gewijzigd, graag zien dat de volgende bepalingen worden opgenomen: ‘het recht om zijn behoefte te doen is een onschendbaar en eeuwigdurend recht’; ‘alle burgers worden als individuen gerespecteerd en hebben het recht om aan hun behoefte te voldoen’; en ‘er mogen geen beperkingen worden opgelegd aan het doen van de behoefte op grond van geslacht, ras, sociale status of iets dergelijks’.
©ondoku3.com
スウェーデン語(Svenska)
Som barn led jag av svår social ångest, vilket kanske var anledningen till att jag plågades av behovet att kissa och bajsa under lektionerna.
Man skulle kunna tro att jag helt enkelt kunde räcka upp handen och fråga: ”Ursäkta, får jag gå på toaletten?”, men det var inte riktigt så enkelt.
Det var svårt att tajma min förfrågan så att den sammanföll med en naturlig paus i lärarens förklaring. Dessutom var jag kluven mellan tanken att jag kanske skulle kunna hålla mig tills klockan ringde och lektionen var slut och det betydligt modigare steget att sätta mina egna behov först, och den inre konflikten hindrade mig.
Även om jag lyckades ta mig till toaletten hatade jag verkligen den uppmärksamhet jag fick från alla när jag kom tillbaka till klassrummet.
Trots det var det betydligt bättre att behöva kissa än att behöva göra nummer två.
När jag gick i grundskolan var det det största tabut att göra nummer två på skoltoaletterna.
Om jag hade blivit påkommen i en bås på pojktoaletten hade det varit en katastrof.
Jag skulle ha fått ett smeknamn som ”Bajsmannen” och blivit utfryst som om jag vore en smittkälla.
Det är ju uppenbart mobbning, eller hur?
I dagens Japan skulle detta mycket väl kunna lyftas fram som ett samhällsproblem i traditionella medier eller på sociala medier.
Det är verkligen förbryllande att, trots att både urinering och avföring är naturliga kroppsfunktioner, endast det förstnämnda anses acceptabelt.
Av alla dessa skäl var jag under skoldagarna ytterst noga med att undvika behovet av att göra nummer två under dagen genom att äta mindre kvällen innan eller helt hoppa över lunchen.
Nu när jag är vuxen har traumat från min barndom visserligen bleknat något, men det har inte försvunnit helt.
När jag bokar en långfärdsbuss kollar jag alltid om det finns en toalett ombord, och på bio eller på tåget sitter jag bara vid gången så att jag kan smita iväg till toaletten närhelst jag behöver.
Jag avskyr verkligen köpcentrum där det finns för få toaletter i förhållande till antalet besökare.
Toaletter brukade kallas ”Go-fujō” i Japan.
Detta uttryck har sitt ursprung i uppfattningen att avföring betraktades som ”smutsigt och orent”. Därför kom den plats där människor uträttade sina behov att kallas en ”plats av orenhet”, och det artiga prefixet ”Go-” lades senare till för att mildra uttrycket.
Enligt min mening är detta rent nonsens.
Toaletter är oersättliga platser där människor kan uträtta sina behov.
Varje gång jag ser de män och kvinnor som städar toaletterna i offentliga anläggningar, såsom stationer, väller den djupaste respekten upp från djupet av mitt hjärta.
Åsikterna om en ändring av Japans konstitution går isär, och utgången är fortfarande osäker. Om konstitutionen någonsin skulle ändras skulle jag dock gärna se att följande bestämmelser infördes: ”Rätten att uträtta sina behov är en okränkbar och evig rättighet”, ”alla medborgare ska respekteras som individer och ha rätt att uträtta sina behov” samt ”inga begränsningar av rätten att uträtta sina behov får tillåtas på grund av kön, ras, social ställning eller liknande”.
©ondoku3.com
